Jest tylko jedno miejsce gdzie chciałbym spocząć, ale o nim później...
Teraz kilka przemyśleń:
-Cmentarze z czasów I Wojny Światowej na Łemkowszczyźnie - położone w gęstych liściastych lasach na szczytach zapomnianych beskidzkich szczytów. Piękne drewniane daszki, w ogólnym wyglądzie czuć w nich jakiś nieopisany klimat powiązany z pogańskościa i idealnym wpasowaniem w naturę.
-Żydowskie... (np. w Krakowie) - nieme echo przeszłości, dla mnie to wprost mistyczna archeologia... taka przebitka z innego świata, zaglądanie za kotarę dziejów, poydrowienia z Nieba. Piękne wzory plastyczne. No i tradycja stawiania kamyczków jako symbol rozrzucenia Żydów po świecie po zburzeniu Świątyni! - rozmawiałem kiedyś o tymże zwyczaju ze starym Żydem (nie, nie z Michnikiem), który wjaśniał mi ten będący w opozycji do stawiania wypalających się zniczy i gnijących kwiatów - było to ciekawe doświadcznie, chyba dałem się przekonać.. No i modlitwy na karteczkach wepchnięte w szczeliny grobów cadyków... Coś niesamowitego.
-Stare Powązki, czyli mój obowiązkowy przystanek podczas każdej wizyty w Warszawie. Ta cisza i spokój, tuż obok jazgotliwego centrum. Wręcz fizycznie czuje się dostojność tego miejsca.
-Irlandzkie cmentarze z celtycką architekturą i ornamentyką. Rzecz obok której nie można przejść obojętnie. Wieje tu doslownie kultem magicznym... Coś całkowicie innego od mojego środkowoeuropejskiego pojęcia cmentarza. Duma i czarodziejskość, takie prastare dęby z poprzedniego millenium wykonane ludzką ręką z mała pomocą jakis trolli czy cuś.
-Poniemieckie groby i cmentarze na terenie dawnych Prus Wschodnich. Bardzo boli mnie mszczenie się na mogiłach poprzednich gospodarzy tych pieknych ziem... Ludzie którzy jakże kochali Pomorze, Kaszuby czy wschodnie tereny Prus Wschodnich nie zasługują na burzenie (
panie... toć to faszyści!), czy powolne zapomnienie mogil w gąszczu chwastów. Często są to piękne, całkowicie odludne i zapomniane przez obecnych mieszkańców miejsca, będące pewnym
rewersem tych ziem, które u wiekszości ludzi nie wywołują skojarzeń z ówczesnym złotym wiekiem tych miast i wsi, gdy dla mnie stanowią pewną pocztówke z krainy kiedy Gdańsk miał własną walutę, flage i znaczki pocztowe.
-Père-Lachaise... niewątpliwie jest to miejsce kultowe, będące raczej galerią sztuki i pomnikiem chwały nauki czy sztuki - i to własnie jest minusem, tego obiektu. Trochę brak tu "osobistego" wyciszenia (nie wspominam nawet o tym, że legendarna mogiła Jima okazała się czymś... odrzucającym). Ale niewątpliwie jest pięknie - choć w innych kategoriach niż powyżej.
-Mimo, że tam nie byłem - to myśle, iż pięknie by było spocząć w Dolinie Jozafata.
-No i wspomnainy na początku cmentarz "Srebrzysko" obok którego mieszkam. Miejsce docenione już przed wojną... Wprost bije spokojem i pięknościa... Położony w lesie pośród morenowych wzgórz, idealnie oddaje nostalgiczno-romantyczny nastrój nekropolii. Tam spoczywa moja babcia, tam spoczywac chcę i ja, wśród alejek po których przechadzam się aby odetchnąć gdy mam tylko trochę wolnego czasu w domu. No i ciekawy "dział" muzułmański. Dosyć urokliwy jest też stary cmentarz w Oliwie jak i nekropolie sopockie.
-Wprost żigać mi się chcę jak widzę te nowe, gigantyczne cmentarze, takie nekro-hipermarkty... Zagłębie tandety, trochę z wysypiskiem śmieci mi się kojarzy.
-Aha, zawsze chciałem zaprojektować swój własny grób
.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
