Ptaszki, sieroty i głupcy, reż. Juraj Jakubisko (1969)W końcu udało mi się skorzystać z przeglądu filmów czechosłowackich w Kinotece i poszedłem na jeden z najbardziej szalonych filmów, jakie widziałem. Piszą, że "hipisowski", zgoda, no bo i czas powstania filmu się zgadza, i bohaterowie żyjący w swoistej komunie... ale jaka to jest ultrabarokowa komuna
Dla mnie to jest przede wszystkim film "fellinistyczny", bo u żadnego chyba innego twórcy nie widziałem inscenizacji tak bezwstydnie bogatej a jednocześnie rozbieganej, fruwającej (nomen omen, tam wszędzie te ptaszki nie wiadomo po co!), tysiąc planów a w każdym coś się dzieje. Owszem, z punktu widzenia współczesnego widza dość ciężkie jest patrzenie na zwierzęta, które miejscami potraktowane są jak element scenografii, z którym można zrobić wszystko (jeżyk chodzący z palącymi się świeczkami w kolcach... oj) - ten sam problem miałem u Paradżanowa, który rzucał kurami, bo świetnie wtedy wyglądały. Niewątpliwie świetnie, ale dziś by to nie przeszło i chwała Bogu. Tym niemniej wiem, jakie wtedy było podejście i traktuję to jako znak czasów (i tak to wszystko nic w porównaniu do bawoła w Czasie apokalipsy, a i przepiórek do Uczty Babette zaszlachtowano podobno co niemiara). Film robi jednak wrażenie estetyczne na mnóstwo różnych sposobów i jest się czym delektować.
Treściowo też jest to mocne: pierwsza, o wiele dłuższa część filmu, to szaleństwo, błazenada (w tytule zdecydowanie powinno być Ptaszki, sieroty i BŁAZNY, zresztą tak jest w oryginale), hipisostwo i totalny brak zasad, również artystycznych. Nigdy nie wiadomo, co właściwie jest naprawdę, co jest wyobrażeniem, wariacją (wariacja jest tam wszechobecna). Montażowo rozegrane po mistrzowsku. Druga część, krótka, ale nadzwyczaj wyrazista, idzie nieoczekiwanie w kierunku szekspirowskiej tragedii zazdrości i jest to pewien szok.
Podobno można film potraktować również jako alegorię polityczną: że wolność Praskiej Wiosny vs. nagła interwencja i posypanie się wszystkiego. Na pewno tak, rok 1969 wskazuje na to jasno, zapółkowanie filmu w Czechosłowacji również. Ale ta polityczna interpretacja nie wydaje mi się pasować do surrealistycznego, wręcz abstrakcyjnego klimatu filmu, więc niespecjalnie mnie interesuje.
Last but not least, częścią intrygującego trójkąta miłosnego sportretowanego w filmie jest
Magda Vášáryová, którą drugi raz w krótkim czasie widzę na ekranie. Zaczyna swoją rolę jako umorusany stwór, o którym trudno powiedzieć, czy jest chłopakiem czy dziewczyną, aż stopniowo przekształca się w tę piękną damę, która w kikanaście lat późniejszych Postrzyżynach będzie jedną z najpiękniejszych kobiet, jakie widziałem na ekranie.
Super seans, choć jakże dziwny.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
To nie jest zły film w żadnym razie, ale jakiś taki... mdły? Rozumiem, że chodzi o empatię z głównym bohaterem, który miał pod górką od małego, ale bohater ten wypada okropnie żałościwie i jedyny moment, w którym mogłem zdobyć się na tę empatię, to jak trzasnął tamtego gościa krzesłem. Rozumiem, że nie chodziło w tym filmie o materiał mocny, szarpiący emocjami, lecz o bardziej poetyckie, osobiste studium. Ale nie przekonało mnie ono, podobnie jak metaforyczny tytuł nie dźwiga metafory całego filmu (podejrzewam, że w sztuce "In Moonlight Black Boys Look Blue", na podstawie której stworzono scenariusz, mogło to być bardziej wyraziste), jak niezbyt wiele wynika z ostatniego kadru, który cofa nas do początków, kiedy bohater był dzieckiem.
