Teraz rzadko chodzę na koncerty, a tu w odległości dwóch dni byłem na dwóch koncertach - 28 lutego Paradise Lost w Progresji i 3 marca Buzzcocks w Proximie. Oba zespoły to legendy swoich gatunków (melodyjny death metal z ciągotami ku gothic metalowi i doom metalowi i melodyjny punk z ciągotami ku power popowi) i poza tym, że oba są z północnej Anglii, różni je wszystko. Koncerty też były od siebie tak odmienne, jak tylko się da.
Paradise Lost w Progresji, jednym z większych warszawskich klubów. Bilety wyprzedane półtora miesiąca wcześniej, ciężko wcisnąć szpilkę (pierwszy support był chyba pod wrażeniem, że występuje przed tyloma osobami
) i gdyby ktoś był znajomy (nie mam pojęcia, czy był), znalezienie się byłoby trudne. Nawet kolejka po piwo nie byłaby perspektywiczna, bo do kilku stanowisk prawie nie trzeba było czekać, tylko podchodziło się, kupowało i szło dalej.
Buzzcocks w Proximie, klubie średniej wielkości. Bilety do końca, spokojnie da się chodzić po klubie i szukać znajomych (nie to że jakoś licznie, ale paru znalazłem). Czy support był pod wrażeniem - nie wiem, bo prawie od razu zagadałem się ze znajomymi i jakoś support w tym nie przeszkadzał. A po piwo dobrze było stanąć wcześnie, bo potem kolejki ciągnęły się i ciągnęły.
Przed PL dwa supporty. Shores of Null, stosunkowo młody, choć bez przesady (rok założenia 2013). Grał taki dość generyczny melodyjny death metal na trzy i pół gwiazdki. Nic żenującego, nic porywającego. Po nim Saturnus - sam już z brodą (z rocznika Legendy) - całkiem niezły, trochę przywodzący na myśl My Dying Bride, choć bardziej melodyjny. Potem godzina(!) przemeblowywania sceny (przeleciało w tle prawie całe Within the Realm of a Dying Sun).
Przed Buzzcocks jeden support, czyli Moron's Morons, stosunkowo młody. Pewnie w warszawskim środowisku punkowym wypada go znać. Jak już jednak napisałem, niezbyt skorzystałem,
No i gwiazda - PL punktualnie o dziesiątej. Prawie zgodnie z planem do lekko po jedenastej. Godzina ma wystarczyć. Dopiero co wydali płytę, więc zdominowała repertuar, ale zmieściło się parę kawałków i sprzed trzydziestu paru i sprzed dwudziestu paru lat. Prawie nie ma żadnego gadania do publiki. Dobrze działająca maszyna. Jakaś krótka techniczna przerwa po drugim kawałku (nie wiem, dokładnie, czym spowodowana). Koncert monumentalny. Bisy zgodnie z planem. Cały czas byłem z tyłu, więc nie wiem, czy był jakiś młyn. Chyba nie bardzo - to nie ten klimat.
Buzzcocks też w miarę punktualnie. Zaczęli przed dziewiątą, skończyli przed jedenastą. Dwie godziny może być. W połowie zmiana koszuli i jeden kawałek gitarą akustyczną. Punk grający folk - po wejściu sekcji rytmicznej nawet coś zajechało Luną. Generalnie jednak raczej skocznie, trochę z nowej płyty, większość ze starych. Bez trudu można dojść przed barierki. Młyn ani rozległy, ani brutalny. Jak jestem osobą, która na teksty o akustyce przeszkadzającej w odbiorze, puka się w duchu w czoło, tak teraz mogę z pełnym przekonaniem powiedzieć - akustyka była chujowa. W środku pod sceną było ledwo słuchać muzykę, a Steve Diggle dużo mówił, ale co mówił, ciężko stwierdzić i to nie dlatego, że miał manchesterski akcent. Pośrodku jeszcze było słychać trochę gitary, ale po bokach już była tylko kakofonia.
Podsumowując, dwa zajebiste koncerty.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
Był to zapewne pierwszy i ostatni raz. Cosi piccola e fragile!
