Ultima Thule

Położyłeś?


Mi podczas spaceru do paczkomatu przypomniał się dziś utwór "W kącie spał". Sprawdziłem półgłosem czy pamiętam tekst*. I pojawiło się jakieś uczucie.

Kiedy poznawałem Voo Voo - "Z środy na czwartek", "Sno-powiązałkę" i Waglewskiego "Gra żonie" - to silne było wrażenie, że to jest muzyka, która dzieje się tu, która stąd pochodzi. Myślę, że wynikało to głównie ze specyficznej, smętkowej atmosfery. Może też z wątków muzycznych, bo wiadomo, że panowie interesowali się tzw. ludowymi tradycjami muzycznymi (w tym jednak ja nie byłem dość biegły).

Dziś pomyślałem, że nośnikiem tej "tutejszości" - bo aż "słowiańskością" bym jej nie nazwał - były dla mnie też słowa. To jak odbierałem te "sfory zmor" czy "rechoty nocnych zjaw" (bardzo ciepło!). Znajduję w tamtych tekstach jakiś specyficzny odcień metafizyki, który porównałbym do tej w wczesnych filmów Kolskiego, choć nieco lżejszy. Że różne rzeczy z tamtej strony bywają tak bliskie, konkretne i żywotne. Zaburzenia i dziwności. "Drugiego dnia rano" wydawało mi się wręcz opowieścią o płanetniku.

"Zwaliło mnie z nóg" (aka "W kącie spał") też ma w sobie coś takiego. Nie traktuję tego utworu teologicznie, a jako opowiedziana historia ma sporo uroku i dużą siłę wyrazu. Najlepsza jest ta teczka .

Lubiłem tamto Voo Voo - zmęczone, nieogolone i wrażliwe na nieoczywiste aspekty rzeczywistości .



Ostatnie dźwięki "Co robią moje nogi na suficie"!




___________________________________
* Zapomniałem o "drugiej flaszce" i całej zwrotce.

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

Tak, ale w związku z wątkami autobiograficznymi raczej krótko i bez namysłu.

_________________
Gram reggae z płyt | Zbieram szablony
Każde zwierzę koi dotyk.

Myślałem ostatnio nad przypadkiem "bezludnej wyspy" w przypadku Voo Voo. Czyli, że mogę na nią wziąć... no i właśnie - kryteria. Wymyśliłem je surowo: pięć płyt i z nich po jednym utworze. Plus jeden lucky loser (ale też tylko z tych krążków!). Razem sześć utworów.
Z płytami miałem trudno a z utworami jeszcze trudniej. Ostatecznie jeśli chodzi o płyty wybrałem:

Sno-powiązałka
Łobi jabi
Oov Oov
Z środy na czwartek
Zapłacono

a debiut o włos jednak się nie załapał, "Samo Voo Voo" też było blisko.

Jeśli chodzi o "Sno-powiązałkę" to właściwie faworyt był określony - "Niewidzialny". Troszkę naciskał "Snardz", ale jednak... Ta melancholia muzyki "Niewidzialnego" i pięknie przeprowadzona opowieść ma jakiś kafkowski klimat.

"Łobi jabi" - było podobnie. Od razu wiedziałem, przy całym szacunku dla "Floty" oraz "Papierosów i ginu", że wygra
Zatoka Spokojnych Głów". Uwielbiam to tempo, Dead Kennedys by się nie powstydził. A przy tym to jest zagrane tak czysto i klarownie! No i te gitary idące o ton czy pół do góry przed ostateczną lawiną finału. Finału, w którym ma miejsce jedna z najlepszych dla mnie solówek w historii polskiego rocka.

"Oov Oov" - tu miałem straszliwe dylematy! Łeb w łeb szły "Nuty, dźwięki", "Dołek" i "Pusz się". Odsłuchałem ich po dwa razy, w końcu wygrał "Dołek"! Długa, misterna forma złożona właściwie z dwóch części - pierwsza bardzo dobra a druga jeszcze lepsza. Co tam te brassy wyprawiają do tego ciężkorytmicznego riffu gitary to jest coś niebywałego!

"Z środy na czwartek" - znów niełatwo, znów... "Opowieść o ginie II" - rewelacja, choć tę skrzeczącą końcówkę uważam już za przegiętą. "Znowu mi się udało" - za ten balkonowo-nocny klimat rozważałem i za rzadko widziane w Voo Voo klawisze aż w takiej dawce. "Do nieprzyjaciół" - od lat bardzo lubię za fajne połączenie jazzujących zwrotek z niemal popowym refrenem. No to... dobrze - obroniła się ostatecznie "Opowieść o ginie II".

"Zapłacono" - aż brała mnie sztubacka chętka by wziąć "Grzmotołom I". Ten odpychający pozornie utwór ma dla mnie coś magnetycznego. Przez chwilę pomyślałem o "Nawyczkom nie" i o "Czajniku". Ale zwyciężył rozsądek i najbardziej przeze mnie lubiana od dawna "Posypałka". Wiadomo, że ten sam sax robi pół efektu, ale kompozycyjnie cała piosenka jest dla mnie świetna. Lubię też tekst z tym tajemniczym "Kaukazu zaklętym kręgiem"...

A kto okazał się szczęśliwym przegranym? Walczył ten "Czajnik" (jak dobrze sprawdza się w tropikach! ale czy ta wyspa byłaby w tropikach? nie wiem...) i "Pusz się". No i ten ostatni utwór - połamany, dziwaczny nawet, ale mocno mi pasujący - pojedzie jako szósty.

No dobra! Mam tak:
1.Niewidzialny
2. Zatoka Spokojnych Głów
3. Dołek
4. Opowieść o ginie II
5. Posypałka
6. Pusz się

_________________
hajfi super star super hit diskdżokej szczerzy kły znad konsolety

Cholera, przy takich ostrych kryteriach, to ja podejrzewam, że, z całym szacunkiem dla późniejszej historii, to chyba wziąłbym tylko te płyty, które były nagrywane jeszcze w tak zwanej Polsce Ludowej

_________________
gdzie znalazłeś takie fayne buty i taką fayną głowę?


FORZA NAPOLI SEMPRE!

I ja z Tobą.

_________________
In an interstellar burst
I am back to save the Universe.

A ja nie

Ja biorę:
1. Kim bym był (Dobry wieczór)
2. Senator (Sno-powiązałka, choć może jednak ten Niewidzialny...)
3. Niedziela (Siedem)
4. Posypałka (Zapłacono)
5. Nie widzę w tym nic złego (Gra Żonie)
6. Gdybym (Dobry wieczór)

_________________
ćrąży we mnie zła krew

A ja się na żadną wyspę nie wybieram . Ale pod wpływem wspomnianego przez Araska Kaukazu włączyłem sobie "Zapłacono". Największy szok, że "Opowieść o ginie II"!

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

Faza III (Voo Voo)
Senator (Sno-powiązałka)
Do nieprzyjaciół (Z środy na czwartek)
Drugiego dnia rano (Zespół gitar elektrycznych)
Gusła (Łobi Jabi)
Bonus: Wizyta III (Voo Voo), ale do końca walczyła ze Sforą Zmór.

_________________
In an interstellar burst
I am back to save the Universe.

W mojej pamięci płyta "Zespół gitar elektrycznych" jakoś się sprasowała, zwłaszcza w porównaniu "Z środy na czwartek" czy ze "Sno-powiązałką", i teraz nie mogę się nadziwić jaka to ciekawa i pojemna muzyka. Owszem, występuje problem brzmienia, zwłaszcza perkusji, ale okazuje się, że jakoś umiem przejść mimo i zachwycić się samą grą Andrzeja Ryszki, a w jego przypadku można mówić o dość swoistym języku muzycznym. W ogóle, gada ta płyta, w każdym fragmencie dzieją się ciekawe rzeczy.

I w tekstach nie ma jeszcze przerostu sensu nad formą:

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice