Dzięki temu wątkowi przeczytałem w poprzednich latach Siódme wtajemniczenie (rewelacja) oraz Żaba, coś ty zrobił (bardzo ciekawe), a w tym roku znowu sięgnąłem na półkę i dołożyłem do tego dwa tytuły, które w tym wątku jeszcze nie padły.
Osobliwe przypadki Cymeona Maksymalnego - książka wylosowana na chybił trafił z półki i w ostatniej chwili dopakowana do plecaka tuż przed ostatnim wakacyjnym wyjazdem, żeby syn Jan miał co czytać, jak skończy grubaśny tom Harypotera, w którego już był trakcie. Okazało się, że prócz tradycyjnej warstwy słownej, książka zawiera również bardzo dużo ilustracji-rysunków, dość dziwacznych, ale mogących z pewnością zainteresować młodego czytelnika i dodających swoistej pikanterii do książki. W Ustce przeczytałem chłopakom na głos pierwsze dwa rozdziały - pierwszy nosi tytuł "Koń" i książka zyskała u nas kryptonim "Książka o Koniu" - i sam się już zacząłem świetnie bawić. Potem oni przeczytali (jak to u nas: jeden szybko i z zapałem, drugiego trzeba było zmusić, ale chyba mu się też całkiem podobało), a potem zabrałem się za książkę ja.
Jest świetna! Jak zwykle sporo humoru słownego i sytuacyjnego najwyższej próby, ale też niezła dawka surrealizmu czy też absurdalizmu, który szczególnie doceniłem przy okazji Siódmego wtajemniczenia. Niby nie ma tu elementów fantastycznych, jak w dwóch książkach, które wymieniłem u góry posta, ale odloty są całkiem niekiepskie! Trochę słabsza wydała mi się tylko ostatnia część książki, która oddala się od okolic szkoły a zabiera za kręcenie filmu gdzieś na wsi, w lesie. Chyba jednak Nizurski najlepiej czuł te klimaty "z budy" i tam jego żywioł znajdował ujście. Ale nie ma co narzekać, książka, proszę ja ciebie, pierwszorzędna!
Gwiazda Barnarda (względnie Strzała Barnarda, względnie Tajemnica dzikiego uroczyska, nie wiem czemu nie mogą się zdecydować z tytułem
). Dość późna książka, końcówka lat 80, i tym razem pełne science fiction, wizyta UFO, wizyta na innej planecie a nawet w innej galaktyce, międzygalaktyczne spiski, trochę socjologii obcych... Rzecz ogólnie mocno pokręcona i odnosiłem wrażenie, że autor nie do końca zapanował nad formą. Np. zaczyna się od takich krótszych fragmentów, co kilka stron oddzielonych gwiazdeczkami (rozdziałów nie ma), po czym nagle i bez wyraźnej przyczyny mamy nieprzerwane kilkadziesiąt stron tekstu, człowiek się zastanawia, kiedy będą znowu gwiazdeczki, bo trzeba iść spać - a tu nic! I końcówka też nieco na łapu capu i urywa się dość nagle, choć niby w sposób uzasadniony. Tym niemniej, choć nie bez zastrzeżeń, doczytałem ze sporym zainteresowaniem i na pewno nikogo bym nie zniechęcał.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
No ale faktem, że oryginał, czyli Szkolny lud, Okulla i ja też jest mi nieznany, a napisany 10 lat wcześniej.
Szkolny lud oczywiście znam, choć nie należy do mojego topu Niziura.
.]
