"Substancja" - obejrzana. Byłbym jej skłonny przyznać tytuł arcydzieła, ale nie zamierzam oglądać tego ponownie. Film, na którym w kinie, podczas tej samej sceny jedni się śmieją, drudzy się oburzają, że ci pierwsi się śmieją, a jeszcze inni siedzą z zakrytymi oczami (dosłownie).
To coś, co wygląda jak "Ze śmiercią jej do twarzy", ale kręcone przez Kubricka, który postanowił zrobić z tego body horror, a przy okazji pokazać Gasparowi Noé'mu na czym polega intensywność, a de Palmie (temu z okresu Carrie) jak się robi gore. I cel byłby osiągnięty.
Z tym, że odpowiada za to nie Kubrick, a Coralie Fargeat, która tworzy zjadliwą satyrę (?), groteskę (??), slasher (???) opowiadający o współczesnym kulcie piękna i młodości, bezwzględnym showbusisnessie, i postrzeganiu przezeń roli kobiet, a także może trochę konflikcie "młodości" ze "starością".
Przy okazji to aktorski popis Demi Moore i Margaret Qualley. Nie wiem czy to będzie rola życia tej drugiej, ale tej pierwszej, to chyba tak.
Zamiast pisać coś, co ktoś juz napisał lepiej - króciutki fragment recenzji Michała Walkiewicza na filmwebie: "To dzieło, które uratuje niejedną imprezę, a kilka przedwcześnie zakończy; film, który puszczasz swojemu staremu, bo gra w nim Demi Moore, a ten wywozi cię do lasu i zwraca ci wolność. Nie obejrzysz go na telefonie w tramwaju, nie polecisz nikomu na zimowy wieczór, nie wybierzesz na pierwszą randkę. To śmieć o idealnych kształtach i perfekcyjnej fakturze. Nie pasuje do galerii, ale możesz rzucać nim w ludzi i zanosić się obłąkańczym śmiechem."
Dokładnie tak.
Nie polecam. Obejrzyjcie go koniecznie. Będziecie żałować. I wdzięczni też mi będziecie.
Szukałem jakiegoś najpyszniejszego screena. Ale nie dam żadnego, bo każdy z tych najlepszych byłby przy okazji spoilerem.
Niech więc będzie oficjalny trailer.
PS: Aha! I jeszcze jedno: zwykle stoję na stanowisku, że nie ma znaczenia czy film ogląda się w kinie czy w domu na TV. Jak jest dobry, to się obroni tak czy siak. Ale akurat w wypadku tej produckji polecam kino. Najlepiej jakieś środkowe fotele w rzędzie. Nawet nie dlatego, że dostaniecie tymi obrazami mocniej po gałach (chociaż dostaniecie). Chodzi o to, że w domu, możecie łatwo uciec sprzed ekranu. W kinie tak łatwo nie będzie i obejrzycie to do końca.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
nie mówiąc o Shawshank) można nawiązać jakąś relację uczuciową z bohaterami. Tutaj oni są figurami, bohaterem jest raczej sama ucieczka niż uciekający. To był ten okres aktorski Eastwooda, w którym "grał" mniej więcej jak młody Schwarzenegger: nawet nie że miał zawsze jedną minę, nie miał w ogóle żadnej miny.
. 
ponieważ główna bohaterka jest śpiewaczką (typu klasycznego) i nieustannie piszczy, co niełatwo było znieść...