Ultima Thule

Wiem, wiem!

_________________
ćrąży we mnie zła krew

Miałem ciekawe doświadczenie z płytą Purple Sun. Kilka dni temu włączyłem ją sobie po kilku latach przerwy i owszem, fajnie, ale jednak przeszła jakoś bez echa. Że technicznie dość słabo brzmi, zwróciłem uwagę.

A wczoraj słuchałem płyty Islands King Crimson, którą wszak bardzo lubię. A potem włączyłem Purple Sun. I miałem wrażenie, że teraz to dopiero weszli muzycy! Dranie, którzy niespecjalnie oglądają się na cokolwiek. Jakby jakaś starożytna, organiczna siła napędzała tę ich muzykę!

Wygląda też na to, że w ostatnim kwartale Stańko był zdecydowanie najczęściej słuchanym przeze mnie muzykiem!

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

Ciekawe jak w tym Twoim słuchaniu wyglądały proporcje: polski vs ecmowski?

_________________
un tralala loco

Pół na pół .

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

Bardzo ciekaw byłem Leosi. Muszę powiedzieć, że płyta mnie trochę zaskoczyła. Bo można powiedzieć, że Stańko, Stenson i Jormin grają, za to Tony Oxley, czyli perkusista, robi dziwne rzeczy. Tak jakby starał się oddać dźwięki czułków i odnóży owada ukrytego w jakimś zakamarku - heh, wiem co mówię - albo wiejskiego obejścia z oddali, w którym ktoś się krząta i trochę hałasuje. Na początku byłem skonfundowany, nie za bardzo łączyło mi się to wszystko w całość. Teraz jednak uważam, że efekty pracy Oxleya są tu bardzo intrygujące, dodają muzycznym przestrzeniom plastyczności i ostrości, określają ich charakter. Leosia bez tego byłaby zupełnie inna. Dodam jeszcze na koniec, że zacząłem sobie też radzić z tym, że główny motyw utworu tytułowego kojarzy mi się z melodyjką z serialu Alternatywy 4. Czyli jest dobrze, a pewnie będzie jeszcze lepiej. Leosia super.

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

A w 1991 w studio w Wiślech Stańko z Arildem Andersenem i Jonem Christensenem nagrał płytę Bluish. Szczerze mówiąc, kiedy kupowałem ją kilka miesięcy temu, to raczej nie wiedziałem czego się po niej spodziewać. Było to taki strzał w ciemno. Ale zdecydowanie było warto!
Jako że słuchałem wtedy raczej Stańki z ECM, to zaskoczył mnie ton trąbki. Usłyszałem po prostu, że to jeszcze ten Stańko z lat osiemdziesiątych! Zerknąłem do Desperado i faktycznie: Stańko po nagraniu Bluish stracił zęby, a podobno wymiana klawiatury u trębacza jest bardzo trudnym momentem i zawsze oznacza jakąś zmianę w brzmieniu. To był też ten czas, kiedy Stańko zaczął się oczyszczać, pomału odstawiał alko, dope i fajki... Ale, jak powiedziałem, uważam, że słychać tu jeszcze te dziwne lata osiemdziesiąte, muzyka może już nie jest tak "cinkciarska" jak powiedzmy Lady Go, ale ma w sobie coś cygańskiego, jakiś podskórny, dziwny płomień. Ma też w sobie coś kociego, ale nie mam na myśli kocich wdzięków i mruczenia, a raczej kocią sprężystość i ostrość. I w ogóle to chyba ten kotek z Mistrza i Małgorzaty .
Tematy z którymi mamy do czynienia na Bluish są bardzo melodyjne, takie Under the Volcano wyjątkowo wręcz wpada w ucho. Ale ogólnie muzyka jest bardziej skondensowana niż w późniejszych czasach, nie ma jeszcze aż tyle grania ciszą i powietrzem między dźwiękami. Interesująco wypada też sprawa realizacji dźwięku. Wszystko jest w porządku, ale jak porównać z płytami nagrywanymi już dla ECM, to jednak jest przepaść - płyty eceemowskie to już jednak zdecydowanie HD. Tak, po niejednym względem jest to płyta czasu przełomu - dla samego trębacza, ale też szerzej. Bo jeszcze to, że album chyba nie ukazał się nigdy na winylu, a materiał pod winylową płytę ewidentnie był przygotowany, gdzie każda strona zapewne miała się kończyć elektroniczną miniaturką autorstwa Arilda Andersena. Cóż, może jeszcze ukaże się wydanie analogowe? Byłoby super, bo płyta, choć nieco zapomniana na pewno godna jest uwagi!

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

Po kilku miesiącach wróciłem do Stańki (Lontano, Matka Joanna i Soul of Things) i pojawiło się takie osobliwe odczucie, że nagle ta muzyka stała się dla mnie bardziej przejrzysta, jakbym teraz ogarniał ją uszami w sposób pełniejszy. Czyżbym czegoś się mimochodem nauczył?

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

Uświadomiłem sobie w te dni, że moim największym brakiem w znajomości katalogu Stańki jest album "Suspended Night". Tymczasem jednak wróciłem do "Soul of Things". Z płyt nagranych z Wasilewskim, Kurkiewiczem i Miśkiewiczem najpierw poprzestawałem na "Lontano". Ta mglista, aluzyjna i cicha muzyka tak bardzo przypadła mi do gustu, że później "Soul of Things" wydała się zbyt jasna i zbyt przejrzysta. Ostatnie jednak z nią kontakty są super - chyba wchodzi na należne jej miejsce i staje się dla mnie ważna. Sama muzyka, choć początkowo może wydawać się zbyt jednorodna, okazuje się mocno nasycona treściami, a dla mnie znaczenie ma też to, że rozpoznaję motywy z płyt z lat osiemdziesiątych, od których - "Lady Go" i "C.O.C.X" - zaczynałem ze Stańką. Podczas słuchania przypomina mi się też jedyny koncert Stańki na jakim byłem, jakoś koło roku dwutysięcznego - właśnie w tym składzie i pewnie w podobnym repertuarze. Tym bardziej rośnie we mnie chęć na "Suspended Night" z 2004.

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

Ja mam z tymi płytami Stańki z początku lat dwutysięcznych drobny problem. Mianowicie trudno mi wyjść z traktowania ich jako bardzo ładną, elegancką muzykę tła. Niby jest aspiracja do czegoś dużego, kreowanie pięknego muzycznego świata, ale czy to nie jest jakoś za bardzo zachowawcze? Może za dużo Pidżejek i Bastardów słucham ostatnimi czasy, ale brakuje mi w tym nerwu i takiego poczucia, że oni grając mogą zaskoczyć - mnie i siebie samych.

Może czas byłby wrócić do Lontano, w przeciwieństwie do tamtych nie mam w domu i jakoś nic nie pamiętam.

Suspended Night oczywiście ma "hiciora" i to jest wspaniały utwór:



Chciałbym jednak, żeby te inne, mniej oczywiste regiony płyty, prowadziły mnie gdzieś głębiej, niż tylko dobry relaks.

_________________
ćrąży we mnie zła krew

Pet, antiwitek - może dalibyście radę zerknąć na swoje wczesne posty w tym wątku? Piszecie tam bardzo fajnie o różnych płytach, ale wklejaliście okładki, nie pisząc tytułów... okładki szlag trafił i czasem się domyślam, o jaką płytę chodzi, a czasem nie

_________________
ćrąży we mnie zła krew

U mnie wszędzie jest albo tytuł albo okładka albo czytelny kontekst .

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

A słyszałeś może tę nową koncertówkę, nagraną w 2004? Z jednej strony to wciąż ten sam skład, więc twój opis może pozostać adekwatny. Mam zresztą wrażenie, że reakcje na ten album są dwojakie. Albo urzędowe chwalenie, bo to przecież Stańko, albo lekceważenie, że nic nowego, same old shit, nuda. Tymczasem mi się wydaje, że to fajny materiał: trąbka ma super brzmienie, dużo grają młodzi, a te wszystkie dźwięki się bardzo dobrze kleją. I owszem, nie ma tu szarż, pidżejkowania, żadnego total-free, ale to po prostu dobre, klimatyczne granie, którego świetnie się słucha. I to jest ta druga strona.

Ciekawe, że nie jest to zrealizowane jak koncert, publiczność jest niesłyszalna, za wyjątkiem jednego numeru, gdzie podmuch braw szeleści w trakcie. A jednak pewien koncertowy duch - jakiś dmuch, napęd - jest tu wyczuwalny.

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

Odkryłem, że utwór "Czatownik" - z tymi rozszalałymi dęciakami i poszarpanymi tematami - był regularnie używany jako podkład muzyczny do rekonstrukcji przestępstw w odcinkach Magazynu Kryminalnego 997 z lat 80. Jest to dla mnie jednocześnie dość absurdalne, ale i dość genialne

_________________
gdzie znalazłeś takie fayne buty i taką fayną głowę?


FORZA NAPOLI SEMPRE!