pamiętam pierwsze moje zetknięcie z - wtedy kasetą - "Legenda": to był jeden dwóch pierwszych albumów Armii, które poznałem (wraz z kasetą "Duch"), już o tym wielokrotnie pisałem, w tym momencie znałem tylko kilka utworów Armii zasłyszanych w wersjach akustycznych na koncertach Zbylaków... i jedną i drugą płytą byłem początkowo rozczarowany, z nieco innych powodów: Duch odstraszył mnie ciężkością (ciekawe, że Marana Tha chwilę wcześniej weszło w miarę bez trudu) a Legenda... zdegustowała mnie rytmem "na i" (o tobie mówię, Kochaj mnie
) - so much for początkowe powalenie Legendą - obu albumów musiałem się poważnie... nauczyć
zatem rzeczywiście, musiałem się początkowo przebijać przez punkową (i to wręcz ludycznie punkową) perkusyjną osnowę, i numer doceniłem niejako "od drugiej strony" czy "od wewnątrz", kiedy to idiotyczne jak początkowo myślałem wybijanie Stopy ułożyło mi się w logiczną całość - nie wiem na ile to było zamierzone, ale kontrast między wesołym um Cy um Cy a czernią bijącą z powiedzmy przesłania numeru (która do pełnego głosu dojdzie oczywiście w dalszych numerach na płycie) jest jedyny w swoim rodzaju, nie wiem nawet do końca jak się do niego odnieść, bo o ile uwielbiam mało klarowne formy, to nie lubię mało klarownych mesedżów hehe... ale traktuję to tylko jako niejakie zaproszenie by jeszcze bardziej się w ten numer wciągnąć... nie mogę wszakże odmówić sobie belferskiego sznytu TRIODANTOWIEC BASHES LEGENDA ULTRAS... panowie, jak to Legenda mogłaby zaczynać się od Przebłysku??? no nie mogłaby - ja mam to tumaczyć?
Kochaj mnie jest zarówno doskonałym pomostem między tym co było w Armii wcześniej a tym co było teraz, ale przede wszystkim doskonałym wejściem w metafizykę albumu właśnie od zwyczajnego świata, wioski czy nawet klubogospody (wiadomo, przesadzam). Żal mi by było wyrzucić tak nieprzejrzysty utwór i tak cudowny tekst (pomijam zaskakujący mnie kontekst piosenki oazowej, akurat najlepsze rzeczy są IMO wyraźnie Tomowe), hehe pamiętam to moje pierwsze wydanie Legendy, czyli kasetę Ars Mundi - we wkładce nie było drugiej zwrotki, więc człowiek tym uważniej jej słuchał - pomijając, jak to się słyszao, "wieje słuszny gniew"
, jakie niearmijne zacietrzewienie, jakiż... humanizm
mistrzowska jest tam linijka "nie otworzy nie nikt", do dziś nie mogę się nadziwić - rytmicznie pasowałoby niby dobitne "nie otworzy nikt", ale to dziwaczne "nie", jak z rozmowy w klu... na podwórku jest absolutnie trafione w dwudziestkę co najmniej... a gniew z drugiej zwrotki jest tak plastycznie łagodzony przez te "oczy psa", nawet mnie animal-nie-lovera to rusza, że...
Muzycznie utwór jest fenomenalny, rzeczywiście nie do końca rezonuje z posągową resztą, ale na pewno nie odstaje... Idąc tropem muzycznym, interpretuję ten numer jako trochę rozpaczliwą próbę utrzymania się w komforcie finansowym/zawodowym/psychologicznym i odepchnięcia prawdy/rozpaczy/głębi/krzyża itp. Chyba to dobra interpretacja, bo ma umocowanie w tekście (mówiąc łopatologicznie: dana nam jest... wielka Boska ale niełatwa prawda i wielka ludzka ciepła ułuda, co wybieramy?) W tym numerze podobają mi się wszystkie ozdobniki, a zwłaszcza trzy niezbyt armijne nakładki. Po pierwsze fenomenalne dwugłosy Tom + Bryl w refrenach (jakież to było szczęście kiedy mogłem zaśpiewać głos Bryla, razem z Pawłem, wtedy na Bemowie) - zdecydowanie najlepszy ich duet wokalny, szkoda, że w sumie aż tak bardzo oderwany od reszty ich wspólnego śpiewania. Po drugie, jedyne w całej dyskografii Armii prawdziwe trójgłosy w zakończeniu (
i jak ogromna łza...) - jak rozumiem śpiewają tam Tom + Bryl + Banan (jedyny inny trójgłos na studyjnej płycie Armii to drugi refren Break Out, ale nieklasyczny to hat-trick, bo sam nałożyłem dwie partie) - lepiej słychać go na wydaniu Metal Mind, ale lepiej brzmi na Ars Mundi, dolna harmonia jak rozumiem Banana dochodzi bardzo dyskretnie, dopiero przy którymś z kolei powtórzeniu. Ale najlepszym dla mnie momentem utworu jest zdecydowanie podwojone solo waltorni, gdzie jedna ścieżka gra w miarę to co zwykle, ale druga wchodzi w jakąś dziwną ludowość - niby równoległą do tej szczęsnej perkusji "na i", ale znowu rodzącą emocje w skali Armijnej nigdy potem - jak dla mnie - nie wzbudzone i nie powtórzone, coś jak wesoła przyśpiewka na akordeonie w ciężarówce w drodze na front...
9.5/10
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
