|
przeczytałem biografię Dziubka i tak na szybko od razu kilka uwag, które potem pewnie dadzą podstawę recenzji. Z jednej strony jego historia ucieczki i aklimatyzacji w Norwegii, a potem takich półpartyzanckich kontaktów z Polską jest fascynująca i czyta się świetnie. Ale... od pewnego momentu to zaczyna wyglądać jak serial, któremu w połowie produkcji obcięli budżet i akcja zaplanowana na 10 odcinków musi się zmieścić w pięciu, może nawet w trzech... I tak już od historii Holy Toy (a może nawet dziejów De Press po nagraniu pierwszej płyty!) mam poczucie, że jest trochę po łebkach, a potem ta galopada przybiera takie tempo, że Dziubek omawia kolejne płyty i w ogóle nie ma informacji, że od pewnego momentu to są płyty reaktywowanego De Press, a nie Holy Toy. Czytelnik niekumający może się w ogóle nie kapnąć, że od pewnego momemntu to znowu jest De Press, nie ma więc też nic o motywach reaktywacji zespołu po kilku latach przerwy, funkcjonowaniu równolegle składów w Polsce i Norwegii. W ogóle Dziubek trochę zlewa z kim gra, mam wrażenie, a od pewnego momentu brak w ogóle niektórych płyt, właściwie po "Żre nas konsumpcja: już nic w tej opowieści nie ma, jakby się miejsce na dysku kończyło. Tylko na koniec nagle wzmianka, że jest nagrana nowa, tegoroczna płyta, która polski wydawca odrzucił przez politykę. Ale nawet ten watek nie został pociągnięty. Nie ma więc też nic o bardzo fajnej, pierwszej od wielu lat płycie z norweskim składem "Body manifest", co więcej ta płyta (i chyba nie tylko ta) w ogóle nie pojawia się w dyskografii na końcu książki. O ile jednak dyskografia, choć niepełna, to jakaś jest, to brakuje bardzo jakiegoś kalendarium. Podsumowując książka zostawia jednak niedosyt i tak naprawdę przydałaby się druga, bardziej skupiona na sprawach muzycznych.
_________________
Mężczyzna pracujący tam powiedział:
- Z pańskim forum jest wszystko w porządku.
|
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
