A ja powiem tak. To bardzo mocny i gęsty emocjonalnie film. Oglądałam wcięta w fotel a po wyjściu z kina do końca dnia bałam się demonów w sobie i w innych. Przypomniał mi się psychicznie chory kolega, którego kiedyś znałam, a który miał wiele wspólnego z filmowym Jokerem. Wyobrażałam sobie, co by się mogło stać, gdyby dać mu broń, w dodatku pewnie obejrzał już film i na pewno mu się spodobał...
Niemniej jednak na następny dzień ochłonęłam i emocje opadły. Dziś uważam, że to owszem, dobry film, ale nie nadzwyczajny. Bo tak naprawdę niczego we mnie nie zmienił, niczego nowego nie uświadomił. Dotknął tylko emocji, a nie intelektu. Dla mnie naprawdę dobry film, taki na 5 albo więcej gwiazdek, to taki, który coś we mnie zmienia, zostawia jakiś trwały ślad. Ten nie zostawił.
Pokazał historię choroby psychicznej z jednej strony w sposób robiący duże wrażenie, ale z drugiej strony możliwy do przewidzenia.
Tyler Durden pisze:
Gdyby ktoś nie wiedział NIC o Bruce Waynie i Jokerze, gdyby zamiast "Wayna" był jakiś "Jones", a zamiast "Jokera" jakiś "Pogo", to NICZEGO by to nie zmieniło.
(Uwaga, będzie spoiler)
Z tym się nawet więcej, niż zgodzę. Ten film istnieje dla mnie zupełnie niezależnie od całej reszty filmów w temacie, której zresztą w większości nie znam. Oglądałam kiedyś, dawno temu, jakiegoś Batmana, może dwóch, nie wiem nawet których i niewiele pamiętam, poza tym, że ogólnie mnie nie porwał. "Jokera" kupuję jako przekonywującą historię pewnego chorego człowieka, ale nie jako historię Jokera z batmanów. O ile dobrze pamiętam, chociaż mogę się mylić - tamten Joker był naprawdę groźnym przeciwnikiem, bo był geniuszem zła, przebiegłym i sprytnym. A Arthur jest owszem, niebezpieczny, jak każdy psychopata z bronią w ręku, ale poza tym sprawia wrażenie gościa o inteligencji niewiele wyższej od przeciętnej. Nie przejawia żadnych nadzwyczajnie genialnych cech. Łatwo można go unieszkodliwić - wystarczy złapać, zamknąć i po kłopocie. Chociaż nie wykluczam, że może chciał być złapany i zamknięty. Na tym etapie mógł się jeszcze bać samego siebie i chcieć ocalić resztki człowieczeństwa. Trudno powiedzieć, ale tak czy siak, nie widzę w nim potencjału na Jokera, jakiego pamiętam.
Z von Trierem nie mam skojarzeń. Widziałam tylko jeden jego film, 'Przełamując fale', i dla mnie ten reżyser to mistrz pokrętności, manipulacji, mieszania dobra ze złem i diabelskiego pogrywania sobie na uczuciach widza. W Jokerze niczego takiego nie zauważyłam. To straszna, wstrząsająca, ale uczciwie pokazana historia.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
