Obejrzałem polski film z 1981 roku pt.
Dziecinne Pytania w reżyserii Janusza Zaorskiego.
Jest to film moralnego niepokoju, no klasyka klasyki: młodzi, pełni ideałów architekci budują osiedle, okazuje się, że projekt jest ciągle okrajany, cementu brakuje, farb brakuje, jakiś sekretarz z żoną się wpieprzają bez sensu, telewizja kłamie w relacjach, generalnie cyrk. I to wszystko w typowej oprawie typu moralny niepokój: małe mieszkania, dużo jarania szlugów, ciemne wieczory, gdzie mrok rozświetla tylko żarówka biurkowej lampki Polam w pokoju zawalonym książkami, rozmowy chłopaków przy wódce typu "bracie, ja ci powiem jak jest naprawdę, siedzimy w tym gównie po uszy, ale trzeba jakoś żyć" itd. Generalnie znamy to wszystko, kto zna to kino, rozpozna wszystkiego typowe momenty. Czasem jest to świetne (np. bardzo mi się podobało, że Zapasiewicz, jakby na przekór, gra nie docenta, ale badylarza na dołku milicyjnym, albo, że oficerem SB, który ma kontrolę nad naszymi bohaterami, jest oficerka, Halina Łabonarska, miła pani, do rany przyłóż, koniaczku sie napije, szluga zapali - przewrotne), czasem oklepane, czasem nie rozumiałem wyborów niektórych bohaterów albo uważałem za wydumane, a czasem doceniałem, że nie cyka się ten film, premiera na miesiąc przed stanem wojennym, więc ostatni miesiąc kiedy wolno było, SB i milicja jest pokazane bardzo konkretnie i okrutnie, życiorysy są łamane, robotnik otwartym tekstem mówi, że ONI traktują robotników jak bydło, jest też dużo migawek z marca '68, pod tym kątem: radykalny konkret. Mimo wszystko może nie byłbym przekonany do końca...
...ale ale! Było w tym filmie coś prawdziwego, na takim innym poziomie. Może to kwestia, że Gintrowski i Kaczmarski pojawiają się na ekranie, i to nie tylko śpiewają, ale mają mini cameos i napieprzają się z milicją w retrospekcjach 1968, może dlatego, że Seweryn gra tam przez moment wątek zgodny ze swoją biografią, a może dlatego, że w biurze głównych bohaterów gdzieś tam wisi plakat Salonu Niezależnych, ale miałem poczucie jakiejś takiej...dokumentalności? Czucia tematu i zapisywania jakiejś prawdy o tych inteligenckich latach 70, wśród młodych inteligentów, prawie na bieżąco? Że jak czytałem wywiady z Kleyffem czy Tarkowskim właśnie z Salonu Niezależnego, kojarzę ich biografie, czy ich znajomych itd. to jakoś mi się to klei, że to faktycznie pokoleniowo i mentalnie dokładnie CI ludzie, w tych czasach, z podobnymi życiorysami, dylematami itd. Że jak jest wątek bohatera co olał karierę i wyjechał z żoną na wieś, to kurde, ten przykładowy Jacek Kleyff mógłby serio za chwilę tam wejść do chaty i pożyczyć sól, bo okazuje się że mieszka w sąsiedztwie
Nie wiem czy w którymś filmie moralnego niepokoju miałem to poczucie tak silne!
Więc żadne arcydzieło, a może i film nierówny, ale coś ciekawego w nim było i coś mnie poruszyło!
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
.
