Ultima Thule

Studyjna chyba nie. Może z jakiejś koncertówki?

_________________
In an interstellar burst
I am back to save the Universe.

Budyń, sprawdź tu! - czy jebną?

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

A, zapomniałem. Faktycznie, niby koncertowe, ale na płycie zasadniczo studyjnej.

_________________
In an interstellar burst
I am back to save the Universe.

Dzięki. pamiętam coś zbliżonego, choć chyba z dłuższym czadem, może z jakiegoś koncertu, na którym byłem milion lat temu, po prostu...?

_________________
Mężczyzna pracujący tam powiedział:

- Z pańskim forum jest wszystko w porządku.

https://www.polskieradio.pl/8/3664/Arty ... nik-mistrz
Wrzucam, żeby nie zapomnieć doczytać/ odsłuchać

_________________
Gram reggae z płyt | Zbieram szablony
Każde zwierzę koi dotyk.

Niezbyt pogłębione, ale z kilkoma ciekawostkami (wiolonczela!)

_________________
hajfi super star super hit diskdżokej szczerzy kły znad konsolety

Kilka tygodni temu dostałem cynk od MAQ, że Voo Voo ma zagrać w krakowskiej Alchemii. Uznałem, że to niezła gratka, bo klub mały, a grające w takim Voo Voo niezbyt często można usłyszeć. Udało się nie przepuścić tej okazji .

W ciągu ostatnich lat widziałem zespół kilkakrotnie, ale jakoś nie do końca byłem zadowolony z tamtych koncertów. Najbardziej byłem zadowolony z tego jak zagrali w zeszłym roku na Ostródzie, ale to koncert festiwalowy, który w dodatku był trochę zabawą z reggae-konwencją. Zaimponowali mi tym zresztą. A tu mogłem w pełni doświadczyć czym teraz jest Voo Voo. Raz, że pierwszy raz całkowicie jasnym dla mnie się stało, jaką rolę odgrywa perkusja Michała Bryndala. To, że jest to niezwykle oryginalny muzyk, to już wiedziałem, ale to w jak dużym stopniu określa i wypełnia przestrzeń, to mnie jednak zaskoczyło. Chwilami miałem wrażenie, że jest tak dobry w budowaniu tych dziwnych struktur, że aż reszta musi się przemykać pod ścianami - a przecież nie są to jacyś tam muzycy, co nie? A dwa, że usłyszałem jak zmienił się ton zespołu w porównaniu z najlepszymi koncertami, jakie pamiętałem sprzed lat. Jest moim zdaniem dużo ciemniejszy, a równocześnie jakiś bardziej przejrzysty i przejmujący. oczywiście nie mam tu na myśli warstwy werbalnej, ale to co gdzieś tam w głębi się pojawia, a był czas, żeby temu się przyglądać, bo grania, improwizowania, rozwijania kompozycji było bardzo dużo. Jeszcze trzecia rzecz mnie zaskoczyła: to, że granie na Ostródzie zostawiło trwały rootsowy ślad w sposobie podawania dźwięków .

Bardzo mi się podobało, ale za wyjątkiem dźwięków piana, jakie Meteusz dodał do momentu "jakiż stworzył to bóg?" w "Gdybym". Ale to był właściwie jeden taki zgrzyt. Poza tym to wielka przyjemność słuchać tych muzyków. No i muszę przyznać, że jak Wagiel zrobi dzióbek...

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

Nie polubiłem się za bardzo z dwiema ostatnimi płytami Voo Voo. Mam na myśli "Za niebawem" i "Premierę".

Zwłaszcza ta ostatnia wydawała mi się taka nieprzystępna, w tym sensie, że ton Waglewskiego wokalisty oraz ton Waglewskiego tekściarza powodował, że wcale nie chciałem się zbliżać, a raczej uciekać, gdzie pieprz rośnie, byle dalej. Sama muzyka natomiast - z jednej strony jakaś porozwiewana, z drugiej chwytliwe fragmenty - też specjalnie nie pociągała, pozostawiała raczej obojętnym.

Jakiś czas temu jednak, nocną porą, włączyłem ową "Premierę" i coś drgnęło, coś zacząłem słyszeć. I słucham dalej. Wciąż uwierają mnie wspomniane tony, ale większą uwagę przykuwają kompozycje i samo granie. Coś co jest głębiej. Może chodzić też o to, że - jak mówił Wagiel - płyta nagrywana była po prostu, na żywo, choć w studio. W każdym razie ta muzyka jest dla mnie ciekawa, choć trochę nie mogę w to uwierzyć, że... znowu się udało.

A te teksty... Dużo narzekactwa, moralizowania. Ale przez swą "merytoryczną" uciążliwość zacząłem wsłuchiwać się w ich brzmienie, no i tu jest bardzo ciekawie. Polskogłoskowatość w rozkwicie.

Ale cóż, nikogo nie namawiam .

PS. Znów sobie włączyłem i przyszło mi do głowy, że mogłem napisać przy których kawałkach nastąpił przełom. Jeśli ktoś ciekaw...

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

Ja na razie jestem ciekaw, jak w ogóle bym do nich podszedł, bo aż sam się dziwię - ani razu żadnej nie słuchałem. Po tym, jak Dobry wieczór i Siedem właściwie stały się moim uluboinymi płytami Voo Voo w ogóle, dość dziwny efekt. Może, mimo tego, że nie namawiasz, mimo wszystko mnie właśnie namówiłeś, żeby do tematu wrócić

_________________
ćrąży we mnie zła krew

To może Ci się przyda, że dla mnie kluczowym na "Premierze" był utwór "Bez sensu".

Nie jest on krótki, tak że był czas pomyśleć. Sobie uświadomiłem w trakcie, że to poważny, chłodny numer, jakby z założenia nieatrakcyjny - takie zdarzały się na wczesnych płytach Voo Voo. Miałem skojarzenie z "Człowiekiem z wiekiem do trumny" Homo Twist, a pod koniec nawet z "Takim pejzażem" Ewy Demarczyk. No i dawno nie poruszyło mnie tak żadne solo Mateusza! Mam na myśli nagrania.

A potem wkroczył "Bez nerw". I ten kawałek nie zepsuł dobrego wrażenia. Instrumentalnie i emocjonalnie on jest takim wprowadzeniem do ostrej solówki Wagla, która w pewnym momencie wspaniale startuje . Na co jednak trzeba trochę poczekać. Wrażenie trochę popsuło "Beztrosko", ale po nim na końcu płyty jest "Bezruch". I wieńczy album godnie.

Następnego dnia uznałem, że warto wrócić do płyty. Wciąż nie było łatwo, ale już z górki.

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

Kupiłem dwa single. Wizyta I - II oraz Faza III - IV. Podobno wersje różnią się od tych z LP.
Nie mogę doczekać się jak położę igłę.

_________________
Gram reggae z płyt | Zbieram szablony
Każde zwierzę koi dotyk.

Faza III się chyba faktycznie różni, to pewnie ta wersja, która jest na składance Jeszcze Młodsza Generacja (a właściwie na rozszerzonej reedycji). Daj znać, jak tam inne!

_________________
In an interstellar burst
I am back to save the Universe.

Marzy mi się płyta Voo Voo: Polskie Radio Sessions 1985 - 1989, bo takich cymesików, rarytasów, innych wersji itd. to by starczyło może nawet i na dwa albumy, ale zdaje się, że Wagiel raczej nie jest entuzjastą takich remanentów.

A tu taka ciekawostka z 1984. Może kogoś to odrzucać, ale FASCYNUJE mnie jak ta gita gra z basem. Wagiel to był pierwszy polski prawdziwie modernistyczny i abstrakcyjny gitarzysta rockowy, jak Belew, jak Fripp, jak Summers, jak Ribot. Jednak trochę mi szkoda, że później wrócił do korzeni, bluesa itd. To znaczy fajnie, ale tęsknię za tym jak piszczał, zgrzytał, świszczał, dziwnie frazował i wyginał. Kot.

_________________
gdzie znalazłeś takie fayne buty i taką fayną głowę?


FORZA NAPOLI SEMPRE!

Tak, taki album to byłaby fajna sprawa.
Pamiętam do dziś radiową wersję "No co to ma być" - ze trzy razy lepszą od tej z "Zespołu gitar elektrycznych", ale obecnie gdzieś tkwiącą w archiwach...

_________________
hajfi super star super hit diskdżokej szczerzy kły znad konsolety

Takie coś też wypłynęło jakiś czas temu. Numer samo w sobie może nie jest jakiś wybitny, ale cholera, uwielbiam słuchać na słuchawkach tej industrialnej symfonii nakładek gitar, które brzmią jak jakaś Tajemnicza Wielka Maszyna. Na bank były kolorowe płyty Crimsonów z epoki słuchane. Styrany życiem (tak zawsze wygląda na fotkach i wideo z epoki) wychudzony Wagiel z lat 80, który tworzy sobie jakieś kompletnie odklejone piosenki z dziwacznymi harmoniami i aranżacjami, jakby popękane albo rozrywane przez dziwne siły albo po prostu pijane albo krążące gdzieś między chmurami na blokowiskach brudnej Warszawy epoki kryzysu:

_________________
gdzie znalazłeś takie fayne buty i taką fayną głowę?


FORZA NAPOLI SEMPRE!