Udałem się do kina na
Prawdziwy ból i dawno już nie byłem aż tak zadowolony z seansu z bieżącego repertuaru. Film spodobał mi się od samego początku, wydał mi się autentycznie zabawny i bardzo mnie wkręcił, a potem okazało się, że film nie kłamie i jest w nim dużo równie autentycznego bólu. A nawet wiele różnych bólów u różnych ludzi: jedne dramatyczne, drugie bardziej szare i bez wyrazu, czasem nie wiadomo, co z tymi ludzkimi bólami zrobić, ale wszystkie zostały potraktowane z pokorą, która na serio odrzuca to, że "twój ból jest lepszy niż mój" (a ja tutaj odrzucam wszelkie konotacje polityczne, po prostu wieszcz ukuł dobrą sentencję, która od filmu - na zasadzie antytezy - idealnie pasuje).
Do tego bardzo radowały mnie polskie obrazki - nasz kraj jest tu nieco przypadkowym bohaterem, bo to mógłby być i inny kraj, ale jednak jest to Polska, są to Warszawa i Lublin, i patrzyło mi się na nie z wielką przyjemnością. Ubawiła mnie bardzo scena przy pomniku Powstania Warszawskiego, głęboko przejęła mnie scena w Majdanku, fajnie oddany klimat podróży pociągiem (
what the fuck is Krazznik 
- Smoki, powinniście to zobaczyć!) i różne drobiazgi. I że Polaków w zasadzie tam nie ma,
zgodnie z tym, co bohater wytknął przewodnikowi, no ale jak się już pojawia, to marudzi i każe im się zabierać
Ach, no i oczywiście muzyka, która całkowicie mnie brała. Ale pomijając osobiste zamiłowanie do tego rodzaju muzyki
, uważam, że była bardzo udatnie wkomponowana w całość, intensywna, ale nie przeładowana i bardzo pod klimat.
Rzadki przykład bardzo udanego połączenia filmu o wysokiej wartości rozrywkowej z filmem, który pokazuje coś Prawdziwego. Nie ośmielę się powiedzieć, że to film na pięć gwiazdek, bo może w innych okolicznościach uznałbym, że ot taki filmik. Ale na pewno był to pięciogwiazdkowy seans
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
