Ja w ogóle mam trochę problem ze sprowadzeniem Bryla (co było oczywiście naturalne w jakichś tekstach, notatkach po jego śmierci) do roli tylko "ikony", "pomnika", "pioniera". Tak, był tym wszystkim, okej. Ale wiecie - pomniki są takie obce, takie wielkie, takie dalekie. A dla mnie to był przede wszystkim fantastyczny muzyk, żywy, z krwi i kości. Bardzo utalentowany, bardzo wrażliwy, cisnący na gitarze super rzeczy. To konkretne numery, linijki, melodie, partie gitary. To jest mi bliższe.
I tak samo z Kryzysem. Pionierzy punk rocka w Polsce, legenda, ważny zespół. Ale jaki super zespół!
Podoba mi się w nich masa rzeczy. I to pionierstwo, nie ograniczyło się tylko do tego, że sprowadzili punk rocka na ziemię polskie i cześć. Ale to był zespół, który cały czas kombinował, cały czas coś gotował: i z tym reggae, i z jakimś bardziej free graniem. Ale tez miał w sobie jakąś taką chłopacką, trochę zadziorną, trochę zawadiacką, rozwydrzoną jak Czesław Wydrzycki wrażliwość. I pisał po prostu świetne, zgrabne, melodyjne numery.
Uwielbiam teksty Magury, to jest w ogóle niesamowita formuła. Jest w nich coś takiego właśnie bardzo młodzieńczego, licealnego, jakaś taka naturalność, często proste, dosadne emocje. To jest wręcz neo-big bit, gdyby nie to, że big bit był strasznie upupiony i bezzębny, ale ja w tym czuje jakąś taką wręcz czerwonogitarową naturalność, ale bardziej wyrafinowaną, bardziej zadziorną, bardziej zbuntowaną i złożoną. Jest tam też mnóstwo, mnóstwo humoru, puszczenia oka, żartu, albo robienia sobie jaj z kamienną twarzą. Ale też jest ta masa tych odniesień kulturowych - tu Herzog, tam Wilde, tu Kafka, tam Gwiezdne Wojny. Jakiś totalny popkulturowy koktajl, który jednocześnie, poprzez walory, o których pisałem wcześniej jest zupełnie bezpretensjonalny, w ogóle nie ma w nim jakiegoś wywyższania, że my tu prawda jesteśmy tacy obyci kulturowo i piszemy numery o tym. To jest zupełnie naturalnie wmiksowane w te chłopacką, zadziorną formułę.
I to są teksty LINIJEK! To jest olbrzymi talent, że tam są po prostu takie wersy, które od razu wpadają w głowę, zakotwiczają się i zostają na zawsze. Myślę, że gdyby w 1981 roku istniały media społecznościowe
to teksty byłyby opisami na komunikatorach, statusami na facebooku, postami na twitterze. Bo są właśnie takie: kilka słów, a jakie zapamiętywalne.
Myślę o tym, żeby wyjść już stąd, powietrze tu nieświeże i niezdrowy swąd. Albo:
To czasy zbrodniarzy, głupców i handlarzy, coraz więcej pustych plaży, coraz ciaśniej jest na plaży. A "Małe Psy", czy to nie jest jakaś totalna ESENCJA w kilku zdaniach?
A za najbardziej ikoniczny moment Kryzysu uważam to, jak zagrali w Opolu '81. W ogóle fantastyczna sprawa, ten zwariowany rok 1981, wszystko w Polsce przewrócone zupełnie do góry nogami, więc Kryzys, co prawda na pobocznym koncercie, ale jednak, gra sobie w Opolu, pół roku wcześniej, pół roku później nie do pomyślenia. I wychodzą, Jaroszewski zapowiada ich z elegancją i powagą, ale coś się psuje, początek koncertu się przeciąga. A chłopcy na szacownej opolskiej estradzie żartują sobie, mówią, że super, że są wakacje, że zaraz będzie SHOW, że pogoda piękna...
A potem zaczynają Armagedon i od początku:
być może jutro gdy spotkasz mnie, będzie inaczej niż teraz jest, KIEDY ZAPŁATY NADEJDZIE CZAS ZA TO CO CZYNIŁ KAŻDY Z NAS. I taki był ten Kryzys: i wesoły i smutny, śmieszny i poważny. I po prostu, przepraszam za kolokwializm, taki fajny, taki bliski, taki naturalny. Cudowny zespół
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
.
