Wreszcie wiem, o czym od lat tu pisaliście. Monika z Berlina i Torwaru, Adrian, KoT, aż po Twój post sprzed dwóch lat. Niby wszystko powinienem już wiedzieć, bo tamte relacje przecież czytałem i wczuć się próbowałem, ale trzeba jednak było zobaczyć samemu, żeby zrozumieć. A wszystko się zgadzało, choćby:
KoT pisze:
Nigdy specjalnie nie zwróciłem uwagi na to jak Nick robi to swoje show (a przecież tyle materiałów koncertowych widziałem !) Pewnie dlatego zrobił na mnie tak niesamowite wrażenie– z bliska patrząc wydaje mi się zupełnie nieprawdopodobne jak on panuje nad publicznością – jak się do ludzi nachyla, kładzie na nich, opiera o tłum który napiera, jak dyryguje gestami: rozstąpcie się – podejdźcie bliżej, pokazuje palcami – Ty!
Trzeba powiedzieć, że z naszego miejsca dało się to wszystko raczej
obserwować, niż przeżyć. Ale te nasze dziwne (i naprawdę niedrogie) miejsca w podniebnym sektorze tak bardzo z boku, że widzieliśmy tylko skrawek telebimu okazały się do tej obserwacji znakomite. Siedzieliśmy idealnie na przedłużeniu krawędzi sceny (czy też tego wybiegu, na którym odbywały się Nicka alchemiczne interakcje z publiką), tylko wiele, wiele metrów powyżej, patrzyliśmy więc na scenę z profilu i świetnie było widać, jak Nick biega tu i tam, do publiczności, do pianina, tu rzuci jakimś mikrofonem, tu gdzieś skacze, tam niemal rzuci się na ziemię.
O ile jednak nie dało się tam odczuć żaru i tego napięcia między sceną a publiką, to znakomicie można było wczuć się w muzykę - u nas przynajmniej nagłośnienie było bez zarzutu, a już zwłaszcza jego głos był niezwykle wprost wyraźny i dobitny, i pięknie rozbrzmiewała jego barwa.
A jak tam w centrum zamieszania? Bo zakładam, że byłeś znowu gdzieś na płycie, pewnie pod sceną; dotkłeś łydy Nicka?
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
