Gravi pisze:
Sednem jest to, że gdzieś na samym początku tej relacji musiałem dostać jakieś potwierdzenie,
Zdaje się że przechodzimy na wyższy poziom teologiczny, a ja nawet pierszego tomu Tatarkiewicza do połowy doczytałem, i chyba sie na tym nie za bardzo znam
Jak coś plączę to dziękuję za rozplątanie
Jeśli dobrze rozumiem, to chcesz powiedzieć, to że wiara nie zależy li-tylko od człowieka samego w sobie, a jest uzależniona od interwencji Boga, czyli od jego łaski. Tu się z Tobą zgodzę
Szczęściem jest to, że ową łaskę otrzymują wszyscy, bo dlaczegóż by nie wszyscy mieli ją dostawać? Oznaczałoby to, że jedni są wybrani, a inni nie. A Bóg kocha wszystkich. To chyba jest jakiś spór o predystynację i chyba już został rozwiązany
Gdy napisałem, że nie można swojej wiary uzależniać od rzeczy otrzymywanych od Boga, miałem na myśli to, że nie można powiedzieć do Boga: albo cud, albo figa z makiem i w Ciebie nie wierzę. A taką postawę przyjmuje wielu ludzi. A w jaki sposób doznajemy Bożej łaski, to możnaby wiele pisać - myślę, że każdy ma inaczej, dlatego to jest takie fajne
Gravi pisze:
Pomijając fakt, że takie poglądy były dla mnie zawsze czymś wyssanym z palca i nie mającym związku z rzeczywistością....
Gravi pisze:
Myślę, że dojrzała wiara nie ma nic wspólnego z naiwnością.
Może nie najtrafniej to sformułowałem. Wcześniej w tym wątku było pisane, (upraszczam) czy lepiej być prostaczkiem czy mądralą w drodze do Boga. Ja uważam, że prostaczkiem. Dzieckiem. Z kilku powodów. Dzieci się wszędzie wciskają, w każdą dziurę wejdą, a Bóg właśnie chce abyśmy przez wąską bramę się przeciskali. Dzieci są uparte, a Bóg właśnie chce abyśmy kołatali do skutku. Dzieci są enargiczne i gwałtowne, a właśnie gwałtem mamy się wdzierać do Królestwa Niebieskiego. Dla dzieci nie ma rzeczy niemożliwych, tak jak dla Boga, a człowiek wierzący może wszystko. Bóg chce abyśmy się nim zafascynowali i abyśmy jak dzieci za nim gonili, i jak dzieci się cieszyli jak go znajdziemy. Chrześcijaństwo to nie jest postawa statyczna, racjonalna i wykalkulowana jaką mają ludzie starzy. Dążenie do Boga to gonitwa, emocje, łzy i radość, to bitwa, zakochanie, zmagania i duże lody na koniec
To dziecięctwo. To również "dziecinne" przyjęcie woli Bożej i podążanie swoją wolą za nią. Jak Maryja, Bóg jej ogłosił swoją wolę, a ona powiedziała "fiat". "Tak Tato"
natalia pisze:
Cała Biblia nie jest fikcją literacką, tylko księgą "historyczną"
No, ale nie wszystko tam jest napisane dosłownie. Nie jest to reportaż z życia Chrystusa. Zgodzę się że tam występują żywi ludzie, a przede wszystkim żywy Bóg, opisane są tam prawdziwe zdarzenia, ale my wierzymy nie tylko w to że był w tam, czynił cuda, umarł i zmartwychwstał, ale również w obietnicę, a gwarancja jej spełnienia nie jest materialnie namacalna, bo odnosi się do przyszłości.
natalia pisze:
I tylko na tej pewności mogę budować swoją wiarę.
Rozumiem twój punkt widzenia. Trudno by Ci było modlić się do kogoś w czyje istnienie w ogóle byś nie wierzyła. A ja mówię do wszystkich nie wierzących: to, że wy w Niego nie wierzycie, to nie znaczy że On nie istnieje, nie poddawajcie się! Próbujcie uwierzyć! To może nieracjonalne, ale trzeba wypłynąć na głębię
monika pisze:
Czytają Słowo i ono do nich mówi
Proste
Pozdrawiam wszystkich
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
