Po jesiennej przerwie włączyłem sobie Jarre’a i znów ogarnął mnie zachwyt.
U Jarre’a liczy się przede wszystkim
barwa. Niesłychane bogactwo barwnych plam układających się w najbardziej fantazyjne kształty - oto czym jest dla mnie ta muzyka. Czasem kojąca i po prostu piękna jak blask słońca odbijający się w morskich falach; czasem niespieszna jak brunatne smugi herbaty zaparzającej się w szklance wrzątku, czasem ekscytująca jak wystrzelony w górę fajerwerk.
Tego trzeba słuchać z zamkniętymi oczyma, żeby nie tylko usłyszeć, ale i
zobaczyć.
Nawet na koncercie stoczniowym, który jakoś nie przypadł mi do gustu, kiedy nudziły mi się wciąż takie same sztuczne ognie, przymykałem oczy - i już nic nie było
takie samo. Jarre mieni się w nieskończoność. Mam wrażenie, że moja reakcja na jego muzykę jest jak zachwyt dziecka nad czymś kolorowym, nad choinką, nad sylwestrowymi - nomen omen - fajerwerkami; komu innemu mogłoby się wydawać
zbyt kolorowe, pstre, żarówiaste, kiczowate, bez gustu - a dziecko patrzy i chłonie.
Jedynym muzykiem, który samym
dźwiękami - niezależnie na przykłąd od jakości kompozycji - oddziałuje na mnie w taki sposób jest, oprócz Jarre’a, Jimi Hendrix, stąd kiedyś moje nieco dziwne zestawienie ich obok siebie. Obu panom zdarzały się świetne a nawet wybitne utwory, podobnie jak utwory dość nijakie. Ale ma to jakby wtórne znaczenie, bo najważniejsze jest właśnie owo brzmienie, rozchodzenie się dźwięków w przestrzeni, które powoduje cuda.
P.S. Gravi, co ty na to?
Miałem cię skontragrumentować, a ty miałeś odpowiedzieć; jak widać temat mi się zagubił - ale teraz wraca!
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
