|
Mija prawie miesiąc od moich odsłuchów nowej płyty, czas więc na spis wrażeń.
Najpierw uwagi ogólne.
Jest to dla mnie płyta bardzo równa, pod tym względem może się z nią mierzyć tylko „Legenda” (choć w tej równości jest kilka poziomów wyżej). Jest też jedną z najbardziej spójnych stylistycznie płyt, tutaj idzie chyba zaraz po „Freaku”.
Niełatwe miałem z nią początki. Po pierwszych przesłuchaniach miałem niekiedy wręcz przykre wrażenie, że piję herbatę z wielokrotnie już zaparzonej torebki. Oczywiście, że Armia musi być Armią – dlatego dla mnie eksperyment z płytą „Freak” nie jest udany, gdyż zespół próbował wejść w nie swoją skórę. Z drugiej strony powtarzanie się na granicy autoplagiatu jest równie złe, bo to jednak buksowanie w miejscu. Armia umiała sobie z tym drugim radzić, nawet ta krytykowana swego czasu „Droga” jest interesującą dziś (i w sumie udaną) próbą obrócenia profilu, ustawienia się inaczej.
Cóż, po wielu przesłuchaniach te najbardziej wątpliwe odczucia stępiły się. Jednak nie mogę tego tak zupełnie darować – kompozycyjnie płyta jest uboga, co aż dziwi gdy się uświadomi ile czasu trwała praca nad nią. Przykład pierwszy z brzegu: manewr ze zwiększeniem akordu o sekundę czyli półton występuje po kolei (a liczę tylko główne motywy) w „Wielkim lesie”, „Ja tylko wspominam”, refrenie „Przyjaciela”, zwrotkach „W każdą stronę” i w „Niebo nad niebem”. Analogicznie – choć w nieco innym zestawie – sprawa ma się z wokalem. Obojętnie jak wielkim byłbym fanem – to dla mnie co do zasady za dużo. Nie ma chyba takiej płyty Armii, w której utwory byłyby tak do siebie podobne. Aż tak się zastanawiałem czy naprawdę członkowie zespołu nie są czasem ciekawi co się stanie jak spróbuje się coś innego niż G-Gis-F ? Czy Budzy pamięta jak świeżo do dziś brzmią „Niewidzialna armia” lub „Popioły” bo właśnie wtedy twórczo popracowano nad kompozycją?
Dlaczego więc jednak jeszcze raz dałem się na to wziąć, dlaczego słucham z przyjemnością tych kompozycyjnie podobnych do siebie utworów?
Odpowiedź tkwi w w drugim planach, w didaskaliach i wreszcie - w bardzo dobrej realizacji. Co do tej ostatniej – Armia często nie miała tu szczęścia. Skopany debiut, błędy przy masteringu „Der Prozess”… Ten album jest być może pod względem pietyzmu realizacji nagrań najlepszy z całego dorobku zespołu.
A co do tych drugich planów: znakomite pomysły na elektronikę, wreszcie! Armia miała w historii świetne momenty w tej materii – by wspomnieć „Inaczej niż zwykle”, „Cud” czy „To moja zemsta”. Ale właśnie – to były tylko momenty. Natomiast w wielu przypadkach były to tylko zabawy z elektronicznym dźwiękiem, z dzisiejszej perspektywy na przykład te wszystkie piski z „PMK” niekiedy nawet mnie lekko irytują. Na tej płycie brzmienia te są dopracowane, dopieszczone i najczęściej po prostu bardzo piękne. Nie wiem w ilu procentach to zasługa każdego z panów, którzy byli w to zamieszani, nieważne. Jako całość – elektronika na tej płycie to istne cudo.
Waltornia – nie ma żadnego momentu, w którym mógłbym się do niej przyczepić, jest tam gdzie powinna. Może nie ma tam w niej nic spektakularnego jak w „Popiołach” lub „Pieśni przygodnej” ale to nic – jest w niej często czyste piękno.
Stanisław na gitarze też gra bardzo dobrze, to właśnie gitara chyba najbardziej przypomina mi „PMK”. Jest głośna, czasem nieco brudna ale nie brutalna, jest w niej raczej siła niższego tonu niż agresja. A w takich „Cichych dniach” Staszek pokazuje jak pięknie i delikatnie potrafi się obchodzić z brzmieniem instrumentu.
Co do perkusji to mam ambiwalencję – z jednej strony wychwytuję tam wiele bardzo ciekawych, nieco połamanych rytmów, synkop, smaczków. To nie jest proste granie i co rusz to się sprawdza. Z drugiej Amade jak się podpali to jednak robi się tego za dużo – niekiedy miałem wrażenie przesytu tych talerzy, tych decybeli, tego może i kontrolowanego ale chaosu. Ja chyba po prostu wolę bardziej minimalistyczne perkusje…
Wokal – Budzy nic nie stracił z mocy swojego głosu, jest nadal czysty i mocny. Wrzasnąć wciąż potrafi, choć na tej płycie nie dzieje się to tak często jak na „Toni”. Inna rzecz, że w kilku utworach tego wokalu jest za dużo moim zdaniem, ale to już znów kwestia ich kompozycji a nie samego śpiewu.
No i to na razie ogólnie „muzycznie” o płycie.
Wkrótce postaram się coś napisać o słowach…
_________________
hajfi super star super hit diskdżokej szczerzy kły znad konsolety
|
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
.
Jestem po kilku przesłuchaniach całej płyty i za każdym razem pnie się coraz wyżej. Muszę zaznaczyć, że urzekła od pierwszego razu.
