|
Zobaczyć Egipt i umrzeć? Nie!
Zobaczyć Egipt i powstać z martwych? Tak, tak, tak!
Pół roku w depresji, nic nie pomaga. Decyduję się lecieć w ciepłe kraje, już i natychmiast. Wpłacam zaliczkę i pól dnia płaczę że tego nie przeżyję. Nie zniosę skoku temperatury, zmiany klimatu, rozsypię się.
Pakuję parę rzeczy w dniu wyjazdu. Samolot startuje gładko. Miejsce przy oknie, dar od losu. Obłoki odbijają się od ziemi głębokimi cieniami. Po chwili znikają domy i ulice, już ich nie ma. Otwieram małe wino i zmieniają się proporcje. Ziemi też nie ma, a ja nadal jestem i moje emocje zaczynają kiełkować w szlamie który dławił mnie od jesieni. Lecimy nad Kretą, konturami z mapy. 15 lat temu ona była naprawdę? Spadamy gładko na państwo Egipt, Marsa Alam.
Nie zauważyłam kiedy przeskoczyłam na inny kontynent, widocznie to też nieważne.
Afryka, wieczór, jedziemy autokarem przez pustynię. Kierowca pruje wąską szosą i gada przez telefon, a na poboczach zwały piachu, nic więcej. Kilometry pustyni jak hałdy górnicze. Ciemno, egipskie ciemności. Raz na jakiś czas ktoś wysiada przed hotelem rozświetlającym noc. przy każdym wejściu szlaban i kontrola, małe getta. Docieramy za półtorej godziny. Na tarasie cisza, pachnie cynamonem, a palmy kołyszą się jak na kiczowatej makiecie. A gdzie jest morze? Nie ma! więc rzucam się spać na poczciwe łóżko z kołdrą i poduchą.
Budzę się i siadam, a nagły widok morza śmieje się ze mnie naprzeciwko. No i co, kochanie? Myślisz że jesteś lepsze niż Bałtyk? Zapalam papierosa na tarasie, upał uderza w twarz i nagle kruki - krrra krra krrra, jak u nas w grudniu! i stado wielkich mew z błękitną pozłotką.
Wychodzimy i witajcie w naszej bajce! Pomost ciągnie się bez końca, a mielizna razem z nim. Pośrodku red sea leży kobieta, po prostu cała w seledynowej poświacie, z głową w piasku. Też tak chcę, to sposób na życie co go szukałam bezskutecznie. Przysiadamy na ławce w połowie drogi. Bez rurki walczy się o oddech, obrazy są poszarpane. Są tylko skały nisko w dole, ciało domaga się powietrza.
Ale trzeba też jeść i być miłym dla ludzi. Na terenie hotelu chodzą młodzi Egipcjanie. Pracują jakby robili interesy, na luzie i z uśmiechem. Menager jest jedyną kobietą, ładnie umalowaną, w mundurku i z nadwagą. Sprzątają sami mężczyźni, zbierają ze stołów i roznoszą tace z napojami. Bez tych pięknych ludzi byłabym jak w stołówce na wczasach z rodzicami, PRL, czwarta tura obiadowa. Rodziny z małymi dziećmi i kilku nadętych facetów którym się nie podoba. Ile mam czekać na colę? Kelner z pełną tacą na ramieniu macha wolną ręką - one moment! Do dystrybutora parę metrów. Stopped, stopped! wrzeszczy ten dupek. Kto jest bardziej zażenowany? Oni są przyjaźni, pogodni, uczynni. Są w pracy, a niektórzy z nas lewitują ponad własnym ego. Ignorując dupka biorę kilka dokładek!
Hotel, pokój 414, kolorowe bungalowy z tarasami na dachu. Z daleka słychać głosy z meczetów. W oddali ktoś biega po plaży, jedna osoba na pięćset. Idziemy na rafę, czerwona flaga, fale. Muzułmanka okutana od stóp z całą głową z okienkiem na twarz, kąpie się ze swoim wspaniałym arabskim mężczyzną. Wygląda jak w czarnym kostiumie do nurkowania. Kiedy schodzę w dół po drabince, wszystko się urywa. Najpierw wylatuję z samolotu i dostaję skrzydeł, rejestrując w błyskawicznym tempie że zaraz rozbiję się o skały. Wtedy obok przepływa łagodnie ławica błękitnych ryb i widzę że to szczyt góry koralowej, całej w kolorowych kwiatach. Stworzenia ze skrzydłami piętrzą się w szparach. Są lata sześćdziesiąte, śpiewa George Harrison. Drabinka jest tak śliska, że można spaść jeszcze głębiej w czas.
Cd.
.
|
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
.