Utwór z tych potężnych. Osiem i pół minuty "duchowego" grania. Lubię i doceniam, choć szykuje się u mnie ocena nie przekraczająca średniej z tej płyty.
Wstęp zwrotkowy zaskakująco łagodny i tajemniczy. Na słuchaweczkach w tramwaju lub z głośnika w samochodzie dostawczym marki "Żuk" traci 3/4 uroku. Ale przed chwilą odtworzyłem to tego na dobrych słuchawkach, w spokoju - piękne! Te odgłosy w tle! Przywołuje to obraz zespołu płynącego wieczorem tratwą po Biebrzy i grającego właśnie ten fragment... (o, już jest pomysł na teledysk
).
Przejście z tych klimatów do ostrości jest dość brutalne, ale i sprawne. Ale czy zwrotka dźwiga to, że 5 akordów jest granych wciąż i wciąż. Tu jeszcze tak.
Refren świetny -
uwierzmy raz i gitara oktawę wyżej i uzupełnienie czterema akordami. Piękne.
A później część niby instrumentalna, ale z wtrętem tekstowym (
Ze świata w świat...). Głos Toma melodyjny, pełny i mocny. Bębny i bas robią świetną robotę, a brak waltorni jakoś mi tu nie doskwiera.
I następuje powrót do zwrotki - i tu przyznaję, "Piosenka" zaczyna mi się dłużyć. Jasne, znów fajne odgłosy w tle ale ciągłe męczenie tych chwytów już nie robi na mnie większego wrażenia. I przeważnie w tych rejonach żar słuchania we mnie opada a ocena dąży do siódemki... by wzmóc się w końcówce.
Dlaczego? Bo refren - już bez śpiewu, ale zagrany inaczej, bardziej bogato (znakomita, nieco dyssonansowa gitara Popkorna!) i najpiękniejsze ze wszystkiego - skrzypce! Zawsze żałuję, że ten fragment jest szybko wyciszony, nieledwie - urwany. Ten motyw ze skrzypcami od lat kradnie mi serce a teraz podnosi ocenę o jeden.
8/10
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
