Ultima Thule

Zajebista płyta. Trzeba będzie włączyć!

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

Żeby nie zaspać gruszek .

Posłuchałem płyty dla odświeżenia wrażeń i te jak najbardziej pozytywne się potwierdziły.

Tradycyjna młócka, powiadasz?

Ok, w sumie tak. Ale jak weźmiesz pod uwagę chociażby pięć pierwszych numerów, to jednak każdy jest inny. Pierwszy najbardziej pasuje mi do Twojego sformułowania, ale wyróżnia się dość potężnym, melodyjnym refrenem. Drugi wjeżdża bardziej rokendrolowo, a trzeci wciąga jeszcze innym klimatem i bujaniem, a potem Lemmy wychodzi na solo ze swym pięknie brzmiącym basem. Czwarty przyspiesza, ale jest bardzo melodyjnie w refrenie, z harmoniami nawet, a piąty zwalnia i przyjemnie bluesowo przycina i kosi pod włos.

Klasyka i klasa w jednym, a właściwie w pięciu.

"God Was Never On Your Side" lubię nieco mniej, choć ma momenty. Ale przydaje się taka nagła zmiana - sam jednak z tych balladowych rzeczy jestem wyznawcą "Dead and Gone".

Ale potem wraca zajebiste, twarde granie - "Living in the Past" - klimat w jakim Motörhead jest mistrzem. "Christine" to najbardziej tradycyjny rock and roll, akurat tu pasuje mi to nieco mniej. "Sword" w porządku, choć może troszkę mi się dłuży. Dalej już "Smoki", czyli wspomniane "Be My Baby" - bardzo fajny numer, sam chyba nie wykrył bym tego podobieństwa. Za to finałowa sroga młócka - tak jest istotnie - "Going Down" zawsze przypomina mi jednym motywem "Run to the Hills" Iron Maiden. Ale wcześniej jest całkiem inny numer "Kingdom of the Worm", wyróżnia się na płycie, choć to Motörhead w każdym calu. Szorstki jak cholera.

KOR płyty to dla mnie tych pierwszych pięć kawałków, potem coś tam szło by skrócić i wyrzucić, ale i tak jest fajnie.

Tak, że potwierdzam swoją pospiesznie wyrażoną opinię.

A zauważyłeś Crazy, że refren "Trigger" należy do Ciebie?

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

Nie, najwyraźniej będę musiał posłuchać jeszcze raz, tymczasem...



Wróciłem już dzisiaj
I świetnie mi się słuchało!

Miałem tylko taką refleksję, że to bardzo smutne, że Lemmy czuje, że "God was never on his side", i chyba naprawdę tak czuje, bo śpiewa o tym z wielkim przekonaniem i właśnie wielkim smutkiem to pobrzmiewa.

_________________
ćrąży we mnie zła krew

w tym roku 50 lat Motora, 80 lat Lemmy'ego

powinno się ogłosić rok motorheadowski

_________________

"Niewole robią z nas ponurych i złych"
"Nie ma przypadków, są tylko znaki"

Wracam do niej regularnie i jest zajebista!

_________________
ćrąży we mnie zła krew

Chyba o tym nie wspominałem, ale mam taką swoją nową, świecką tradycję, że zawsze jak jest weekend, albo jakieś dni wolne, to muszę przynajmniej raz przesłuchać jedną płytę Motorhead. To świetna strategia, polecam każdemu.

_________________
gdzie znalazłeś takie fayne buty i taką fayną głowę?


FORZA NAPOLI SEMPRE!

Miałem cd z 2008, a kupiłem ostatnio wydanie Bombera z 1991. No i różnice są tak duże, że nie wiem czy tu jakieś przepisy nie zostały złamane - przynajmniej prawo naturalne.

Pierwsze wrażenie było takie, że Bomber'91 brzmi sucho, cienko, że mniej częstotliwości słychać, zwłaszcza dołu. Drugie, że jest to niezwykle przejrzyste brzmienie, wszystko dokładnie słychać - i bardzo łatwo skoncentrować się na tej muzyce, śledzić z satysfakcją jej przebieg.

Bomber'08 zawsze mi się podobał, ale z łatwością przelatywał mimo - dotychczas myślałem, że to problem mojego łba, a tu okazuje się, że po prostu niepotrzebne ingerencje w muzykę oddzielają słuchacza od jej istoty! W dodatku ten dudniący bas - Lemmy, jak wiadomo skąd innąd, nie potrzebował zbyt dużo dołu, preferował brzmieniowy atak.

A z tego co piszą na Stiwiehofmanie to Bomber'91 wcale nie jest najlepszą edycją cd. I to MAQ mnie podpuszcza w tych sprawach, jego sprawka, bardzo jestem zadowolony z nowych odkryć .

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice