Dzięki, ale jednak to mnie nie przekonuje, bo skoro chce się robić film o pokręconej rodzinie, to po co brać prawdziwą rodzinę? I to taką? To, że ZB był malarzem, a TB (w skrócie) świetnym tłumaczem i twórcą audycji, które kochały miliony, nic w takim wypadku nie dodaje, a raczej odbiera, bo ludzie pytają właśnie o nich, o to, kim byli. Czy panią Zofię tam dobrze widać? Nie wiem, nie umiem tego zweryfikować. To, że była kierowcą, wiesz od Grzebałkowskiej, bo tu było widać w jednej scenie, że siedzi za kierownicą (edit: w dwóch chyba). Wiadomo, że jednak była wykształcona (co ZB powiedział), ale nic z tego nie pokazano w filmie. A po co komu tam Dmochowski, skoro ma być o rodzinie? Po to, żeby wydał książkę, w której - jak się dowie widz - opowie, że ZB nagrywa rozmówców? Przecież to nie o to chodziło. Choć scena z reakcją Zofii wspaniała. Mogłabym jeszcze uznać, że jest to film o śmierci - podejście do niej (na przykładzie mam Z i Z), rozmowy o niej, wreszcie ich sensowność czy też bezsensowność - ok, wówczas nikomu nie jest potrzebny choćby kontekst zabicia ZB (uwaga, spoiler!). Szkoda tylko w takim razie, że nie pokazano do końca, jak ojciec jest z synem i kręci palenie jego zwłok... Ale naprawdę nie sądzę, że można pokazać kogoś tylko jako syna, wówczas po kiego pokazywano by audycje radiowe, pokaz Bonda? Nie, nie, nie, zupełnie mi się to nie składa do kupy.
Tyler Durden pisze:
PS. "Ewa" jest chyba jakąś formą zabezpieczenia się przed pozwami
To też daje do myślenia, skoro po ukazaniu się
Portretu podwójnego Joanna Hornik (dziś już nieżyjąca) pojawiła się na spotkaniu Grzebałkowskiej z czytelnikami i - mimo że MG sugerowała, że jej nie ma, żeby ją chronić - sama się ujawniła. Ale podobno scenarzysta stwierdził, że można pokazać wszystko, bo oni już nie żyją.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
Dla mnie nie jest to film o Beksińskim-malarzu i Beksińskim-radiowcu/tłumaczu, tylko o totalnie patologicznej rodzinie, której chore relacje trzyma we (względnych) ryzach Zofia B., będąca - moim zdaniem - głównym bohaterem i kluczową postacią tego obrazu. Stary Beksiński jest ostro pokręcony, Młody Beksiński jest kompletnie porypany - możemy im to wybaczyć, bo geniuszom wybacza się wiele - starszy prezentuje artystowski obłęd (przefiltrowany przez ziemiańskie pochodzenie skurwione wojną i wczesną komuną, a następnie beznadzieją peerelu), natomiast drugi jest owocem "wszystko wolno" podbitego pieniędzmi (relatywnie dużymi jak na PRL) i nadopiekuńczością rodziców (nie stawiających granic, nie narzucających norm i niezakazujących niczego). Film - jak uważam - nazywa się tak jak powinien, czyli koncentruje się na relacjach w rodzinie, a nie jest hagiografią Beksińskich-artystów. Pokazuje ich natręctwa, obsesje, dziwactwa, pokazuje lodowatą maskę Zdzisława i prawdziwe skurwysyństwo Tomasza - nie są to zresztą żadne tajemnice, bo jeszcze na długo przed Grzebałkowską było to wiadome, a sama książka tylko to uporządkowała i usystematyzowała. Wtręty z wywiadem ze ZB i scenka z Wywiadu z Wampirem faktycznie niepotrzebne - tu się z Tobą zgadzam. Mam wrażenie, że lepszym tytułem dla tego filmu byłby jakiś "Żywot Zofii B." - umęczonej kobiety znoszącej w cichości ducha koszmar użerania się ze zdziwaczałym artystą, porąbanym synem, dwiema męczącymi babciami, praniem, sprzątaniem, gotowaniem, zakupami i prowadzeniem samochodu (chciałoby się dodać "ani dziękuję, ani spierdalaj" za to nie dostała, ale to nieprawda, bo często dostawała to "spierdalaj"). I w sumie cieszę się, że - jak piszesz - wszyscy tam są bez życiorysu, bo w filmie mamy tylko esencję życia dziwnej rodziny przeniesionej z prowincjonalnego Domu-Labiryntu do odhumanizowanej Maszyny do Mieszkania w najgorszym syfie końcówki komuny i dziwnej epoce Po Przełomie.
