Ultima Thule

Dokładnie Miki. Ogólnie z filmów "jazzowych" to warto wymieńić: "Bird" (1988, o Charliem Parkerze) reż. Clint Eastwood, "Mo` Better Blues" (1990) reż. Spike Lee, "Trąbka Clifforda Browna" (1993) reż. Michael Elias.
Jak znacie jeszcze jakieś to piszcie

Mo Better Blues sie zdaje było wczoraj(środa) w TV

John Coltrane "A Love Supreme" - doprowadza mnie do nerwicy a jak słyszę ten saksofon to muszę nerwowo potrząsać nogą.

_________________
ja herez ja herez

O taaak...mam tak samo jak słucham Legendy

....mam podobnie.....ale ostatni kawalek ostatecznie może być...

_________________
ooooorekoreeeoooo

KEITH JARRETT TRIO

Keith Jarrett - piano
Gary Peackock - bass
Jack DeJonette - drums

Zespół - marzenie. Mam w domu ich trzy płyty, więc sobie gwiazdknę

Changes * * * * *

rok 1983

Coś niesamowitego. Jest w tej muzyce rzecz wyjątkowo trudna do uchwycenia w słowach - taki nastrój, ja wiem?... jakby oni wyrywali te dźwięki z głębin bardzo dalekiego zamyślenia?... Jest to muzyka wręcz wybitnie stonowana, właściwie zero wirtuzoerskich popisów (a kurde mają się czym popisywać!!!), ale z drugiej strony jak najdalej od spokojnego smęcenia. Wielki ładunek napięcia. Może zresztą nie napięcia, ale na pewno jakiegoś delikatnego, ale intrygującego niepokoju duszy.

Changeless * * * * *

rok 1987 - płyta live

Podobnie, ale o tyle inaczej, że koncert. I to chyba wystarczająco rekompensuje brak już może aż takiego skupienia, takiego przeniknięcia muzyką, jak na Changes - za to jest więcej koncertu, może ciut więcej swingowania, może trochę surowizny. Efekt - równie powalający.
... tak naprawdę nadal jest to całkowite zanurzenie w muzykę... tam nie ma jakichś tematów, czegoś do zapamiętywania - to jest tak, jakby się weszło do środka czegoś, co się nazywa muzyka i ... ech!

Bye Bye Blackbird * * * * 1/2

rok 1991

Płyta zdecydowanie znakomita, ale tego czegoś, o czym wyżej próbowałem niezgrabnie pisać chyba już nie czuję. Więcej w tym takiego zwykłego jazzowania. Właśnie, ta płyta jest zwyklejsza. Nadal na najwyższym poziomie (w zasadzie to ona powinna mieć pięć, a tamte po pięc i pół co najmniej...), ale nie różni się to aż tak bardzo od rżónych innych formacji typu piano-bass-drums.

Obie płyty z change w tytule są czymś całkowicie niezwykłym...

_________________
ćrąży we mnie zła krew

Pamiętam jak jeszcze w czasach szkoły muzycznej "połykaliśmy"nagrania Chicka Corea i jego Electric Bandu...to był w ogóle okres fascynacji fusion.Byłem na ich koncercie w Poznaniu ale niestety był to już nie ten skład z najlepszych czasów,bez Johna Patitucci,bez Franka Gambale.Najmniej odczuwalna była zmiana za bębnami,grał wtedy genialny Novak!!!Szczerze mówiąc nie jestem fanem saksofonu tak więc dokonania jazzmanów związanych z tym instrumentem są mi raczej obce.Ma ktoś może płyty Electric Band?nic mi nie zostało z dawnych lat.

Ciekawe, że są ludzie nie będący fanami saksofonu. Nie no, żartuję, włąściwie to mi się też saksofon osłuchał. Kiedyś, jako dziecko czy nastolat, uważałem saksofon za instrument numer jeden w jazzie (obok perkusji oczywiście). A na przykłąd trąbki dźwięk mi się nie podobał.
Teraz mam raczej na odwrót... metaliczne, świdrujące brzmienie trąbki odpowiada mi bardziej niż miękki i nieodparcie kojarzący sie z pościelą saksofon... A jednak - większość moich ulubionych nagrań jazzowych pozostaje saksofonowa: Coltrane i Garbarek przede wszystkim, Michael Brecker na pierwszych dwóch płytach, z polskich Komeda właśnie ten z okresu Noża w wodzie albo Namysłowski czy Muniak.

Jakie są wasze ulubione instrumenty w jazzie?

Dla mnie bez konkurencji pozostaje PERKUSJA! Jazzowa perkusja to cos najwspanialszego. Mam taką teorię, że różne instrumenty pozwalają najlepiej muzykowi się wyrazić w ramach danych gatunków muzycznych - na przykład fortepian w muzyce poważnej, gitara elektryczna w rocku, a perkusja właśnie w jazzie. I siłą rzeczy najlepsi na tych instrumentach będa właśnie w tych gatunkach. Może John Scofield i Joe Pass sa technicznie lepsi od Page'a albo Knopflera, ale ich gra w porównaniu do rockowych gitarzystów jest dla mnie wręcz bez wyrazu. Tak samo Oscar Peterson i Art Tatum może byli niegorsi od Marty Argerich, ale gdzie do gości?!

I tak samo z drumsami. Jack Dejonette i Elvin Jones sa dla mnie perkusistami wszechczasów. Staruszek Art Blakey mimo wszystko przekonuje mnie bardziej niż sam John Bonham. Pierwszy z brzegu perkusista grający u nas w jakimś klubie jazzowym ma spore szanse zachwycić mnie bardziej niż Stopa, a jeżeli nie, to właśnie dlatego, że Stopa lubi jazzować.
W perkusji jazzowej jest połączenie finezji z czadem - i jedno z drugim współgra tak dobrze, że aż dziw, że to możliwe.

_________________
ćrąży we mnie zła krew

Zdecydowanie perkusje, jak zwykle zgadzam się z moim kamratem Crazym
Nadaje ona ton calej kompozycji - wywoluje najwieksze emocje podczas sluchania. Lubie też bardzo połączenia jazzowej techniki grania z zacieciem rockowym - jako przykład: Stopa w Voo Voo, Olter w Miłości. Z reszta dla mnie jakość gry na perkusji jest podstawowym kryterium jakości nagrań w jazzie w ogóle.

To jak Crazy i reszta... dzikie napierdalanie w ekstazie a'la Muppet Show czy powabne muskanie tymi... pędzelkami (wow, zdanie jak z miesięcznika Adam, ha ha ) ??

chyba miotełkami?!
jedno i drugie ma swój czas i miejsce, ale najbardziej lubię co innego - wtedy, gdy perkusja osiąga równowagę między bębnami a blachami (ale jednak najlepiej przy użyciu pałeczek, choć miotełki bardzo lubię), i tak nie za ostro, ale jednak wyraziście przyładowywuje w bębny (w ten taki typowo jazzowy, niby nierytmiczny sposób), co i raz rozświetlając grę szelestem talerzy

_________________
ćrąży we mnie zła krew

Ja to w sumie nie wiem. Napewno najwieksza uwage skupiam na perkusji podczas sluchania ale ostatnio duzo slucham kontrabasu, tego co gra i jak to sie ma do bebnów i reszty bandu.



http://www.drummerworld.com/Videos/buddyrichmuppet22.html

Wow, piekne! W srodkowej fazie brzmialo jak ostatni numer The Beatles, i czekałem na te Loooveeee youuuu, Loooveeee youuuu czy jakoś tak...
A własnie, miotełki! Nie lubie też przesadnego nawalania w talerze.
No, Kajo masz racje, sekcja rytmiczna to podstawa...
Dzięki za filmik!

Za mało osuuhany jestem w jazzie, by wypowiadać się jak koledzy, być może w ogóle nie powinienem w związku z powyższym zabierać głosu, ale... i ja, jak Kajo, chętnie wędruję uchem do przepastnego wnętrza kontrabasu, kontrabas pięknie gadać potrafi... Oraz wskazuję trąbkę, w zestawieniu z saksofonem. A "perkusja, ten cały baraban, niech ledwo mię szura, i nie bigbitowo lubię, ale lyrycznie - kszsz..." :) , hehe - a na serio to przekonuje mnie argumentacja Crazego!

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

wczoraj usłyszałam coś co mną dosłownie wstrząsnęło, a raczej mi sie to nie zdarza, zwłaszcza że pierwszy raz w życiu to słyszałam. a zwało sie to cudo Esbjorn Svensson Trio !!! genialne:shock:

Dzis, za jakąś godzinkę - koncert pana Stańko na Tvp Kultura, polecam wszystkim bez wyjątku!


* * *


Dwóch muzyków jazzowych stoi sobie i rozmawia, jeden do drugiego:
-Stary, słyszałeś moją najnowszą płytę?
-Jasne! I co, sprzedałeś coś?
-Tak, dom i samochód.