Ultima Thule

Dla mnie też ale nie o tym. Mianowicie ja od zawsze mam problem z perkusją w 2Tm2,3. A konkretnie w tym, że są 2 zestawy. I nie przeszkadza mi to, że jest dwoje bębniarzy tylko to, że ja nie słyszę różnicy. Pewnie w niejednym utworze Lyxtorpedy Krzyżyk tak wywija, że się można zastanawiać czy on tam gra sam albo czy tam nie ma naniesionych na siebie więcej śladów (zwłaszcza na takim zestawie). A w 2Tm2,3 od zawsze perkusja mi się bardzo podobała ale nigdy nie słyszałem tej różnicy. W przypadku gitary jest inaczej. Łatwiej wyłapać kiedy jedna gra solo czy melodie a druga jakieś riffy czy podkłady. No ale to nie jest zarzut tylko raczej taki coming out


Ja się na tym nie znam. Że coś jest za cicho za głośno, za bardzo lub za mało selektywne. Ale się nie zgadzam. Brzmienie mi się podoba. Słucha mi się tej płyty bardzo przyjemnie. Daje możliwość aby słuchać materiału jako całość albo skupić się na wokalach, gitarach czy bębnach.
Ciekawi mnie tylko czy materiał był nagrywany na 100-tke? W przypadku 888 słychać było, że jest to one and only sposób nagrywania takiej muzyki. Ciekawe czy coś się zmieniło w podejściu?


No, ja też ubolewam, że tego nie ma. Może dzisiaj się od tego odchodzi (a może to kwestia podejścia konkretnych zespołów). Sam też już nie przywiązuje do tego takiej wagi i uważam, że zrobić dobry klip to sztuka i niewiele jest takich, które próbę czasu przechodzą. Klip do takiego tekstu to też nie łatwa sprawa ALE jest Brat Patefon (gdzieś? Chyba?) jest to normą we Flapjacku, Luxtorpedzie, Maleo RR (w Armii raczej nie). Myślę, że przynajmniej jakiś jeden teledysk pomógłby w promocji i ucieszyłby fanów. Ja jak komuś czasem podsylam nagrania jakiegoś zespołu na YT to lubię wybierać takie z video właśnie. A nawet jakiś luric video oficjalny. Coś na podstawie shorta z MIKH'AEL by było fajnie. Boje się trochę, że po tylu latach wyczekiwania, powstaje SURSUM CORDA i teraz znowu wszyscy o 2Tm2,3 zapomną na długie lata.


Fajnie-niefajnje. Czasami to wszystko takie krótkie. Pojawia się i znika. Fajne to były filmiki ze studia z sesji 888.

_________________
po co ta wrogość do siebie, to co w Tobie prawdziwe jest piękne

To jeszcze głos z codziennej prasy:
https://wpolityce.pl/kultura/683222-ply ... tk1gXQeEv4

_________________
The Roots of Pangea na YouTube
Duszą Malowane obrazy

Dramatycznie ciężko?

_________________
trochę o muzyce, książce, przyrodzie, ale najwięcej o bieganiu
https://meblooscianka.wordpress.com

zdjąłem ręczniki z głośników

_________________

"Niewole robią z nas ponurych i złych"
"Nie ma przypadków, są tylko znaki"

Dobre posunięcie...

Dla mnie brzmienie jest w porządku (porównanie do Procesu wg mnie chybione).

Pojawiły się deski do litzytacji, więc jakby ktoś miał spore środki i chciał wspomóc rodzinę ś.p. Stopy, to zachęcam:
https://luxtorpedasklep.pl/pl/p/AUKCJA- ... A-NR-1/379 (jest 4 deski - link jest do pierwszej)

_________________
The Roots of Pangea na YouTube
Duszą Malowane obrazy

Podchodziłem do płyty z ciekawością, ale też dystansem. Posłuchałem orientacyjnie - wrażenie mieszane, ale jednak z przewagą pozytywnych - i zostawiłem. Ale po doświadczeniu koncertu słucha mi się coraz lepiej, zwłaszcza dziś. Z pierwszymi płytami też nie miałem tak, że od razu pełen entuzjazm, choć wtedy nie było dystansu wcale, za to zainteresowanie na granicy psychozy, hehe.

Dobrze, że wrócili!

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

Smok zapowiadał pisanie o płycie, i co?

Smoooookuuuuuuu!!!! Daaaaawaaaaaaaajjj!!!!!!

Dwa tymczasem, dwa lub trzy, słowa ode mnie. Wg moich odczuć SVRSVM CORDA nie głaszcze po główce. Nawet gdy Budzy śpiewa "odwagi!", to towarzyszy temu muzyka, dość industrialna w wyrazie, która budzi lęk, tak jakby to pocieszenie przychodziło w ekstremalnych okolicznościach ("gdy rozgorzeje bitwa"). A co pojawia się w pierwszym utworze na płycie? "Zwiąż mnie mocno, bym się nie opierał" - z odniesieniem do - niedoszłego - zarżnięcia Izaaka przez Abrahama. Czyli na dzień dobry 2Tm2,3 wysuwa coś, co dla wielu jest nie do przyjęcia, jest zgorszeniem, bo - nie oszukujmy się - jest po prostu straszne. Staje po stronie Jerozolimy przeciw Atenom, że przywołam kategorie Lwa Szestowa.

Ten temat ofiary jest bardzo wyraźny w przekazie płyty. A obrazy, które się pojawiają przy okazji... są cokolwiek deathmetalowe... Wiązanie ofiary, rozcinanie serca, wdeptywanie w ziemię. Wiadomo, widzimy to w innym kontekście niż na metalowych płytach, ale i tak... To uwiera. A Budzy na koncercie w Krakowie jeszcze dobitnie podkreślił - tam gdzie w "Ten sam Bóg" padają słowa: "kiedy my umieramy, wy macie życie" - "czy wiesz, że śmierć chrześcijanina daje innym ludziom życie?". Tak zapamiętałem, choć coś mogłem przeinaczyć. To chyba jest rdzeń przekazu.

Oczywiście, są i inne odcienie. "Prześladowani, lecz nieopuszczeni / Powaleni, powaleni, lecz niepokonani". We mnie rezonuje szczególnie: "Jestem przed Tobą jak zeschła ziemia / Odpowiedz Panie, mój duch omdlewa". I w ogóle... podoba mi się Maleo na tej płycie. Daje melodie i trochę jednak koi. O zaletach "Mikha-Ela" już pisaliście. Duże wrażenie robią zwolnienia w "Miłości Chrystusa". Działają na mnie, są jak momenty głębokiego wglądu, taki strzał w łeb w pędzie i zamęcie, totalna zmiana perspektywy, moment odlotu. Nie zawsze przekonują mnie rzeczy skandowane, a zwłaszcza moment z dziedzicami . "Abba Ojcze" to zresztą póki co najmniej lubiany przeze mnie utwór na płycie.

Ale jako całość... no, bardzo cieszę się z tej płyty!

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

I ja miałem coś napisać (właściwie nie deklarowałem, ale tenże Smok mnie deklarował ), ale mam z tym materiałem problem. Jak na koncercie wchodziło, tak z płyty wchodzi nie. Jestem na etapie, że włączam z chęcią pierwszy numer (mimo - patrz niżej), po czym przełączam na ostatni (lubię chóralne alleluja!) i ta, nawet nie epka, tylko parka, wyczerpuje moje chęci obcowania z materiałem. Surowość tej muzyki nie robi na mnie dobrego wrażenia, w warstwie wokalnej mam nieustające poczucie, że się powtarzają i że znacznie wolałbym posłuchać wcześniejszych wersji.
W zasadzie, gdyby ktoś się znalazł, kto płyty nie ma, a by chciał, to bym ją chętnie odsprzedał.


Tak, rozumiem radykalność, ale nie wiem czy reprezentuję Jerozolimę, Ateny czy Warszawę, trudno mi jednak przyjąć te słowa bez zgrzytu. Straszne rozterki, o których jest śpiewane np. w Trenie, one są bolesnym, ale wyrazem wolności. "Dałem się uwieść", ale też "pomyślałem sobie: nie będę już mówił i myślał o nim". "Zwiąż mnie, bym się nie opierał" jest dla mnie apoteozą zniewolenia, i mimo że oczywiście rozumiem, że ja z własnej woli proszę o to związanie, to jednak pozostaje we mnie mocny sprzeciw. Choć, przyznaję, że w piosence świetnie się to układa z czadową muzyką i ten otwierający numer nadal sprawia, że chce mi się ten album wkładać do odtwarzacza.

Drugi, Amen odwagi, niby też bardzo dobry (pamiętam go świetnie z koncertu i tam zażarł bardzo!), ale jakaś immanentna ponurość w nim tkwi i już robię się zmęczony...

_________________
ćrąży we mnie zła krew

W kwestiach przekazu nie mam na razie nic do dodania, ale co do muzyki... Owszem, przy pierwszych przesłuchaniach trochę męczył mnie ten materiał, w tym sensie, że pod koniec trochę przestawało się chcieć. I np. "Psalm 50" przez to nie spodobał mi się za pierwszym razem wcale. Ale to jakoś przeminęło. Nie sądzę, żeby była to kwestia surowości - nawet zaskoczyło mnie to określenie u ciebie, a konkretnie jego negatywne nacechowanie. Męczy mnie może ten odcień emocjonalności, który wyraża się skandowaniem, o czym już pisałem. Może ja po prostu nie bardzo ufam skandowanym rzeczom? Ale tak poza tym, to surowość nowego Tymoteusza właśnie mi się podoba. Czytelne brzmienie z fajnie smażącymi się fuzzami, ciężki, nieprzekombinowany bas i bardzo sensownie użyte perkusje - wiele utworów sporo zyskuje dzięki podwójnym zestawom, ciekawe rzeczy się dzieją . Co do wokali... nie podzielam wrażenie powtórek, a wciąż zaskakuje mnie, że często w jednym utworze mamy wszystkich trzech wokalistów - dawniej nie zdarzało się to tak często, prawda?

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

O, powrót do tego materiału po paru miesiącach bardzo przyjemny! Dziś normalnie wszystko mi się podobało .
A najciekawsze było rozkminianie perkusji. Miałem też jedną myśl, czy aby obecnie muzyka zespołu nie jest bardziej przezroczysta, czy nie uwypukla bardziej tekstów. Sam nie wiem, dawno nie słuchałem płyt z lat 90. Mnie w każdym razie dotykają. Myślałem też o dojrzałości twórców i mocy Budzego.

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

Miałem już dawno napisać o moim powrocie a raczej próbie powrotu. Niestety - choć chciałbym to czuć jak Ty, bo też bardzo kibicowałem temu materiałowi - to nadal nie pasuje mi ta płyta. Negatywnie rozumiane słowo surowość pozostało, bo to jest dla mnie taka niepotrzebnie ciężka surowość i czysto muzycznie mi się robi nieprzyjemnie, kiedy tego słucham.
Pozostaje mi cieszyć się z tego, że innym się podoba, i że mi podobało się na koncercie.

_________________
ćrąży we mnie zła krew

Długo zwlekałem, może nawet trochę za długo, ale korzystając z chwili urlopu spędzanego w pociągu z dostępem do zasilania, postanowiłem skrobnąć tu kilka słów o (wciąż) nowym materiale 2TM2,3... Nadmienię, że dane mi było być już na dwóch koncertach po wydaniu płyty, czyli promujących nowy materiał. Trochę jednak słychać, że zespół nowe kawałki gra trochę z mniejszą dozą luzu niż stare ograne kawałki (z perspektywy czasu pamiętam, że po roku "Ósemki" zażarły, a po trzech latach rozwalały system koncertowy... Nie mam jednak złudzeń - koncertów w ilości jaka była po płycie 888 - z pewnością nie będzie, a więc o ograniu ich w warunkach bojowych też łatwo nie będzie (obym się mylił). Ale co do płyty... przesłuchałem ją wzdłuż w wszerz, przy różnych okazjach - od jazdy samochodem, przez bieganie w lecie, bieganie na bieżni, przy śniadaniu, kolacji, obiedzie - w drodze do pracy i z powrotem, a także podczas samotnych spacerów. Najlepiej jednak sprawdza się przy bieganiu...

Płytę rozpoczyna niesamowity riff, który za każdym razem powoduje we mnie szybsze bicie serca. Wokal Maleo + Litza, ale od pierwszych dźwięków słychać jak bardzo litzowy jest ten kawałek. Generalnie wspomnieliście tutaj panowie, że trochę ten tekst o związaniu zgrzyta... Dla mnie to mocne nawiązanie do pieśni "Akeda", gdzie Abraham dokonuje związania/ofiarowania, co jest zapowiedzią męki i śmierci Chrystusa... Myślę, że można to dalej rozważać w kluczu nieustannego umierania Chrześcijan - każdego dnia dla innych -> "bądź wola Twoja" - ale to już moja osobista interpretacja tego tekstu. Absolutny koncertowy killer...

"Amen odwagi" - Budzy w świetnej formie, choć czuć echa drogi obranej na płycie Der Prozess/Toń i nie jest to z mojej strony zarzut. Koncertowo - tak jak przypuszczałem" - bardzo mocne uderzenie!

"Jesteś wierny"... - utwór z lekka przypominający mi "Eli Eli Lamma Sabathani" z płyty "Źródło". Wydaje mi się, że to byłby świetny kawałek do promocji płyty, ma w sobie przebojowy, może nawet popowy potencjał. Jest to dla mnie jeden z ulubionych kawałków na płycie. Uwielbiam tę tłumioną gitarę w tle i generalnie chórki, całą dramaturgię tej pieśni i to, że Darkowi ciągle się chce - i ja to słyszę szczególnie w tym kawałku.

"Woda i Krew" - szybko, do przodu, Litza - tak byłoby najkrócej o tym kawałku. Podobno Slayer - jest to bardzo możliwe. Generalnie gdy Litza śpiewa o otwieraniu serca (albo jak na wcześniejszej ósemkowej płycie - "dam wam serce nowe") - zawsze włącza mi się ten aspekt dosłownej interpretacji serca w kontekście operacji Litzy, no dobrze mi to się wrzystko skleja - bo idealnie pasuje do śpiewania tego tekstu.

"Kocham Cię" - pozornie prosty kawałek - ale właściwie to jest absolutny top tej płyty... zaczynając od tekstu, przez wokale Maleo/Budzy i te dośpiewywane fragmenty Litzy. Płytowo po prostu uwielbiam ten utwór. Koncertowo niestety nie wypadł dla mnie aż tak dobrze, ani za pierwszym, ani za drugim razem, choć bardzo na to liczyłem....

"Abba Ojcze" - dobry kawałek, choć początkowo mnie nie przekonywał (może poprzez sąsiedztwo, a może przez zbyt... to aż dziwne w przypadku tego zespołu i mojego odbioru, "religijny format"... ale teraz już go nawet lubię.

"Ten sam Bóg" - kawałek, który z każdą minutą się "rozkręca"... super rzeczy dzieją się w gitarach na drugim planie, chórki, słychać tutaj współpracę trzech wokalistów, a bridge gitarowy jest po prostu świetny.

"Mikha'El" - utwór z tych, które mogłyby trwać nawet i trzy razy dłużej... Brakowało takich kawałków przez ostatnie dwadzieścia lat w 2TM2,3 - przynajmniej mi. Utwór tak ważny, że stawiam go chyba wyżej niż uwielbiany przeze mnie "Zwiąż mnie". Kocham takie granie i cieszę się, że TEN tekst z TĄ muzyką są na TEJ płycie.

"Miłość Chrystusa" - bardzo fajne, płynne przejście z wcześniejszego utworu do nieco armijnego stylu z ostatnich kilku(nastu?) lat. Ważny tekst, bardzo lubię spokojne wokale Budzego na tym albumie, dają one poczucie pewnej stabilności we wszechświecie, choć przecież "to co stare minęło, a wszystko jest nowe"...

"Niewiasta" - bardzo zyskuje na koncercie, gdzie to ten główny riff wiedzie prym, a bębny tak wspaniale się uzupełniają.

"Otwórz się niebo" - niej jest to jakiś mój faworyt na płycie, choć - jak warto podkreślić - wspólne śpiewanie trzech głównych wokalistów jest tu naprawdę super, końcówka bardzo na tak.

"Psalm 150" - pozorny czteroakordowiec, prawie w stylu "Słuchaj Izraelu", ale za tym kawałkiem drzemie taka moc, którą można by wykorzystywać na stadionach... powszechne, chóralnie odśpiewywane przez publikę "Alleluja", nawet długo po zakończeniu utworu, świadczy o tym chyba najlepiej. Płytowo rewelacyjnie grają te bębny. Litza używa tutaj zdaje się efektu distortion Plasma (jeśli dobrze kojarzę), a może to jakiś inny, podobny efekt- ma to swój urok.

Reasumując: bardzo udana płyta, na którą czekałem, nie zawiodłem się, choć wciąż całym sercem kibicuję zespołowi, to tych koncertów jest niestety niewiele... Rozpoznawalność zespołu wśród młodzieży: minimalna lub zerowa, starym dziadom - jak ja - często nie chce się ruszyć tyłka na koncert, a jak już pójdą, to zamieniają się w jury malkontentów (udało mi się namówić kilka osób na ostatni koncert i mam wrażenie, że z naszej ekipy najbardziej podjarany byłem ja i moja żona). Sam czuję, że popadam w ten pesymistyczny ton, ale na szczęście są jeszcze ludzie, dla których muzyka jest ważna, a ten zespół ma jeszcze sporo do przekazania. Cóż więcej napisać? Niech to trwa...

_________________
The Roots of Pangea na YouTube
Duszą Malowane obrazy

O! Myślałem, że nigdy już tego nie zrobisz .

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

Też przeszła mi taka myśl przez głowę... teraz czekam na Budynia, bo podobno recenzował płytę dla miesięcznika "Nowe Państwo" i zamierzał tu ją wrzucić.

_________________
The Roots of Pangea na YouTube
Duszą Malowane obrazy

Na moje ucho Goehs bardzo osadza numery, a tam gdzie jest Krzyżyk wszystko fajnie jedzie, nawet z Goehsem. Krzyżyk mistrz!

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice