Dwa nagrania, o których często myślę.
Blues Kory w wersji sesji do pierwszej płyty. Czemu tego nie dali na album? Zmieściłoby się na luzie. Ale w sumie to gdzie? Może jednak ta płyta jest idealna, może kolejny as to byłoby za dużo grzybów w barszczu, coś by to zaburzyło? Nie wiem. Ale jaką tu oni mają chemię! Gitary wiadomo, sekcja cały czas wibruje, tętni, jest rozbujana. Kora i jej wokal. Jak ona tu daje radę, ile uczucia jest w tej interpretacji. Taki szczegół, lekko dziecinna wymowa słów
śmiać się. I Namysłowski, który w ogóle nie brzmi jakby odwalił dżoba - nie no, mamy to faktycznie to, czym to jest na papierze, czyli gościnny udział jednego z największych polskich jazzmanów, no i brzmi to jak gościnny udział jednego z największych polskich jazzmanów, każde zadęcie, zadrżenie w punkt.
Parada Słoni i Roża z Kongresowej, 1982. Marek zaczyna, przerywa, wspomina, że utwór miał premierę DZISIAJ w Zapraszamy do Trójki, wspomina o Kaczkowskim. Mój tata pamięta dobrze te czasy i często wspomina, pierwsza liceum, dziwna jesień, z groźnymi komunikatami w radiu i telewizji na każdym kroku o tym, że w kraju panuje anarchia, nikt nie wie co to będzie, jedyni sympatyzują z Solidarnością, inni nie, a inni mówią, że zaraz będą tu ruskie czołgi, a zima w ogóle wszystkich zagłodzi. Dół i mrok stanu wojennego i przymusowe ferie od szkoły. A potem wiosna, gdzie wszyscy wiedzą, że wszystko jest do dupy i nie da się tak żyć, ale przynajmniej jak jesteś nastolatkiem, to masz listę trójki i czekasz na Mundial. I w tym wszystkim te kolejne premiery numerów Maanamu, cały 1982 roku, kolejne odsłanianie asów z talii płyty "O!", tytułowy, "Paranoja", potem niepłytowa (mundialowa!) "Espana Forever", w sumie wszystko z płyty, co nie było skitem albo żartem, to latało w radio i było wysoko na liście. Tata mówił, że "Die Grenze" latało, jak akurat w szkole na matmie przerabiali granice funkcji i ten refren często był podśpiewywany przez kolegów w kontekście, którego Kora raczej nie planowała
To nagranie nieźle się zgrywa z tymi ojcowskim wspomnieniami, choć mieszkał na głębokiej prowincji i na Maanamie w Kongresowej nie bywał. Ale i tak daje mi jakieś ciarki na plecach ten krótki dokument, że były czasy, kiedy mogłeś włączyć "Zapraszamy do Trójki" i usłyszeć na świeżo nowy numer Maanamu. A potem zaczynają grać. I to jest trip, jak ciągną swoją opowieść, startują, zatrzymuja się, jakieś prawdziwe sajko misterium. I ta publiczność, absolutnie rozszalała, która przebija się w pauzach, i te wszystkie pogłosy, drgania, flażolety, brzdękniecia, melodyki gitar. I sekcja, która po prostu sobie pompuje i pompuje, która ma w tym swój własny trip. I Kora naprawdę królewska. Zdaje się, że ani nutka nie różni się tu od wersji płytowej, ale co z tego, jest to jednak niezwykły dokument. Usłyszeć TO na żywo to musiał być wtedy total.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
