w innym wątku antiwitek pisze:
a ja zdecydowanie przedkładam I Roya nad U Roya
I Roya niestety nie poznałem, natomiast U Roy należy do moich zdecydowanych jamajskich faworytów. Zasada przypomina mi o obiecanej liście, ciągle nie wiem, co z nią... w każdym razie na chwilę obecną zarówno Dread In A Babylon, jak i - zwłaszcza - Natty Rebel byłyby z pewnością wysoko.
Z listą jest jednak trudno. Np. obecnie studiuję rege ad. 1976 i ni diabła nie mogę się zdecydować, co lubię stąd najbardziej. Rok ten skądinąd wydaje mi się niezmiernie bogaty we wspaniałe reggae. Co tam mamy:
wspomniany więc
U-Roy - Natty Rebel
Atutem
U-Roya jest przede wszystkim świetny wokal: jednocześnie potrafi być bardzo melodyjny i uprawiać megarytmiczną nawijkę godną najlepszych raperów. No i super barwa tego głosu, a dodatkowo znienacka jakieś okrzyki, jakby krzyk ptaka
i w ogóle sposób frazowania mi niezmiernie odpowiada, bardzo bogaty, różne emocje przekazujący.
A i piosenki zacne!
Do You Remember?--
No ale obok mamy rzecz wcale nie gorszą (no, może dla mnie jednak ciut gorszą), mianowicie
The Gladiators - Trenchtown Mix Up
Pięknie buja, tylko a) brakuje tego wokalnego zadziora, który jest u U-Roya, b) mam wrażenie, że pod koniec płyty słabsze numery są.
Wspólnym mianownikiem obu płyt są wersje Soul Rebel, Wailersów. Jest to tak wyborna kompozycja, że na obu płytach wypływa jako może i najlepsza piosenka. O ile jednak na płycie Gladiators jest to taki po prostu, udany kower, o tyle wersja U-Roya wnosi coś zdecydowanie nowego (w tym równiez tytuł: Natty Rebel, zamiast Soul Rebel).
--
Sęk w tym, że nie wiadomo, czy jednak najlepszą płytą regową rocznika nie jest ulubione przez Peta i rzeczywiście cudowne
War Ina Babylon - Max Romeo & The Upsetters.
Ci to dopiero mają wyczucie melodii! Te melodie płyną tam po wierzchu regałowych rytmów niczym po grzbietach fal
Stealing in the Name of Jah to nie taki killer jak Chase the Devil czy Norman the Gambler - ale też piękne!
--
Noo... ale żeby nie musiało okazać się, że najlepszą płytą rege rocznika jest, co gorsza, rzecz nie z Jamajki, tylko prosto z Londynu!
Aswad - Aswad
Bo przecież ta ich pierwsza płyta jest rewelacyjna! Są tam wyraźne wpływy spoza reggae, a jednocześnie równie wyraźnie jest to
roots to the bone!
Kto nie słyszał i chciałby spróbować, czym to pachnie, niech po prostu zacznie od początku płyty:
I A Rebel Soul - wspaniale to się zaczyna, a potem jest nie gorzej!
--
A przecież mamy jeszcze głównych klasyków:
Marley z bardzo dobrą płytą Rastaman Vibration, choć wolę inne (ale "Roots Rock Reggae" to wspaniały numer!);
Peter Tosh z bardzo dobrą płytą Legalize It, choć też wolę kolejną, Equal Rights; i jeszcze Gharvey's Ghost
Burning Speara, choć tu za bardzo dubowo jak dla mnie, podobnie jak u
Upsetters. Pozostaję dziwnym rege fanem, który nie lubi dubu
Skoro z listą za 1976 nie mogę sobie poradzić, tym bardziej nie wiem, co zrobić z całokształtem!
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
.]