Wydaje mi się, że nie zgadłeś. Film nie jest żadnym spojlerem samego siebie, żadną autopowtórką, jest za to być może najlepszym filmem Smarzowskiego od Wołynia. Postaram się napisać więcej podczas ferii. Z pięcioma gwiazdkami natomiast nie będę czekał, bo nie ma na co
edit:
Pozostaję pod głębokim wrażeniem. Temat oczywiście nośny i przejmujący, ale film robi robotę czysto filmowo, w żadnym momencie nie popadając w publicystykę, za to doskonale operując nielinearną narracją, która jest tu w stu procentach celowa oraz (w przeciwieństwie do np. Drogówki) niezwykle klarowna, niezabałaganiona. Klarowna to nie znaczy, że czytelna i łatwa do rozszyfrowania: w ogóle nie o to chodzi, bo raz, że jej celem jest oddanie okropnego zamętu w głowie bohaterki, a dwa, że chodzi tu nie o bieganie między płaszczyznami czasowymi opowiadanej historii, lecz o różne, równorzędne warianty rozgrywania się tego dramatu. Moim zdaniem nie ma tu "rzeczywistego" i "urojonego", co może na pierwszy rzut oka się narzucać. Jest taka scena, w której bohaterka podnosi się z łóżka szpitalnego, siada na nim, a obok widzimy, że dalej w nim leży. Nawet kilka razy ona jakby spotyka samą siebie - i na czysto psychologicznym poziomie można powiedzieć, że ona podlega jakiejś dramatycznej destrukcji osobowości, ale na poziomie narracyjnym ja to odczytuję, że mogło się zdarzyć tak, a mogło inaczej, a na końcu w ostatniej sekwencji spotyka się wariant najbardziej optymistyczny z tym najbardziej tragicznym. Żaden nie wydaje mi się obowiązujący, wszystkie są w dialogu ze sobą.
Najsłabszym ogniwem filmu jest jego tytuł - sugeruje on bowiem jakiś ciąg dalszy Domu złego, jakieś właśnie autocytowanie, podczas gdy jest to dzieło całkowicie autonomiczne. Gdybym miał ten film porównać do innego, to wcale nie byłby to inny Smarzowski, lecz Fuga Agnieszki Smoczyńskiej, film jak dla mnie ze ścisłego topu polskiego kina XXI wieku, do którego Dom dobry bez żadnej wątpliwości również dołącza.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
). 
