Piła pisze:
Nigdy natomiast nie rajcowały mnie historie o Supermanach, Spidermanach, Batmanach i tego typu gościach - nędznie rysowane produkcyjniaki ze scenariuszami bez polotu.......
U zarania tego wątku, w 2005 roku Piła napisał to co powyżej. Od tego czasu minęło już kilkanaście lat, więc nie wiem czy wciąż podtrzymuje to zdanie, czy jednak zmienił swój pogląd na tą kwestię. Jeśli jednak ktoś podobnie jak Piła stałby na stanowisku, że wszystkie historie z universum Marvela, czy DC to "nędznie rysowane produkcyjniaki ze scenariuszami bez polotu" (i to nawet pomimo wydania w międzyczasie takich tytułów jak "Zabójczy żart" Alana Moore'a, czy "Azyl Arkham" Granta Morrisona), to polecam mu poniższym tytuł. I wszystkim innym też. (a zwłaszcza tym, którym spodobał się film "Joker" ze względu na wyjście poza schemat "filmu bohaterskiego"). Nie dlatego, że nagle wszystkie komiksy o kalesoniarzach w maskach i pelerynkach zyskały jakąś niebywałą głębię (bo umówmy się, w tej dziedzinie wciąż potrafią trafiać się gnioty stanowiące obrazę dla inteligencji odbiorcy), ale dlatego, ze coraz częściej pojawiają się na rynku takie tytuły jak "Zabójczy uśmiech". Podobieństwo do filmu Todda Phillipsa polega na tym, że Gacka w jego obcisłych kalesonach praktycznie tutaj nie ma. Jest za to tytułowy Joker (osadzony w zakładzie Arkham) i jego psychiatra, który próbuje go wyleczyć. I tyle mogę zdradzić bez ujawniania plot-twistów. Dużo można powiedzieć o tym komiksie, ale z całą pewnością nie to, że jest "nędznie narysowany" (każda klatka kreślona przez Sorrentino robi mocne wrażenie - kreska, kolor, kadr, kompozycja są tutaj bez zarzutu). A tym bardziej nie można zarzucić scenariuszowi Jeffa Lemire "braku polotu". Autor wciąga nas w grę Jokera, prowadzącą prosto na skraj obłędu bardzo sugestywnie. Na pytanie kto jest największym szaleńcem w Gotham, będziecie musieli odpowiedzieć sobie sami.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
