Poniedziałek.
Od rana odpaliłem sobie dwie pierwsze Mano Negry, a potem zainspirowany
tekstem na Discogs zaczynam chronologiczny przelot po Voivod. Kusi tez kilka innych opisanych grup, ale powoli.
War and pain - fajne ale bez zachwytu, kojarzy mi się bardziej z HC/pankiem jak Gangrena czy coś.
Rrröööaaarrr - zaczyna się ciekawiej, w trakcie też fajnie łupie i jak pamiętam wchodzi nawet lepiej niż Sepultura.
Killing technology - nie wiem czy nie będzie to ostatnie bo generalnie ja za miękki do tego hałasu. Fajnie to żre jednakże. Gdybym poznawał w czasie fascynacji pierwszymi dwoma metalkami podejrzewam, że byłbym zachwycony.
Dimension Hatröss - wszystkie wspomniane wcześniej plusy plus narastające zmęczenie,
Nothingface - po drugim kawałku odpadłem. Za gładkie tym razem. Przeskok do
Phobosa i raczej pożegnanie z tytułem.
Wtorek.
Kończę Phobosa bo wczoraj ładnie zażarł ale nie zakończyłem. No i znowu zażarło bardzo, a kończący 21st century... nawet bardziej.
Tymczasem idąc
kolejnym wpisem discogsa zanurzam się w kobiecych pankowych i proto-pankowych wokalach.
The Electric Chairs – The Electric Chairs. No nie kupiło mnie to zupełnie.
Runaways - Runaways już jakoś odsłuchiwałem na Joan Jett'owej fali ale nie tylko dlatego bardziej siedzi.
X-Ray Spex – Germfree Adolescents. Znam ich tylko z kilku numerów na składankach, czy użytych w dokumentach z epoki. Bardzo cieszy mnie to frontalne spotkanie.
The Slits – Cut. A tutaj wypadam jeszcze gorzej, bo kojarzę tylko jakieś późniejsze single Ari Up a Slits tylko ze statusu. No i jak na razie ustawiłbym te płyty w następującej kolejności: Runaways - X-Ray Spex - The Slits - długo, długo nic i Electric Chairs. Następna w tej przygodzie jest
Siouxsie And The Banshees – The Scream. Znów - pierwszy kontakt z ikonicznym materiałem zostawia mnie nieco obojętnym. Wydaje mi się nieco bardziej komunikatywny niż The Slits ale nie są to jakieś olbrzymie odległości.
Środa.
Ciąg dalszy zaczętej wczoraj listy.
Penetration – Moving Targets. Don't dictate faktycznie klasyczne ale całość mnie nie porusza zupełnie.
The Adverts – Crossing The Red Sea With The Adverts gdzie pankówą jest basistka także pozostawia mnie obojętnym.
X - Los Angeles nieco przełamał ten trend zobojętnienia plasując się gdzieś pomiędzy Runaways a X-Ray Spex. Dalej nie idę tym wpisem, tylko po raz pierwszy od ponad ćwierćwiecza odpalam Joy Division w celach surwowych. Na odtrutkę musiałem przyjąć coś innego. Stanęło na
Psychedelia & Acid Folk with Beirut Groove Collective.
Czwartek,
Głębokie duby:
Keith Hudson & Junia Walker's Joint International NYC: A Dub Directory & Showcase i solidne łojenie:
Vitamin X - Ride The Apocalypse oraz
Discharge - Singles Collection.
Piątek.
Zaczynam delikatnie miksem
Everybody Loves Samba-dy with Kornelia ze sporym udziałem polskich utworów! No i
Mano Negra po raz kolejny, na innym koncercie z dzikimi przebitkami z miasta i szalonymi stylówami.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
.