Tyler Durden pisze:
Niestety nie dołączę, bo kompletnie nie znam się na polskiej muzyce lat 80.
Jak już mówiłem, polska muzyka lat 80 była prawdopodobnie najlepsza na świecie
Niestety jednak debiut Lady Pank - choć nie przynosi wstydu - tej wartości również w moich oczach nie podnosi. Posłuchałem tego dzisiaj porządnie i o ile bardzo podoba mi się, jak grają (ten police'owy sznyt), to pod względem piosenkowym wydaje mi się to mocno takie sobie. Jedyną naprawdę DOBRĄ piosenką na debiucie są dla mnie Zamki na piasku (wygra? nie wygra? zobaczymy!), reszta plasuje mi się między "niezłe" a "kiepskawe", częściej bliżej tego drugiego. Nie wiem, czy eliminuje mnie to z udziału w surwajworze, ale wiem, że frekwencja bywa w nich problemem, więc postanowiłem zasilić i powypowiadać się o tym, na czym najwyraźniej się nie znam
Prazeodym pisze:
czytałem, że ponoć na etapie postprodukcji zespół był wręcz odsunięty od miksów, Sławek Wesołowski (i jego pomocnik Mariusz Zabrodzki) kazali managementowi wysłać zespół w trasę, a potem postawili ich przed faktem dokonanym, co najpierw trochę skonfudowało zespół, mający nieco bardziej konserwatywną wizję soundu, ale ostatecznie zostało to zaakceptowane, w momencie, kiedy zażarło w radiu. Myślę, że naprawdę nowoczesność tego brzmienia mogła mieć realny wpływ na popularność zespołu, że to było pod względem czysto sonicznym tak zupełnie inne niż wszystko, co wtedy można było usłyszeć. Cienkie, ostre szkło. Bardzo podoba mi się też Jarek Szlagowski jako bębniarz - taki lokalny Copeland, ale bardzo leciutki, bez pierdolnięcia, z taką Ringo-like muzykalnością, polecam posłuchać tych numerów słuchając jak gra hi-hat...
Historia z czasów miksu super ciekawa i słyszę ten bardzo ciekawy sound - podoba mi się to. Perkusista też mi się bardzo podoba z jednym małym wyjątkiem: stopa brzmi dla mnie, jakby kapciem kopał w bęben. Ale ja w ogóle nie lubię dźwięku stopy, to inny temat
Hi hat super i tomy też.
Co by tu wywalić? Myślałem początkowo, że Wciąż bardziej obcy, gdyż pamiętałem ten numer jako okropny smęt. Smętem wprawdzie pozostaje, ale raz, że w kontekście płyty brzmi jakoś lepiej, a dwa, że o ile (znowu) zawartość piosenkowa zostawia mnie kompletnie obojętnym, o tyle bardzo ciekawie - chyba oryginalnie - jest to zaaranżowane, z tym basem jako instrumentem wiodącym i brzęczącymi interesująco gitarami.
Więc na razie go zostawiam a wywalam Du du, bo nudne zwrotki, a refren niby z pomysłem, ale czy udanym?
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
Ja, wychowywana jednak w pewnej, częściowej izolacji od mediów, Republiki nawet wtedy nie znałam, nie miałam pojęcia co to w ogóle jest. Oczywiście, zapytana, nauczyłam się odpowiadać, że jestem za Lady Pank. Z czasem jednak, stopniowo, ta muzyka zaczęła jakoś przenikać mi do krwioobiegu i sama nie wiem, kiedy, zaczęłam naprawdę lubić te hiciory. W końcu stały się czymś organicznie zrośniętym z tamtą epoką, z młodością, dorastaniem.
