Ultima Thule

gdy kończy się kraj
zaczynają się baśnie
zaśnij, zaśniesz
będzie jaśniej


Cd.

Jak nie pojechać na 30-ty jubileuszowy koncert Armii od 2011 roku, 50-ty okołobudzowy? Można nie pojechać, wystarczy, czemu nie. Nie jadę!
Bo jeszcze rano w Krakowie, po wyjściu z hostelu siedziałam w kościele Mariackim, słuchając chorałów. Tu zaczyna się msza a moje myśli trąbią jak stary hejnał. Mogłabym tam siedzieć do jutra ale bilet parkingowy poganiał.

Mija miesiąc i mąż przychodzi zapytać o której wychodzimy, a przypominam że nie mamy biletów (Darek wspominał coś o liście gości, ale zapomniałam). Za oknami auta marcowy zmierzch różowy. O mało nie przegapiamy Wiatraka na ul. Wolności. Na bramce znów łysy Belzebub zagląda mi do torebki, a tam 18 win i wagon joyntów, dziękuję proszę wejść..
Rok temu tu byłam, na czym to? Na Armii grającej pierwszą płytę. Przez rok narosła tu trochę gotycka katedra, ale schody te same drewniane. A przez ten cały czas gdy ktoś pytał, odpowiadałam - tak, nie, słyszałam, widziałam, było fajnie, okropnie było. Słowa zaległy warstwami i zakopałam się półżywcem. W gęstej lawie, w ostrym słońcu, w oparach absurdu. Tydzień przed koncertem przeleżałam w łóżku bez sił, a muzyka generowała ból nie do zniesienia. A teraz stoję tu, podziwiam armijny witraż i jak ryba wskakuję na główkę
Nagle wchodzą na scenę z tym Wołaniem i zbliżam się, po prostu głodny pies. Krąg euforii formuje się pod sceną i myślę z niepokojem, jak oni zniosą tyle smutku? Ale widzę już kilku osobnych i dobrze przygotowanych bardzo porządnych ludzi, przeważnie siwe łby. Trzeba więc porzucić ciało metr obok, niech dostanie po grzbiecie, niech zaboli. Należy teraz stać się postacią koncertową, powieloną i wyróżnioną radością zakopanej trumny, Urodzić parę kamieni w tłumie i je kopnąć.

Jakby podniosła się kurtyna w teatrze.

Nie słuchałam już tej płyty zbyt często bo się bałam, ale teksty okazuje się znam całkiem nieźle. Przejście do Zostaw to i Nic już nie przeszkodzi stanowi lekki dysonans, bo siła odśrodkowa wywołuje wstrząsy wtórne, a zza pleców tętent i czułe poszturchiwania. Słysząc Gdzie ja tam będziesz ty idę na przekór do palarni. Tam dwóch smutnych panów, w tym mój mąż fotoreporter. Zresztą i tak nie palę. I tak pamiętam wszystko oprócz tytułów i kolejności.
Widzę ich wszystkich wyraźnie, nawet Kubę waltornistę i nawet Jacaszka. Od lewej do prawej widzę wszystko bo przez uszy wyostrzył mi się kąt widzenia. Widzę jak gitarzyści zmieniają gitary, niebywałe odkrycie! Bo w Krakowie nic nie widziałam, a Opowieść zimową spędziłam chyba pod bufetem, kretynka.

Nagłośnienie koszmarne, a jednak kołysze się i pięknieje. Jestem pod wodą tak ze 3 metry kwadratowe od sceny. Bombadilu Tomie Pięknoręki! Już nie przeszkadza mi własna obecność, to chwila między bisami. Tyle, że najlepsze migawki natychmiast blakną. Blaknę między nimi, ciągle wniebowzięta.

Cd? jeszcze nie wiem

Kontynuuj, kontynuuj, pięknie snujesz nitki swojej opowieści jeszcze zimowej...

_________________
trochę o muzyce, książce, przyrodzie, ale najwięcej o bieganiu
https://meblooscianka.wordpress.com

Cianu drogi, dzięki. Pisanie po fakcie jest jak jedzenie w antrakcie. Niepotrzebne zapychanie buły. W koncertach lubię wiarygodność, autentyczność. Kiedy to czuję, to jakby sam wykonawca mówił ze sceny - cześć, fajnie że jesteś. Jest to ładowanie akumulatora, z którego cała energia schodzi potem na podstawowe funkcjonowanie. Gdyby tej relacji nie było, to szkoda czasu i sił. Powiem jeszcze, że po wszystkim ludzie wywoływali Staśka! Stasiek podawał rękę ze sceny, podpisywał się. Też mam syna muzyka i pierwszy raz spojrzałam pod tym kątem - duma i wzruszenie. Chłopak ma talent, jest dobrym wiatrem. A w rogu pod sceną zamieniłam parę słów z Budzym wiedząc co znaczy parę takich słów, jak łatwo po prostu wyjść.
Pomyślę o nich jeszcze, gdy przetoczą się ołowiane koła.

Chciałem tam być, złapać jeszcze zespół grający nową płytę, już sobie obcykałem logistykę, ale się nie udało.

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

Szkoda, ucieszyłabym się w Krakowie dogodny czas przeleciał za szybko.

Tak!
Przed ostatnim koncertem bardzo dawno już nie rozmawiałam z Budzym, nie zostawałam po wcześniejszych koncertach, nie podchodziłam. Myślałam sobie, że jeśli Budzy zagląda jeszcze na to forum i czyta, co my tu wypisujemy, to na pewno dawno mu już podpadłam i pewnie już mnie nie lubi itd... Bałam się podchodzić. No a na ostatnim koncercie była taka sytuacja, że po raz pierwszy od dawna było nas, forumowiczów, tak dużo, a Budzego otaczali tylko niesforumowani fani. Głupio tak jakoś, nie? Sama bym się jednak nie odważyła, na szczęście stałam w grupce, która też postanowiła podejść i się przywitać. Budzy wydawał się być szczerze ucieszony, że do niego przyszliśmy. I ja też się cieszę, że tak się stało.

_________________
Mam niebieskie futerko
i uwielbiam wciąż latać