Czytam sobie książkę "Dziki Wschód: transformacja po polsku 1986 - 1993" Michał Przeperski (nie muszę chyba wyjaśniać o czym jest ta książka) i jakoś siłą rzeczy, poczułem - przy opisach totalnego rozkładu państwa polskiego na podstawowym poziomie w późnej osiemdziesionie - że najodpowiedniejszym soundtrackiem do tej lektury jest "Kolaboracja" Dezertera. To było instynktowne, nie do końca przemyślane, po prostu jakaś taka potrzeba z głębi serca. Ale potem sobie pomyślałem, że tak, gdybym miał komuś opisać zjawiska społeczno-gospodarczo-historyczne w Polsce drugiej połowy lat 80, poziom paraliżu państwa, kryzysu, apatii, i miałbym wybrać jakieś dzieło sztuki, które to opisuje, tak żeby ta osoba poczuła i skumała, obojętnie czy film czy książkę, czy Kieślowskiego czy Konwickiego, to uważam, że zupełnie poważnie i świadomie, wybrałbym wczesnego Dezertera jako jeden z mocniejszych, bystrzejszych (oni tam nie zawsze mają oczywiste obserwacje!) i najbardziej dobitnych głosów w tej sprawie w całej polskiej kulturze swojej epoki
...swoją drogą te ingerencje cenzury w pierwszym wydaniu, to jest jakiś meta poziom. Płyta o konkretnej rzeczywistości, konkretnym czasie i miejscu na ziemi, bardzo krytycznie według pewnych zjawisk nastawiona - i te zjawiska (i konkretni ludzie je tworzący i reprezentujący) faktycznie okazują się tak brutalne, że nawet dosłownie wdzierają się na ten album i zagłuszają na nim wyrazy. W pewnym sensie decyzja Dezertera, żeby rozwiązać sprawy z cenzurą w ten sposób, to jest jedna z bardziej punkowych rzeczy w historii światowego punku.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
