Ultima Thule

Chciałem zabrać się za kupowanie, ale zasugerowano mi, żebym nie wyrywał się przed szereg, bo niedługo mam imieniny

Ale tutaj Jakie iskry idą:



Koncert z Carnegie Hall z 1968 roku. Posłuchałem wcześniej Polliniego z wygranego Konkursu Chopinowskiego w 1960 i też oczywiście super gra, ale Horowitz mi lepiej rezonuje. Niesamowity czad, klasa, elegancja, polot i co tam jeszcze!

_________________
ćrąży we mnie zła krew

A już za chwilę Martin Garcia Garcia
A na wieczór zostaję na koncert, gdzie Aleksandra Świgut ma grać emola na fortepianie historycznym, i jeszcze orkiestra z klarnetem będzie grać koncert klarnetowy Mozarta.

Chopin i jego Europa!

A w niedzielę - Sorita!

Chopin i jego Azja

_________________
ćrąży we mnie zła krew

Byłeś? Ja się wybrałem i nie żałuję.

Rozglądałem się za Tobą, ale nie dostrzegłem. Było rewelacyjnie. Muszę oddać wszelką sprawiedliwość żyri Konkursu oraz Tylerowi Durdenowi, którzy dostrzegli w Garcii Garcii coś, czego ja nie dostrzegłem, gdy z pewnym rozbawieniem słuchałem go w drugim etapie na żywo i byłem przekonany, że wyślą go do domu, żeby nauczył się lepiej grać. Przekonał mnie do siebie trochę już w kolejnych rundach, też w tym koncercie pokonkursowym. Ale dziś objawił się jako wspaniały artysta, przede wszystkim jak on pięknie operował dźwiękiem - szczególnie ujęła mnie jego artykulacja na poziomie tych najmniejszych, najkrótszych dźwięków, które mimo wszystko wybrzmiewały z mocą i elegancją. A było ich dużo od początku, bo zaczął od Bacha i tam niemal nie używał pedała, więc na tych dźwiękowych stuknięciach/ kroplach/ rozbłyskach to się często opierało. Z kolei w Liszcie niemal dziurawił klawiaturę, z takim powerem w nie rąbał Z powerem, ale i z wyczuciem, żeby nie było. Najbardziej jednak mi się podobała sonata h-moll (chopinowska), muszę powiedzieć, że w Largo mnie zupełnie zaczarował - no i tam wreszcie zaczął bez skrępowania śpiewać Wcześniej miałem wrażenie, że mu producent kazał się miarkować i machał ustami bardzo aktywnie, ale w większości bezgłośnie. Sonata jednak wyzwoliła jego ukryte siły i strasznie to zabawne, ale i fajne jest (a wcale mi koncentracji nie zabiera), kiedy wydaje z siebie te nieoczekiwane kantaty!

Ale ja zostałem jeszcze na wieczorny koncert i tam miałem okazję posłuchać zupełnie innego dźwięku. W przerwie bowiem (po Mozarcie, o którym opowiem w innym wątku) na scenę wjechał na tej opuszczanej platformie, fortepian historyczny, dżewniany - w porównaniu do tego garciowego Fazioli, które brzmiało skądinąd przecudownie, ten tutaj to był istny rzęch. Ale rzęch z duszą! Pierwszą część emola Aleksandra Świgut zagrała porywająco, ona i też orkiestra (również historyczna) pod kierownictwem, ale właściwie bez stałej dyrygentury pani Pierwsze Skrzypce (czasem dyrygowała, częściej grała, ale patrzyła na nich uważnie ), ta orkiestra bardzo interesująco grała te jakże znane, a przecież mało wyrafinowane motywy. No właśnie, niby ograne, ale jednak co emol to emol, prawie tam zacząłem skakać na siedzeniu, jak mnie porywały w podróż te pasaże i kreszczenda Mam jednak wrażenie, że w drugiej i trzeciej części pani Aleksandra jakby lekko się sypała. Nie że fałszywe nuty, tylko jakoś całość nabierała czasem dziwnego wyrazu i nie wiem, czy to tak miało być, czy coś jej nie wychodziło. Może to zdecydowało, że choć aplauz na koniec był gromki, to nie stojący (podczas gdy na Garcii wszyscy poderwali się z miejsc, kiedy tylko skończył). Tak sobie myślę, że choć w przypadku Świgutowej werdykt jury Konkursu (nie przeszła do drugiego etapu) był ewidentnie trefny, to mógł jednocześnie być trafiony. To jest pianistka - a także kobieta - o ogromnej charyźmie, zresztą widać, że ma status nie kogoś, kto odpadł w pierwszej rundzie, tylko znacznie znacznie wyższy, ale czegoś jej zapewne brakuje, nad czym musi pracować. A jak ktoś dochodzi do finałów, to automatycznie zaczyna gwiazdorzyć, czasem to nie idzie w parze z tym pracowaniem... Może dzięki temu za 10 lat będzie najwybitniejszą polską pianistką? Może zresztą już nią jest, a cały ten występ oceniam bardzo dobrze, nawet jeżeli po pierwszej części myślałem, że będę go oceniał ultrazajebiście

W niedzielę Sorita, który w dodatku ma zagrać tę samą sonatę h-moll, co Garcia. Jak wypadną w porównaniu? Już się nie mogę doczekać!

_________________
ćrąży we mnie zła krew

Bach Garcii Garcii wydaje mi się trochę gouldowski - przez ten oszczędny pedał i podśpiewywanie. Sonata h-moll zabrzmiała podobnie jak na Konkursie. Wtedy też słuchałem na żywo i również moją uwagę zwróciło Largo z głośnym śpiewem. Wczoraj poszedłem na Lisieckiego, który grał etiudy i nokturny Chopina. Bardzo pozytywnie zaskoczył, bo jego występ podobał mi się bardziej od Hiszpana. Wybieram się jeszcze na Aimi Kobayashi w poniedziałek.

I jak? Większości słuchałem na youtubie na żywo i miałem bardzo pozytywne odczucia, chociaż oczywiście Schumann nudny

_________________
ćrąży we mnie zła krew

To był dla mnie najbardziej wyczekiwany koncert w tym roku. Cieszyłem się z przerwy, bo pierwsza połowa to była tylko rozgrzewka i najlepsze zaczynało się później. Preludia może minimalnie mniej mnie zachwyciły niż wykonanie z Konkursu, które słuchałem tylko na nagraniu, ale i tak były świetne. Tego wieczoru jednak najbardziej urzekł mnie pierwszy bis, czyli Lento. Później jeszcze wziąłem autograf i zrobiłem sobie zdjęcie z Aimi. Nie pamiętam kiedy ostatni raz wracałem z koncertu tak zadowolony.

Super! Nas niestety Sorita nie zachwycił. Jak dla mnie to coś było nie tak z wyborem repertuaru, wszystko to było mało porywające, aż dopiero Finale z sonaty h-moll, który skądinąd wybrzmiał wspaniale. Ale gdybym miał wybierać sonaty w całości, to na pewno od Garcii Garcii.


Muszę powiedzieć, że o ile w tv to czasem nie jestem pewien, czy naprawdę słyszę te różnice między rodzajami fortepianów, czy tylko mi się wydaje, o tyle na żywo - Fazioli Garcii vs Yamaha Sority (na Konkursie grał na Steinwayu chyba, ale tu tak) - różnica była potężna. Zresztą z jednoznaczną przewagą Fazioli. Różnica w pewnym uproszczeniu polegała na tym, że Fazioli brzmi ładnie, a Yamaha brzydko W pewnym ukomplikowaniu powiedziałbym, że Fazioli brzmi klarownie, jak znakomicie wyprodukowany dźwięk, ten dźwięk jest głęboki, plastyczny. W porównaniu Yamaha brzmiała jakby to był fortepian w metalowej puszce. Czasem jak keyboard. Czasem jak z lekkim przesterem. Ale to już raczej szukanie plusów, których za bardzo tak naprawdę dla mnie nie było. Brzmienie tego instrumentu po prostu mi się nie podobało, podczas gdy ten Fazioli brzmiał bajecznie...

_________________
ćrąży we mnie zła krew

Tymczasem Sorita i Kobayashi się pobrali. Aż po Starych Singers włączę sobie Sonatę b-moll op. 35 (najpierw Kyohei, potem Aimi).

_________________
Go where you think you want to go
Do everything you were sent here for
Fire at will if you hear that call
Touch your hand to the wall at night

Oo, ale numer! Też bym ich w sumie posłuchał... ale chwilowo Melodramat

_________________
ćrąży we mnie zła krew

Można kupować bilety na 2. Międzynarodowy Konkurs Chopinowski na Instrumentach Historycznych.
https://bilety.nifc.pl/

To jest Konkurs! A to są jego kulisy:



Bardzo mnie ciekawi ten film! (super kontr-muzyka do trailera, swoją drogą)

_________________
ćrąży we mnie zła krew

Jest już regulamin następnego Konkursu, a w nim program poszczególnych etapów. Ciekawy będzie II etap, gdzie do wykonania jest min. 6 preludiów i polonez, a reszta dowolna. W finale poza koncertem fortepianowym pojawi się Polonez-Fantazja op. 61.

Nigdy nie napisałem tu o filmie Pianoforte. Wiosną byliśmy na tym w kinie, niedawno odświeżyłem spore fragmenty na HBO i jeszcze oglądałem półgodzinny wywiad z reżyserem, gdzie też sporo rzeczy się przypomniało. Ogólnie uważam to za wyjątkowo udany film! Wydaje mi się, że nad twórcami od początku czuwała opatrzność, bo jak to powiedział reżyser, Jakub Piątek, mogło się zdarzyć, że po pierwszym etapie Konkursu nie mają już o czym kręcić.

A było to tak, że na długo przed Konkursem twórcy wybrali kilkoro uczestników i zaczęli im towarzyszyć z kamerą, w niektórych przypadkach jeszcze w krajach, z których pochodzili (obrazki z Chin mamy również). Mówi, że reżyser, że statystycznie wyliczyli, że powinni mieć "półtorej osoby w finale"... Tymczasem oglądamy Hao Rao, Ewę Georgian, Leonorę Armellini, Aleksandra Gadżijewa i Hyuka Lee, czyli piątkę finalistów (!), do tego Włoszkę Michelle Candotti, która też dotarła do przedostatniego etapu oraz Polaka Marcina Wieczorka, który ostatecznie nie wystąpił w drugim etapie z powodów zdrowotnych czy też złego samopoczucia (dobrze to film pokazuje). Naprawdę, trudno uwierzyć, że twórcy filmu nie mieli wcześniej przecieków co do wyników ostatecznych Wyszło to jednak doskonale.

Najważniejsze jednak jest to, jak ciekawie oni są pokazani. Jest tu tyleż konkursowych emocji (struktura filmu odpowiada kolejnym etapom rywalizacji i jest do pokazane naprawdę emocjonująco), co i zupełnie pozakonkursowego zaplecza. Widzimy ich, gdy ćwiczą w dresie, ale też gdy siedzą sobie w hotelu, łażą po mieście a nawet grają w piłkę. Widzimy ich jako gwiazdy na scenie i jako bardzo młodych ludzi, z trudem radzących sobie z emocjami, których cała kariera dopiero czeka. Hao Rao to taki uroczy chłopaczek z chińskiej prowincji, którego nauczycielka jest jak dobra mama. Z kolei profesorka Ewy to taka jędza w stylu XIX-wiecznym, typowo ruska pruska, sam nie wiem, aż strach patrzeć. Marcin Wieczorek sprawia wrażenie bardzo sympatycznego młodzieńca, ale trochę jest taki very cool, a trochę też się gubi w tych wszystkich emocjach i zupełnie nie ma się co dziwić. Michelle Candotti gada trzy po trzy a apokalipsie zombie. Tylko Leonora Armellini i Aleksander Gadżijew - zdecydowanie starsi i dojrzalsi - gadają sobie na luzie i coraz bardziej kumplują; obserwujemy chyba ich tworzącą się przyjaźń.

Wiadomo, że najbardziej film ten skierowany będzie do tych, którzy Konkurs oglądali i przeżywali, ale uważam, że cała filmowa robota jest tu zrobiona świetnie i może go z przyjemnością i zainteresowaniem obejrzeć każdy, nawet jak go Chopin całkiem mało obchodzi.

Dla mnie - jeden z filmów roku, na pewno.

Ku zachęcie: filmik o kulisach tego filmu o kulisach:



Moim zdaniem reżyser ma bardzo podobny sposób mówienia, jak Boski

_________________
ćrąży we mnie zła krew

Wróciłem z wyjazdu i od razu włączyłem się w Konkurs! Trafiłem na dzień dobry na młodego Chińczyka Yang, który w przeciwieństwie do Hao Rao przed 4 laty, od razu mi się nie spodobał Ale w przerwie mówili, że znakomity występ, może byłem wymęczony z pociągu.
Potem był kolejny Yang, ale z USA, a potem jeszcze jeden Yang, ale z Wielkiej Brytanii. Na razie nie mogę się wciągnąć i już wiem, że bardzo mi się nie podoba tegoroczny regulamin.


Już w I etapie - zwykle przecież najbardziej zróżnicowanym - pojawia męczenie buły w postaci tego, że każdy musi zagrać jeden z trzech zaledwie walców. Pomijam już w ogóle to, że walce miały swoje piękne miejsce obok polonezów w II etapie, ale dobra, nie bądźmy sztywni. Ale arytmetyka mówi, że oznacza to kilkudziestokrotne wysłuchanie każdego z tych bidnych walczyków. Kto nie będzie nimi rzygał na koniec?
I druga sprawa - nie ma nigdzie w zestawie utworów, ani w I, ani w II etapie, żadnego scherza. Można je oczywiście zagrać w ramach "dowolny utwór", ale dopiero w II etapie i myślę, że będzie ich o wiele mniej. W ogóle dość ewidentnie widać, że będzie większa powtarzalność utworów. I jeszcze ten Polonez-fantazja w finale, co za dziwny pomysł.

_________________
ćrąży we mnie zła krew