Crazy pisze:
Miałem wizji Korony Warszawy jako grupy najwyższych szczytów różnych dzielnic, stąd nie spodziewałem się tam obecności obu masywów.
No właśnie nie, jużżem narzekała na tą niesprawiedliwość. Po prawdzie to są szczyty zebrane w jednej zaledwie ćwiartce Warszawy! Choć przyznaję, że pewnie faktycznie najwyższe.
Tymczasem u mnie szaleństwa ciąg dalszy. Tak się złożyło, że musiałam dziś być na Woli, więc przy okazji postanowiłam się upewnić, że Kopiec Moczydłowski mam na 100% zdobyty.
I dobrze zrobiłam, bo kiedy już dotarłam na sam szczyt, stwierdziłam, że nie wygląda on w najmniejszym stopniu znajomo i chyba nigdy jednak aż tam nie dotarłam.
Zauważam tu jednak pewną niesprawiedliwość. Dlaczego tylko Kazurka została wyróżniona alternatywną nazwą 'Góra Trzech Szczytów'? Tymczasem i Kopa Cwila jest górą dwóch szczytów, i Kopiec Moczydłowski - co najmniej dwóch, a jakby dobrze policzyć, to nawet trzech czy czterech... Chociaż właściwie to niezupełnie. W jego przypadku raczej należałoby mówić o całym paśmie górskim! Pasmo Moczydłowskie, o! I prawdopodobnie któryś z pomniejszych szczytów miałam wcześniej zaliczony, ale tego najwyższego nie.
W każdym razie masyw ten jest pierwszorzędny i jeśli ktoś z Was tam jeszcze nie był, polecam bardzo nadrobić tą zaległość! I poświęcić temu pasmu zdecydowanie więcej czasu, niż wymaga zdobycie najwyższego szczytu najprostszą z możliwych dróg. Oferuje bowiem wiele podejść, o różnym stopniu trudności, najróżniejszym stopniu ucywilizowania/ dzikości a także długości, prostości bądź krętości i duże urozmaicenie krajobrazu. Wysokość względna, z którą trzeba się tu zmierzyć, też zależy od strony z której się ten szczyt przyatakuje. U stóp tej góry położony jest staw i stamtąd podejście jest najwyższe.
Trzeba też uważać, gdyż już o tej porze roku góra potrafi być niebezpieczna - a zimą bez wątpienia tym bardziej. Ja w każdym razie dziś cudem uniknęłam śmierci na skutek poślizgnięcia się na liściach!
Mamy tam odsłonięte zbocza, ale i lesiste trasy, rosochate stare drzewa, wąskie ścieżki pośród wysokich krzewów, pięknie czerwieniących się jesiennymi owocami.
Można tam też zgubić szlak a nawet zabłądzić i to w iście filmowym stylu, o którym do tej pory sądziłam, iż niemożliwe jest, aby zdarzył się w rzeczywistości! A jednak - dając się uwieść tamtejszym krętym a zawiłym ścieżkom - doszłam dziś do punktu, w którym mogłam jedynie skonstatować - 'Przecież już tu byłam!' I to idąc w przeciwnym kierunku!
Generalnie to była udana wyprawa i niezapomniana górska przygoda.
Niestety, naszło mnie na przeczytanie swoich wspomnień ze zdobycia Górki Kazurki i tam, ku swemu szokowi i rozpaczy, odnalazłam fakt całkiem już wymazany z pamięci (złe rzeczy człowiek jednak wypiera ze świadomości...)
Mianowicie, tamta wyprawa zakończyła się niepowodzeniem! Zdołaliśmy dotrzeć jedynie do przełęczy i - z zapomnianych już dziś przyczyn - atak na szczyt trzeba było odpuścić! Tak więc wychodzi na to, że nie mam jeszcze tego szczytu, a właściwie Ich Troje, na koncie.
Więc nie zdziwcie się Krejzowie, jeśli kiedyś przypadkiem zobaczycie mnie plączącą się w Waszej okolicy, chociaż nie wiem jeszcze kiedy, bo wyprawa na koniec świata to rzecz niełatwa. Ale koronę Warszawy zdobyć muszę! No bo jakąś koronę w życiu zdobyć przecież trzeba!
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
no ale wtedy to się miało jeszcze kondychę... 
