|
Revolver - *****
Po kilkunastu przesłuchaniach jestem zachwycony, w zasadzie od pierwszego całościowego odsłuchu. „Revolver” jest dla mnie płytą idealną na czas, w którym potrzebuję odpoczynku. Mogę włączyć płytę wieczorem bez obawy, że złapię drive i będę siedział nakręcony przez całą noc i słuchał, a następnego dnia wlekł się do pracy, albo odgarniał się zdalnie – daje mi dokładnie tyle, żeby jeden, dwa odsłuchy ukontentowały mnie w 100%. Ponadto nie ma tu ani jednego wypełniacza, płyta jest zwarta i oferuje bardzo dużo muzyki w muzyce, co dla mnie w ostatnim czasie jest jednym z priorytetów przy wyborze repertuaru – nie mam zbyt dużo czasu na słuchanie rozwlekłych albumów, które mi się nie kleją i muszę przełączać część utworów. Do tego Beatlesi prezentują tu cały wachlarz stylów lat 60 nie tracąc przy tym nic z zespołu nagrywającego świetne piosenki. Zabiegi brzmieniowe przykuwają uwagę, a po osłuchaniu się z nimi, dalej sprawiają, że można odlecieć. Czuję, że nie trafiły na płytę na zasadzie popisu, ale zostały pomyślane jako integralna, ale nie nadrzędna część utworów. Początek płyty jest genialny.
„Taxman” od początku zawłaszcza uwagę, w kategorii otwieraczy płyt pięć gwiazdek. Można uderzyć w tan.
„Eleanor Rigby” – moja faworytka na płycie i może faworytka w całej twórczości Liverpoolczyków. Dzięki niej powoli udaje mi się przekonać córkę, że w muzyce popularnej lat 60 niekoniecznie najlepszym zespołem były „Czerwone gitary” – jest to efekt oryginalnego smyczkowego soundu, którego 11-latka nie spodziewała się w muzyce rockowej.
„I’m only sleeping” – utwór ten idealnie odzwierciedla moje poranne wstawanie – pierwszy budzik spacyfikowany – półsen i świadomość gdzieś z tyłu głowy, że za 30 minut zadzwoni drugi i że jego nie wolno pacyfikować – w innym wypadku brak śniadania dla całej rodziny. Chyba, że jest weekend – wtedy trzeba odkryć tylko tę oczywistą prawdę, że sobota – mózg w pełnej gotowości o 5.30 tego łatwo nie dopuszcza do świadomości. Piosenka z pogranicza stanów.
„Love you to” – przy pierwszym odsłuchu zaskoczył mnie sitar. Zmiana klimatu o 180 stopni, ale na „Revolverze” być może w tym tkwi jeden z kluczy do tej płyty.
Dalej album trzyma poziom, z mocnym zaskoczeniem, że „Yellow submarine” jest w tym miejscu, w którym jest – przy pierwszym razie dziwiło mnie to, teraz zupełnie już nie, lubię ten utwór. Kończy się genialnie, równoważnie w stosunku do początkowych utworów, niepokojąco, w klimacie Velvet Underground.
Może jest trochę racji w tym, że Beatlesi zaprowadzili muzykę rockową do miejsca, w którym wystartowali Led Zeppelini. Ten album wpisuje się w tę prawdę. Tak jak wspominałem na początku, gdybym włączył o 22.30 „Jedyneczkę” Zeppelinów, to potem włączył bym ją jeszcze raz i pewnie nie poszedłbym spać do czasu, aż doszedłbym do końca „Czwórki”, nie używając fazy głębokiego snu, czego mój mózg od jakiegoś czasu bardzo się domaga.
_________________
"Staliśmy nad przepaścią, ale zrobiliśmy krok do przodu!"
|
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
