Lata 70. to mój ulubiony okres w muzyce. Jedną z przyczyn tego jest zapewne fakt, że kilku ważnych graczy na scenie muzycznej było wtedy w życiowej formie. David Bowie, Joni Mitchell, Genesis, Stevie Wonder, Steely Dan, Neil Young w tamtych czasie wydawali płytę za płytą i można bylo w zasadzie być pewnym, że będzie dobrze.
Stevie Wonder. Mam z nim trochę jak MAQ ze wspomnianym Genesis - ich cztery płyty są dla niego ze sobą połączone i traktuje je jako całość. To ja tak mam ze złotą serią Wondera - te płyty są ze sobą bardzo powiązane, wydawane były w krótkich odstępach czasu i każda kontynuuje pewne wątki z poprzedniej. Nie jestem w tym jedyny - krytycy postrzegają złoty okres Wondera jako serię, która zaczyna się od płyty "Where I'm Coming From" z '71 lub od "Music of My Mind" z '72, a kończy gdzieś na początku II połowy lat 70 "White Albumem" (albo trzymając się analogii Genesisowskiej - "Lambem") czarnej muzyki czyli epickim dwupłytowcem "Songs in the Key of Life". Potem były różne rzeczy (całkiem lubię bardziej popową płytę "Hotter than July", której chyba bardzo nie lubi Pilot) ale forma z tych czasów już nie wróciła. Ja swój wonderowski miniserial zacznę od "Music of My Mind" - tej wcześnieszej nie mam aż tak osłuchanej.
Stevie Wonder. Ten pseudonim to nie są jakieś przechwałki. Nagrywając tę płytę miał 21 lat i było to jego...czternaste wydawnictwo. Bycie od dziecka gwiazdą Motown Records to nie są rurki z kremem. Ale z czasem zaczął on wybijać się na niezależność. Takie były tendencje: inna gwiazda Motownu, Marvin Gaye, 1,5 roku wcześniej wydała "What's Going On" - concept album o ówczesnej Ameryce pisany z perspektywy weterana wracającego z Wietnamu - i zaliczała spory sukces. Ale o tym może innym razem. W każdym razie Stevie miał pełną kontrolę - grał na prawie wszystkim (czyli głównie na różnorakich klawiszach i perkusji), dogrywał kolejne ścieżki, napisał (z pomocą żony i bodajże jej siostry) cały materiał. No, niezły z niego Wonder
Jak scharakteryzować więc brzmienie Steviego w tamtym okresie? Wystarczy spojrzeć na listę sprzętu: Fender Rhodes jako podstawowy instrument, basy z Mooga, syntezator Tonto. Sam klasyczny sprzęt z lat 70. Szczególnie syntezatory (sporo ich było, co jak na pierwszą połową lat 70 było dośc nowoczesne) - plastiku nie ma. Jest za to bardzo plastycznie, wieloplanowo i jednak oryginalnie. Bardzo charakterystyczny sound.
Jeżeli chodzi o kompozycje to wyróżnilbym kilka rzeczy. Trzy długasy: "Love Having You Around", "Superwoman (Where Were You When I Needed You)" i "Keep on Running". Ten pierwszy to radosne otwarcie albumu, które nie zamierza się kończyć, w drugim mamy w sumie dwie piosenki w jednej, a ostatni to taka przebieżka, zgodnie z tytułem. Zwracam też uwagę na zamykający całość "Evil" - taki bardziej refleksyjny utwór, jakby z innej bajki. A z drugiej strony optymistyczny "Happier Than the Morning Sun". Ale zlych rzeczy raczej tu nie ma - chociaż nie jestem aż tak powalany jak na następnych płytach.
Jak na razie jest świetnie - a będzie jeszcze lepiej!
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
