THE KICK INSIDE * * * * * minus
1978. Takiego czegoś chyba wcześniej nie było, kobieca delikatność rodem z XIX wieku połączona z mainstreamem. Album doskonale wyprodukowany, z resztą tak będzie praktycznie z wszystkimi jej płytami, natomiast
Kick Inside brzmi praktycznie idealnie, typowa ładna 70siona - nienachalny saksofon, wyeksponowane, choć stonowane klawisze, aksamitny głos Kate, gitarowe slajdy w trzecim planie
a'la Pink Floyd, miękka a jednocześnie całkiem
rockowa perkusja - jednym słowem MJUT. Płyta zdecydowanie koncepcyjna, leniwe
intro, po nim oniryczno-ciekawe (napisane w wieku 13 lat!)
The Saxophone Song (czyste Pink Floyd z lat 70tych... ale jednak jakże
"kejtowe"!), hit goni hita - o dziwo te wpadające w ucho piękne piosenki to coś więcej niż zwykłe przeboje muzyki popularnej - mają one troszkę inną budowe - zdecydowanie słychać romans z muzyką klasyczną i okolicami (wokale oraz pianino). Jest nawet utwór reggae, lecz... taki swojski - inna Katie style...
. Absolutnie skończone dzieło, utwór który wbija mnie w ziemie za każdym wysłuchaniu:
The Man With The Child In His Eyes, kolejny numer który Kate napisała jako nastolatka... czy wręcz dziecko - no szok! Po nim jego starsza siostra napisane pod wpływem powieści "Wichrowe wzgórza" Emily Bronte
Wuthering Heights - utwór zaczynający się troszeczkę... piskliwie? Lecz koło połowy pierwszej minuty utwór zmienia lekko charaktker, zaczyna się coś pięknego! Utwórek strasznie słodki (co nieznaczy, iż zły - bardzo go cenie!), nagle w środku jakieś zamieszanie na klawesynie, Kate zmienia linie melodyczną na bardziej tajemniczą, majstersztyk... - i ta zpogłosowana perkusja
, he he. Po tej dawce słodyczy i dzikiego baletu mamy znowu Pink Floyd, gitarowo-perkusyjny numer -
James And The Cold Gun z fajnym bezsłownym refrenem
. Powrót do wdziecznego
Feel It, ładnie zaśpiewane - bez słodyczy, ale z tym specyficznym, rozpoznawalnym stylem w akompaniamencie pianina (i szumów płyty winylowej, he he). Z początku nieco nieciekawe
Oh to Be In Love odwdzięcza się refrenem, który jest pewną reminestencją jej późniejszych płyt. Troszkę podobne do kilku innych z tejże płyty
L'amour Looks Something Like You, ale jako samodzielny numer daje rade. Płyta powoli się kończy, a ciągle nie ma ŻADNEGO słabego numeru
... W porównaniu z innym, troche blado wychdzi
Them Heavy People - za bardzo jedzie 70sioną, taki lekkostarwny numerek w stylu tych mniej ciekawych pioseneczek z
Białego Albumu (ale jako samodzielny singiel, a szczególnie teledysk ->
http://www.youtube.com/watch?v=SvJjio6Jedg, to ho ho!).
Room For The Life, już lekko wtórne po wysłuchaniu całej płyty, oczywiście całkiem fajnie, ale mam wrażenie, że kilka numerów wcześniej już go słyszałem - taki
typical Kate:-). Żegna smyczkowo-klawiszowe tytułowe
Kick Inside - wrażenia jak przy utworze poprzednim, ale ciągle na wysokim poziomie.
Płyta w kategorii
muzyka rozrywkowa absolutnie wyjątkowa i po prostu BARDZO DOBRA! Piękne piosenki (polecam słuchawki!), ciekawe , ale nie przesadzone aranże, świetna produkcja, no i objawienie się Kate Bush jako czegoś NOWEGO w muzyce. Minus za przedłużanie 5ciogwiazdkowej płyty dwoma lekko wtórnymi, choć dobrymi numerami. Pierwsza płyta, a jakże konkretna! Nie można zapomnieć o pewnym miksie zmysłowego erotyzmu z klasycznym pojęciem muzyki, he he. Kto nie zna ten trąba! Choć uważam, że ten prawie operetkowy styl/wokal Kate albo się kocha albo nienawidzi... Nie dziwie się Davidowi Gilmourowi który pod wpływem oroku nastoletniej (16-19 lat!) Kate wstawił się za nią w wytwórni płytowej oraz wyprodukował ten album (oj, dużo ech PF w realizacji dzwięku i instrumentarium!).
No i ta okładka, wwwwrooooraaaa - hi hi!
cdn
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
) i ogromnie eklektyczna. Cenię ją sobie przede wszystkim za to, że nie da sie jej łatwo zaszufladkować. Pozwala sobie na rockowe, a może nawet rockokowe brzmienia, by zarazpotem w lirycznych oparach oddać się kontemplacji własnej kobiecości... hmmm... zaczynam pisac jak feministka... ale mam gdzieć to całe gender! To jest po prostu dobre!
