W międzyczasie zeszłego roku próbowałem się też z Blood Meridianem i No Country For Old Men.
Ten pierwszy mnie zmógł i odłożyłem na inny czas. BARDZO gęsty język i gubiłem główną myśl. Kiedy wrócę do tej książki (co niewątpliwie planuję), będę musiał zacząć ją od nowa. Miałem wrażenie, że za cienki jestem z angielskiego, żeby to przeczytać
Może w jakąś obcą stronę ta jej trudność skręcała?
Natomiast z Krajem dla nie-starych ludzi mam pewien problem. Tym razem nie językowy - tę książkę czytało się łatwiej, niż dwie poprzednie, czytało się znakomicie. Jednak mi coś nie gra w samej historii. Nie przekonuje mnie, jakbym nie wiedział za bardzo po co ktoś mi to opowiada. Ten sam dokładnie problem miałem w filmie: niby znakomity i tak dalej, ale jakieś takie... o kim to właściwie jest? Nie pasuje mi w tym przypadku powieściowy pomysł na narrację, gdzie skaczemy między czwórką głównych bohaterów, bo traci to na intensywności, wydaje mi się. I nie powoduje jakiejś nowej jakości, o co zwykle chodzi w opowieściach z wieloma bohaterami - w coś się to układa. A tutaj mi się średnio układa, choć, powtórzę, doskonale czyta.
Tymczasem mam kolejnego Cormaca na stosiku, tym razem po polsku i tym razem bardzo późnego: Pasażera.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
Zresztą czy ja wiem? - te okropności (które na filmie - nie wiem zresztą jak to zrobili, nie widziałem - mogłyby być naturalistycznie nie do wytrzymania) są z jednej strony pokazane z jakiegoś (poetyckiego? apokaliptycznego?) oddalenia, a z drugiej pokazane przede wszystkim przez pryzmat tego, jak ojciec próbuje uchronić syna przed czym się da (!). I tym samym nas też trochę chroni, przynajmniej przed dosłowną obrzydliwością. W ogóle wszystko w tej powieści jest dla mnie przez pryzmat relacji ojca i syna, ona jest tu najważniejsza i dominująca nawet nad popiołem, szarością, błotem na drodze i strachem przed złymi ludźmi.