Ultima Thule

Co najmniej plus jeden punkt do oceny

_________________
ćrąży we mnie zła krew

Serio. Nie wiem, jak to możliwe.

_________________
Would you know my name, if I saw you in heaven ?

Mój kanał na YouTube, czyli klejenie modeli, ale nie tylko.

Ten kawałek to część lekkiego dołka, w jaki wpada Triodante w swej środkowej części. Nadal jest świetnie, ale czegoś zaczyna brakować. Na poziomie typowym dla płyty jest wstęp. O ile wielkim fanem samego riffu, tu granego jeszcze na akustyku, nie jestem, to już partii waltorni w tym fragmencie zdecydowanie tak. Niestety, do waltorni należy też najsłabsza w mym przekonaniu partia, występująca w instrumentalnym niby-refrenie i przesądzająca o ocenie 7/10.

_________________
My shadow is always with me. Sometimes ahead... sometimes behind. Sometimes to the left... sometimes to the right. Except on cloudy days... or at night.

Klikam, żeby wreszcie POCZYTAĆ BOGASA, a tu niecałe 3 linijki?

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

Sprawdź na telefonie

_________________
My shadow is always with me. Sometimes ahead... sometimes behind. Sometimes to the left... sometimes to the right. Except on cloudy days... or at night.

Nie mam jak .

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

"Dzyń" i "Ciało i duch". Te dwie krótkie albo przynajmniej sprawiające wrażenie krótkich piosenki dobrze pasują w środku "Triodante", a szczególnie w wersji, którą ja najpierw poznałem. Na kasecie z Ars Mundi tworzą jakby zawiasy, na których trzyma się całość. Bez problemu mogę wskazać "Ciało i duch" jako bardziej lubianą przeze mnie z tej pary.

_________________
Czuję tu zapach chrześcijanina

Utwór, który jest piękny i taki elegancki! Są utwory Armii potężne, liryczne, wściekłe. Ten mi się kojarzy z pięknem i takim eleganckim (i)skrzeniem.
Wstęp... najbardziej lubię chyba to podwojone "teraz to nic" z urwaniem. Ale wiadomka - sam pomysł na ten gitarowy motyw (prościutki a jednak!) bardzo mi się podoba. Waltornia maluje tam piękne obrazy nieco z tyłu.
Zwrotki wydają się może nieco kanciaste po tym wstępie, ale chyba się czepiam. Najbardziej z "Ciała i ducha" lubię pseudorefren. Mam podobne wrażenia jak antiwitek. Jak on wyrywa (refren, nie witek) do przodu, jak młody rumak!
W drugiej zwrotce mamy nieco inne akordy, zawsze to słyszałem (ale nie mam teraz czasu na rozkminę) i takie smaczki też doceniam.
Ten jakby główny refren ze słynnymi już owcami wydaje mi się nieco słabszy, bo tak jakby w połowie zabrakło pomysłu na jego rozwiązanie. Ale i tu jest super punkt: partia gitary w tle słów "na targu Zbawiciela", ależ to jest!
Ale przecież jeszcze: to takie kozackie, krótkie "bramie!". I znów ten rumak! Hejho! Tym razem z wariacjami (w początkach słuchania "Triodante" kręciłem na nie nosem, że co to to takie pokręcone za bardzo...).
I sama końcówka - mimo całej wagi słów - teraz to tylko próba (hej, na pewno, skąd wiesz, to naprawdę nic?), wręcz beztroska, nieco ostentacyjnie entuzjastyczna!
Na dyszkę to może nie, ale to Armia w bardzo dobrej triodantejskiej formie - 9/10

_________________
hajfi super star super hit diskdżokej szczerzy kły znad konsolety

No, nadal nie posłuchałem, ale jak tak Was czytam, to mi się w głowie utwierdza to, co sobie zawsze myślałem o tym utworze: że on właśnie jest za bardzo nazwijmy to progresywny. Że za mało w nim krwi i serca, a za dużo kombinatoryki. Te wszystkie wolty, zmiany tempa, dynamiki, urywania - że to może i eleganckie, ale i konceptualne. Gdzie jest kurwa czad? Żartuję, bo to nie o czad chodzi, ale raczej o flow, którego raczej nigdy w tym utworze nie czułem. Tzn. nie czułem... na całym Triodante jest flow aż miło, więc jak porównać do świata zewnętrznego, to jest to super numer. Ale jak porównać do następującej zaraz po "tooo nic!" Pieśni przygodnej to wypada blado. W Przygodniaku też są wolty i forma suityczna, ale nic nie budzi przez sekundę mojej wątpliwości, jakby artyści byli w stu procentach pewni, że grają DOKŁADNIE to, co trzeba i ja w to w stu procentach wchodzę. A w Ciałoduchu czuję (czułem?), jakby to było lekko na siłę. Podobnie zresztą wypada porównanie z Piosenką po nic, która ma jakby torchę podobną konstrukcję a zwłaszcza akustyczne zagryki, ale jest jakby ze sto razy lepsza I w Piosence po nic akurat jest czad i to taki, że szkliwo z zymbów eksploduje, a Ciało i duch takie no... eleganckie.

Jak posłucham, to zobaczymy, czy się ze sobą zgadzam

_________________
ćrąży we mnie zła krew

No, ja właśnie odbieram Ciało i duch jako łącznik, podejście, ruch. Tu jest wielka dynamika!

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

Mi pasuje bardzo ta idea Armii z nieco chłodną głową. Jeden z lepszych składów tego zespołu konsekwentnie realizuje bardzo ciekawy pomysł. Jest w tym muzyczna ambicja, precyzja - ale jednak tak naprawdę serce też jest! Podoba mi sie w ogóle idea muzyków, którzy cos kombinują nie dla popisowy, ale dlatego, że ich to szczerze kręci. Mam wrażenie, że Armia wtedy taka była. Czuje np w basikach Piotrowskiego z tego etapu cos takiego.

_________________
gdzie znalazłeś takie fayne buty i taką fayną głowę?


FORZA NAPOLI SEMPRE!

8/10

_________________
Youtube

Dla mnie jednak Triodantowy średniak.
7/10

_________________
muzyka gra, a dzień ucieka
last.fm/wokr

Bardzo lubię

8,5/10

_________________
trochę o muzyce, książce, przyrodzie, ale najwięcej o bieganiu
https://meblooscianka.wordpress.com

No tu żeś Pan dał do pieca! Progresywny to on dla mnie nie jest prawie w ogóle.
Ale oczywiście to kwestia jak kto czuje tę progresywność. Dla mnie np: ona występuje w tych różnych amagamach i innych frikach, gdzie muzycy męczą przez siedem minut trąbki i inne instrumenty bez wyraźnego celu
Progresywność kojarzy mi się trochę z modeliną. Możesz ugniatać i wychodzą różne kształty. A tu jest jednak konkretnie i niedługo (mniej niż 5 minut, prawie do radia!), a forma jest wyraźnie przewidziana i oszlifowana, taki topaz albo szafir.

_________________
hajfi super star super hit diskdżokej szczerzy kły znad konsolety