Trasa
Grałem w to tylko bez rysowania trasy. To się chyba nazywało samoloty. Dzieliło się kartkę na pół, zaznaczało bazy na dwóch narożnikach oraz dwa działa przeciwlotnicze. Należało, strzelając długopisem lub ołówkiem, dolecieć do bazy przeciwnika omijając działa przeciwnika. Nikogo do tego nie ciągnęło. W sumie, to nie ma sensu pod tą postacią.
Kamień, papier, nożyce
O! To jest ta z gier losowych, która mi się jednak podoba. Tylko wolę nie grać na zadania. Mogę grać na pompki albo na parole (choć nie wiem co to jest; grałem tylko na pompki i na zadania) i wiedzieć, w co się pakuję.
Niemieckie gry rodzinne
Gnadenlos
Ta jest całkiem ciekawa, zwłaszcza jeśli gra się w czwórkę. Do tego, nie posiada skomplikowanych zasad. Nie wiem, dlaczego zwykle w nią przegrywam.
Husky
Tu trzeba długo wczytywać się w instrukcję. W tym przydatny jest słownik, bo niemieckie gry rodzinne wydaje się zwykle po niemiecku. Grałem w to tylko raz. Nie jest aż tak emocjonujące.
Hobbit
To jest jeszcze bardziej skomplikowane (choć nie tak jak na przykład gry strategiczne na heksach, bo niemieckie gry mają zawsze zasady złożone, ale zrozumiałe) i jeszcze mniej ciekawe, ale można pograć.
Koniec gier niemieckich
Monopoly
To mnie akurat nudzi.
Magic the Gathering
Kiedyś zaczynałem robić własną talię, ale oddałem ją kolegom. Nie zaangażowałem się jeszcze nigdy w żadne hobby. Sobie zostawiłem koszulki do kart. Jeśli już gram, to z cudzej talii. To mi się podoba.
Tazo
Chyba nie różni się niczym od gry w kapsle. Używa się tylko żetonów z pokemonami. Przypomniałem to sobie z podstawówki. W tej chwili raczej nie sprawiłoby mi przyjemności. Pokemony odsunąłem daleko od siebe. Nawet nie pamiętam już imion pierwszych stu pięćdziesięciu. Kultura japońska jest podejrzana.
Super Farmer
Wydany kiedyś przez Grannę. Pierwsza godzina gry nikomu nie powinna się nudzić.
Mafia
To ma status gry kultowej.
Temat chyba nie dotyczy zabaw ruchowych, w które lubią się bawić oazowicze na pogodnych wieczorach i agapach. Najlepsze z tych są te, w których można sobie połamać kości, czego jeszcze nie byłem świadkiem. Rządzi
tunel. Próbuje mu dorównać
dziupla. Całkiem niezła jest
sałatka owocowa, choć bywa nudna. Zamki i księżniczki stoją daleko w tyle; nie wiem, dlaczego niektórzy to lubią. Może wiedzą, że nikt im przy tym nie połamie kości.
Gdyby ktoś nie wiedział o czym mówię:
Tunel - ustawia się w parach jedna za drugą i trzyma ręce tak, żeby ktoś mógł pod tym przebiec. Osoba przebiegająca łapie kogoś za rękę ciągnie na początek tunelu i ustawia się z nią w parze, a osoba która nie ma już pary przemieszcza się na koniec i czym prędzej wbiega w tunel w poszukiwaniu kogoś do pary. Najlepiej gra się szybko i bez zastanowienia.
Dziupla - pary ustawiają się w kółku (lub rozsypce, ale tak chyba nie jest ciekawie). Dwie osoby nie mają pary. Jedna goni drugą, a tamta ucieka (wydaje mi się, że jedno wynika z drugiego). Uciekający może złapać za rękę kogoś i wtedy osoba stojąca w parze z tym kimś staje się uciekającą. Gra się szybo, ale z pomyślunkiem.
Sałatka owocowa - cieszy się mniejszą popularnością. Miejsc siedzących jest tyle co osób biorących udział w zabawie minus jeden. Jedna osoba stoi i podaje cechę osób, które mają się przesiąść (np. mają rozwiązane sznurówki). Kiedy wszyscy się przesiadają, ten kto wcześniej stał, też może zająć miejsce.
Zamki i księżniczki - osoby dobierają się w trójki, stoją w rozsypce. Dwie osoby z pary łapią się za obie ręce, tworząc "zamek" i do środka wsadzają trzecią do środka jako księżniczkę. Jedna osoba nie ma trójki. Podaje komunikat :"Zamki!", "Księżniczki!" lub "Trzęsienie ziemi!". Odpowiednio zamieniają się między sobą "zamki", "księżniczki" lub wszyscy. Jakby się nie grało jest to śmiertelnie nudne.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
Jeah!!!
dla Bogusa]
Dzięki Manool! 
