U mnie historia iście stiwowska. Zaczęło się niepozornie: w czwartek wieczorem stwierdziłem, że mam drobny ubytek w czwórce. Stwierdziłem: hm, okej. Jutro przedzwonię do mojej dentystki i się jakoś umówimy.
W piątek rano czułem się z lekka obolały i ten ząbek doskwierał, ale nic wielkiego. Skontaktowałem się z dentystką i umówiliśmy się na wtorek.
W ciągu dnia pracy poczułem się coraz bardziej obolały. I coraz bardziej spuchnięty. I bardziej obolały i spuchnięty, aż w końcu moja twarz stała się wyraźnie asymetryczna. Mój stan był na tyle widoczny, że nawet nie musiałem o nic prosić, tylko moja szefowa, kobieta wielkiego serca i empatii, sama zasugerowała, że jak chcę, to dostaję zezwolenie na wyjście prywatne w godzinach pracy i żebym skoczył do lokalnego dentysty w budynku obok, może będzie miał wolne miejsce i coś poradzi.
Dentysta obok owszem miał wolne miejsce i owszem, szybko i sprawnie załatał mi dziurę w czwórce. Problem okazał się inny. Okazało się bowiem, że ubytek w czwórce nie jest przyczyną problemu, natomiast jego zdaniem coś BARDZO DZIWNEGO stało się z piątką i on w zasadzie nie jest w stanie określić jak bardzo jest to poważne, bo potrzebuje RTG, ale jest tam jakieś DZIWNE PĘKNIĘCIE, a w ogóle to jest już naprawdę coś co będzie wymagać DŁUGIEJ I DUŻEJ ROBOTY, i jeśli chcę to robić u niego, to się podejmie ale najwcześniej za kilka dni. Uznałem, że dziękuję, zostaję przy swojej dentystce i w ten wtorek ona ogarnia sprawę.
(dodam, że piątka mniej więcej od wieku nastoletniego była jakimś totalnym Frankensteinem wśród moich zębów i podczas gdy inne w miarę dobrze zawsze się trzymały, to dentystka mi zawsze tłumaczyła, że ta piątka jest jakoś tak ułożona, że nawet jak będę na nią chuchał i dmuchał, to może być z nią różnie - nie wiem, nie znam się na dentystycznym slangu - w każdym razie z piątką faktycznie było różnie, była wielokrotnie łatana, naprawiana, nadgryzana, szlifowana, plombowana itd. więc nie dziwi mnie, że akurat z nią coś się stało).
W międzyczasie i ból opuchlizna eskalowała, i chociaż rzadko używam przeciwbóli, to trochę się nimi ratowałem i to naprawiało moje sampoczucie...tak na 50% naprawiało.
Całe szczęście, że z moją drogą dentystką mam relację niemalże rodzinną, a i mieszka tuż obok, więc po przedstawieniu problemu wypisała mi antybiotyk, na ten czas do wizyty. Pomógł - acz dopiero w niedzielę, po koszmarnej sobocie w międzyczasie. Przy okazji zdaje się losowo rykoszetem trafił też w ciągnące się przeziębienie-nieprzeziębienie/połowiczne przeziębienie, które mi się ciągnęło i ciągnęło...
W sobotę rano poszedłem do punktu RTG. Pani zrobiła zdjęcie, spojrzała na nie znad okularów i powiedziała, że ona to się nie zna, ona tylko robi zdjęcia, ale czegoś tak dziwnego to nie widziała.
W istocie. Najśmieszniejsze, że tak na zewnątrz gołym okiem, ten ząbek wyglądał dość normalnie, nie było w lusterku jakichś wielkich powodów do niepokoju, że tak powiem wizualnych. Natomiast cytując zespół Variete "pod powierzchnią gra cygańska muzyka". Ja też nie znam się na opisywaniu RTG, ale okiem amatora, faktycznie stan konstrukcji mojej biednej piątki, gdzie nastąpiły jakieś przedziwne pękniecia i przemieszczenia, można opisać z kolei tytułem debiutu Death: scream bloody gore.
W niedzielę antybiotyk zadziałał. A dzisiaj już w miarę postawiony na nogi dotarłem do dentystki. Cóż, kawał zęba, pardonsik, poszedł w piździec. Mam stylową szczerbę między czwórką, a szóstką, na szczęście musiałbym się wyjątkowo nienaturalnie, szeroko uśmiechnąć, żeby ktoś dostrzegł punkowość mojego obecnego uzębienia. Ale korzeń ocalony, można na tym odbudowywać.
Najśmieszniejsze, że kolejny etap akcji zębiczno-koronowej mam zaplanowany centralnie w dzień mojej trzydziechy. SYMOBOLICZNE, NIE?
Cytat:
Przypomniało mi się, jak kiedyś Maciej Parowski w komentarzu do jakiegoś opowiadania w „Nowej Fantastyce” napisał: I pomyśleć, że o tym bólu istnienia pisze nam autor tak młody, że pewnie los oszczędził mu jeszcze nawet porządnego bólu zęba.
Beka beką, ale dla mnie, odpukać, osoby oszczędzonej przez los w swoim młodym życiu jakimiś hardkorowymi cierpieniami fizycznymi czy zdrowotnymi, takie dwa dni ostrego nakurwiania zęba, którego nie można wyłączyć, miały wyjątkowy walor edukacyjny. Niby pierdoła, a człowiek czegoś tam się nauczy o tym jak reaguje na takie sytuacje, jakie strategie w swojej głowie przybiera i w ogóle.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
bo powinnam jeszcze bardziej chyba przeżywać swoje hashimoto, które niewiele mnie obchodzi dopóki mnie nie zabije.
