Poszedłem śladem starych dokonań filmowych Jerzego Gruzy. Fascynująca postać: "Wojna Domowa" i "Czterdziestolatek", super popularne seriale i świetnie zrobiona telewizyjna rozrywka, przystępna, ale na wysokim poziomie, dopracowana, zabawna, świetnie zagrana. A z drugiej strony, kurczę, ten sam facet kręcił sobie w podobnym czasie bardzo wymagające, trudne i niewygodne filmy, które zresztą zwykle uwalała mu cenzura. Fascynująca ta dwoistość!
Przeprowadzka (1972) to kompletny psychodeliczno-surrealistyczny sen wariata, nowofalowy odlot, bad trip w wielu kolorach. Wojciech Pszoniak jako pogubiony, przytłoczony facet we współczesnym świecie, który coś próbuje zrobić, gdzieś uciec, coś zmienić w swoim życiu, ale w sumie kończy się to żałośnie i wpada w jakiś niemalże lynchowski wieczny loop, a i Kafki w tym sporo moim zdaniem. Może jednak są jakieś wspólne wątki w tej twórczości Gruzy, może tak skończyłby w końcu Stefan Karwowski, gdyby pod wpływem stresów na budowie doznał kompletnego załamania nerwowego? Dobra, a tak serio... Dziwny, niejasny, ale na swój sposób przerażający film, krzyk rozpaczy niemalże.
Przyjęcie na dziesięć osób plus trzy (1973) czyli bardziej skromna czarno-biała forma, satyrka na PRL i jego doły społeczne, bardzo daleka od tego co było przedstawiane w propagandowych laurkach (bo ani proletariat nie jest tak fajny, mądry i świadomy, jak państwo udaje, że jest, ani to państwo tak za bardzo się nim w sumie nie przejmuje, tylko proponuje mi ciężką pracę za psie pieniądze, trochę ochlaju i trochę wyżery), zresztą ze scenariuszem Himilsbacha, który w filmie jest, ale tylko głosowo. W ogóle świetny ten scenariusz, niektóre dialogi i odzywki 10/10, trochę rejsowego humoru.
Noc poślubna w biały dzień (1982) to już kompletny hardkor, naprawdę hardkor, nie widziałem chyba filmu sprzed 1989, który byłby tak brutalny, tak dawałby po ryju bez ostrzeżenia - to już rejony w jakie ćwierć wieku później zwędruje Smarzowski, a i jest to trochę home invision ala "Funny Games". Zaczynamy niewinnie, od kolejnej satyry na gierkowski PRL (geodeci przyjeżdżają na wieś, żeby zaplanować drogę do ośrodka wypoczynkowego dla dygnitarzy, zakłócających zresztą wszystkim spokój, a gdy już przejeżdżają, zaczynają uzyskiwać coraz większe przysługi od chłopa, których ich nocuje i boi się, żeby nie zaplanowali drogi przez jego gospodarstwo), ale potem całość niespodziewanie eskaluje aż do absolutnej kumulacji kompletnie bezsensownego, demonicznego zła. Ciężki film, czułem się po nim niemalże brudny i miałem ochotę wziąć prysznic. Notabene cenzorzy chyba uwalili to nie przez wątki polityczne, ale przez to, że uznali, że to jakiś popis nihilizmu, który może zryć widzom banie. Cóż, myślę, że to jednak moralitet. Nie wiem czy chciałbym ten film kiedykolwiek obejrzeć drugi raz, ale wrażenie robi olbrzymie.
...nie mogłem jednakowoż oglądając wszystkie 4 filmy wspomniane w moich powyższych dwóch postach, zapomnieć o fakcie, że wiele lat później ich autor stworzył takie arcydzieła jak
Gulczas, a jak myślisz? i
Yrrrek, kosmiczna nominacja, bardzo była ta myśl dla mnie abstrakcyjna
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
