Nie napiszę pewnie tak wiele, jak bym chciała, ale spróbuję jednak coś.
Koncert zaczął się w 4-osobowym składzie i dałam się nabrać - może nie na to, że reszta zachorowała na covid
- ale na to, że faktycznie nie dotarła i myślałam, że już tak zostanie. Toteż z zaskoczeniem przyjmowałam pojawianie się kolejnych członków zespołu na scenie, aż mi w końcu niektórzy zaczęli się mylić ze sobą, o co było tym łatwiej, że zmieniali się przy instrumentach.
Oczywiście nie był to mój pierwszy koncert, więc sam fakt tego zmieniania się już mnie nie zaskoczył, ani ilość instrumentów też nie, niemniej jednak to wciąż było bardzo fajne i podoba mi się, że zespół kontynuuje tą tradycję.
Pewne zaskoczenia jednak się pojawiły, i to całkiem spore.
Po pierwsze - chór! Ich wejście było naprawdę czadowe!
A po drugie - balia! Genialny pomysł, oczywiście robiło to powalające wrażenie wizualnie
ale i dźwięk miała przedni!
(Jeśli pojawiła się już na poprzednim koncercie, to zupełnie tego nie pamiętam... )
Równie dobrą tradycją, składającą się na markę D.N.A., jest budowanie relacji z publicznością, koferansjerka tworząca atmosferę domową i duża chemia między zespołem i słuchaczami.
Co do utworów, to ja mam niestety problemy z pamięcią i mimo najszczerszych chęci nie udało mi się zapamiętać wszystkich highlightów, ale na pewno wśród tych, które podobały mi się najbardziej, znalazły się obie wersje Dzików, Pandemia, piosenka Twin-peaksowa oraz piosenka metalowa.
Niemniej jednak to zdecydowanie nie wszystko, w niejednym utworze, na poziomie instrumentalnym działa się prawdziwa magia, wydobywaliście z siebie dźwięki przepiękne!
Jeżeli się mogę do czegoś przyczepić, to rzeczywiście coś jest na rzeczy z tym wokalem - parę razy jakby nie szedł równo z resztą zespołu, zastanawiałam się wtedy, czy Wy tam na scenie dobrze się słyszycie nawzajem. No, ale to drobiazg, klimat koncertu, jaki budowały te wokale i tak wynagradzał to wszystko, a poza tym ja się nie znam na technicznych sprawach. więc się mną nie przejmujcie, bo może wcale nie mam racji.
Ogólnie również zadowolona wróciłam do akademika.
Zachaczając oczywiście wcześniej po drodze o świetny afterek, który się zrodził tak jakoś nagle i niespodziewanie, kiedy to Elsea usłyszała, jak Aras i Manool próbują wymyślić, do jakiego by tu lokalu pójść i uczcić spotkanie i zgarnęła nas do siebie.
Dzięki za gościnę!
Płyty posłuchałam już kilka razy, za każdym kolejnym podobała mi się coraz bardziej, jest to piękne wydawnictwo i wizualnie i dźwiękowo, bardzo się cieszę, że powstało! Żałuję tylko, że nie zgarnęłam kompletu autografów od całego zespołu, ale najpierw były do nich długie kolejki, a potem nie mieli już pisaków.
A poza tym to jestem nieśmiałym człowiekiem...
Jak najbardziej zgadzam się z Araskiem, że wyraźnie widać progres zespołu.
I w związku z tym tak w ogóle to chciałabym coś wyjaśnić.
Człowiek to taka dziwna maszyna, która jak raz się zaprogramuje na pewne ustawienia, to potem ciężko jest jej się przeprogramować, tym ciężej im jest starsza.
Znajomość z twórczością zespołu D.N.A. zaczęłam od ich pierwszej płyty, legendarnej i szalonej, od tych porażających hitów typu 'Gówienko na sznureczku', 'Walka ładu z chaosem' itp. Pierwszy kontakt z nimi był wstrząsający, a nawet wręcz niebezpieczny dla uszu (gdyż nieopatrznie posłuchałam w słuchawkach). A jednak w takiś sposób zachwycający, bo sama idea stojąca za tym zespołem i jego pierwotnym graniem była wyjątkowo bliska mojemu sercu i moim doświadczeniom. Ta twórczość przywoływała najlepsze wspomnienia z mojej własnej młodości i radosnej twórczości.
Jeszcze te szamańskie odjazdy po reaktywacji wciąż nie brzmiały do końca poważnie i sama miałam ochotę na spontanie włączyć się w to szaleństwo. A potem ten zespół jakoś płynnie, nie wiadomo kiedy, przeszedł metamorfozę od młodzieńczej głupawki do czegoś poważnego i z konkretnymi ambicjami.
Tylko, że mi weszło w krew traktowanie D.N.A. przez pryzmat ich pierwotnej głupawki, tak pół żartem - pół serio, wyrażanie czasem swoich zachwytów w sposób nieco teatralnie egzaltowany. Jakkolwiek mogłam się wydawać przez to niepoważna, to przecież nigdy nie było to nieszczere. Tyle, że teraz mi głupio za ten styl, pasujący do dawnych czasów, kiedy wszystko było zabawą, a który za bardzo wszedł mi w krew, postaram się go oduczyć, bo już nie wypada. Zmieniły się powody entuzjazmu dla Waszej muzyki i pozostaje mi już na 100% serio wyrażać szacun dla kapeli!
Crazy pisze:
może kolejny koncert szybciej niż za kolejne 6 lat?
Mam nadzieję!
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
był więc jeszcze czas na spokojne usadowienie się i przywitanie z innymi forumowiczami. 
— aczkolwiek trudno mi to też jednoznacznie ocenić), ale o kwestie brzmieniowe. Zdaję sobie sprawę, że nie nagrywaliście w Abbey Road. I z brzmieniem instrumentów nie mam problemu. Ale zawsze, gdy wchodzi wokal (obojętne czyj), to coś mi nie gra — mam poczucie jakiejś brzmieniowej niekompatybilności, które wywołuje pewien dyskomfort odsłuchowy. Trudno mi to nawet wytłumaczyć. Być może to jakieś mocno subiektywne odczucie... Nie przekreśla to oczywiście samej muzyki, a na reedycji zmiksowanej przez Stevena Wilsona wszystko pewnie będzie OK.