Z "Songs for Genpo" to jest dla mnie taka historia, że poznałem te płytę w czasach, kiedy moim głównym przewodnikiem po muzyce rodzimej, była "Encyklopedia Polskiego Rocka" red. Gnoińskiego i red. Skaradzińskiego. Nie mam tego teraz pod ręką, ale z tego co pamiętam, to notatka o tym albumie była tam sformułowana tak, że nie dość, że autorzy uznali, że to bezsprzecznie opus magnum Tymona, to jeszcze dość długo byłem przekonany, że wszyscy tak uważają i że wg. wszelkich kanonów, to właśnie album Trupów jest tym, czym Tymon zarezerwował sobie stałe miejsce w Alei Gwiazd i Legend Polskiej Muzyki. Dopiero później dowiedziałem się, że jednak nie do końca tak raczej jest
...natomiast wciąż uważam, że to jego zdecydowanie całościowo najlepszy album. Być może są takie, gdzie latał wyżej i był ambitniejszy, bardziej poszukujący, były takie, gdzie bywał śmieszniejszy, ale jednak te Miłości i Kury (już nawet nie mówię o Transistorsach...) wszystkie mają dla mnie nierówności i inne defekty, albo po prostu, well, NIE CHCE MI SIĘ ICH SŁUCHAĆ w całości (ja w ogóle mam problem z zespołem Miłość, bo uważam, że on na płytach nie był tak rewolucyjny jak się uważał i nie wiem czy którykolwiek z tych, zresztą sympatycznych, albumów znalazłby się w ogóle w moim top 50 polskiego jazzu). A "Songs for Genpo" jest po prostu super w całości! To bardzo zgrabna płyta, świetnie ułożona, z dobrymi numerami. Abbey Roadowi Beatlesi grani przez post-bopowy skład, ale z licznymi featuringami Nirvany. Boskey zresztą też fajnie to opisał. A ile tam jest przepięknych piosenek! To jest bardzo smaczna, dość wyrafinowana, ale jednocześnie całkowicie lekkostrawna potrawa. W ogóle "lekkość" jest słowem, które kojarzy mi się z tym zbiorem numerów, on jest leciutki jak piórko!
Teraz jak sobie myślę o tym, to "Songs for Genpo", tak jak
miękkie narkotyki są tylko pomostem, bo później wchodzisz w rzeczy ostre, mogło być moim pomostem, jakkolwiek absurdalnie by to nie zabrzmiało, do Bitli. Bo wcześniej miałem z Fab Four, hehe, relację gombrowiczowską, jak ma zachwycać, skoro nie zachwyca. A jednak słuchanie Trupkowego materiału i gorące uczucia do niego, do tych melodyjek i harmonii, jakoś mnie na Czwórkę z Liverpoolu otworzyło, jak pojąłem (szczególnie cover na opisywanej płycie był w tym pojęciu pomocny) z jakiego źródła Tymon tu czerpał. I fajnie
Nie słuchałem tej płyty od bardzo dawna, ale piszę tego posta i WSZYSTKO mi się przypomina. W sensie nie jakiś ogólny zarys, ale mam bardzo dokładne flaszbeki konkretnych zagrywek Trzaski czy Oltera albo fragmenty wokalne. I ten emo refren w "I Think it's OK"!!!
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
