Metal metalowi nierówny, co już Dyingbride raczyła zaznaczyć. Mieści się w tym gatunku zarówno bezmyślna rąbanka nieprzyjemna na ucha ( część grup deathmetalowych, kiedy to perkusista zdaje się przekraczać swoją prędkość maksymalną, a gitarzysta zastanawia się, czy dalej szarpać za struny, czy też walić gitarą w wokalistę, co w obu przypadkach dałoby podobny dźwięk), jak i bezmyślna rąbanka przyjemna dla ucha (inna część grup deathmetalowych), jak również całkiem przemyślana rąbanka nieprzyjemna dla ucha oraz całkiem przemyślana rąbanka przyjemna dla ucha (ostatnie dwie kategorie zapełnia trzecia część deathu, jak i różne trashe i pochodne). Ponadto występują również kapele metalowe, które z rąbanką, choćby i bardzo szeroko rozumianą, nie mają nic wspólnego, jak choćby klasyczyny heavymetal, czy gotyk. Ja osobiście, podobnie jak Piotrpanek, skłaniam się ku tym zespołom, które najpierw myślą, a potem grają i uzyskują w tym ciekawe efekty. Celem dowartościowania słuchanej przez siebie muzyki stawiam taką tezę, że pewnym podgatunkom metalu najbliżej jest (co nie znaczy, że jakoś wybitnie blisko) do miana muzyki "wysokiej" (tu dochodzi jeszcze wspomniany przez kogoś jazz, o którym z kolei ja sądzę tyle, że właśnie tam na pierwszy plan wybija się technika, a wszystko razem nie daje powalającego efektu - ale to chyba normalne, bo kiedy byłem na koncercie di Meoli w Łazienkach, to jak wreszcie te wirtuozerskie popisy zaczynały się układać w pewną spójną dla mnie całość, ludzi wokół zupełnie przestawało to bawić - koniec dygresji
). Przypuszczam, że takie postawienie sprawy może wywołać solidne kontrowersje, tym niemniej jeśli przyjąć muzykę klasyczną za wzór, pewne elementy metalu wyraźnie z tego wzoru czerpią. Szczególnie bliskie są mi klimaty Metalliki z płyt 2-4, Acidów z SoMR, Armii z Triodante, Ducha i Drogi (czyli gitary ciężkie, acz nie pozbawione pewnej melodyki). Nie mówię, że te cztery krążki Metalliki, czy SoMR to klasyka, ale są na tych płytach perełki, które idą we właściwym kierunku (pan dyrygent od nieszczęsnej orkierstry, która miała kiedyś przyjemność zagrać obok metalliki - tu chyba narażam się Crazy'emu - stwierdził, że Call of Ktulu to kawałek symfoniczny nawet, gdy nie jest wykonywany przez orkiestrę i coś w tym chyba jest). Ciekawe propozycje zawiera też gotyk, ale z tym gatunkiem trzeba uważać bardzo, bo podobno taki Within Temptation też jest gotykiem... pop gotycki byłby dobrą nazwą... XIII Stoleti to już jest taki gotyk, który daje się słuchać, choć bardziej dla zabawy, natomiast już Saviour Machine, z naciskiem na płyty Legend, które stanowią potężne dzieło (w takie coś, to się Wagner lubił bawić
), to już rewelacja.
Ponadto nie gardzę również brzmieniami pokroju Iron Maiden, mając na myśli przede wszystkim to, co tworzyli w środkowym okresie działalności za pierwszego Dickinsona (czyli SSoSS, NP4tD, FotD) z dodatkiem Killers. Czasem zdarza mi się słuchać również power metalu wcielonego w członków Blind Guardiana. Trafiają do mnie również dema Illuminandi, bardzo przyjemnie łączące gitary ze smyczkami, a smyczki na tle gitar, przy założeniu spójności, zawsze mną poruszały
Niestety wiele kapel robi z czegoś takiego coś zbliżonego do soundtracku z "historii żółtej ciżemki", a tego raczej nie wytrzymuję.
No i to chyba tyle i tak napisałem więcej, niż we wszystkich poprzednich postach razem wziętych. Dodam tylko na koniec, że najlepszym metalowym utworem wszechczasów jest... V Symfonia Beethovena
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
też zaczynałem w 88/89 od Bon Jovi, Gunsów i, u mnie jeszcze, Def Leppard i Scorpions. Później epokowym wydarzeniem w historii stała się wycieczka w Beskidy (I klasa LO, wiosna '90), na której mieliśmy jednego walkmana i znajomy zakupił kasetę (pirat offkurs) '... And Justice For All' Metalliki. Dokupiliśmy wspólnie trochę baterii i chodzilismy parę dni po górach słuchajac jej na zmianę, tak po 10 minut każdy. To było uderzenie!! Potem już poszlo gładko ale zawsze królowała Metallica i Ironi (z Brucem). Z starszych klasyków to przede wszystkim Zeppelini, Black Sabbath i Rush. Nigdy nie przekonałem się do ekstremów Speed, Black czy jakiego-by-tam-jeszcze-nazwano metalu. A i zawsze nie cierpialem growlingu co skreślało sporo kapel na samym starcie.
)
), to jest to chyba jedyna muza, którą czuję organicznie - samą głębią serducha:)
