Czytałem to drugi raz. Nie jest takie ciężkie do upolowania, nakłady były spore.
Drugi tom polecam - scenki z rzeczywistości okupacyjnej są celne i nierzadko przerażające. Drastyczne jest zwłaszcza to, że wiele wzmianek o lwowskim (choć nie nazwanym z imienia) getcie to prawdopodobnie echo osobistych przeżyć Lema. Orliński w swej biografii stawia taką tezę, że Lem zabronił wznawiać przynajmniej "Wśród umarłych" (tytuł drugiego tomu) nie tyle z powodu wymuszenia książki przez cenzurę, ile ze względu na fakt, że za bardzo się sam tu odsłonił.
Trzeci tom jest cholernie nierówny. Rzeczywistość powojenna nie wyszła Lemowi tak dobrze jak okupacyjna, choć i tu nie brakuje dobrych scen, zwłaszcza szpitalnych (znów pewnie wątki autobiograficzne - Lem pracy lekarza na poważnie nie podjął, ale na staże szpitalne się załapał). Natomiast agitacyjne przemowy socjalistów/komunistów (nie brakowało ich już w tomie drugim, ale skala jest tu nieporównywalnie większa) naprawdę są jak wyjęte z podręczników i skierowane do najmniej inteligentnych. A w tle wydarzenia jak to z powieści realistycznych tamtego czasu - spekulanci spekulują, szpiedzy knują...
Jeśliś ciekaw, łatwo znajdziesz najlepsze fragmenty. W zbiorach "Lata czterdzieste. Dyktanda" (Wydawnictwo Literackie 2005) oraz "Człowiek z Marsa. Opowiadania młodzieńcze. Wiersze" (Agora 2009) masz:
- Operation Reinhardt - najlepszy rozdział drugiego tomu, dotyczący akcji obławy na Żydów i transportów do getta
- Dyżur doktora Trzynieckiego - rozdział z trzeciego tomu, w całości poświęcony szpitalnym perypetiom Stefana - przyjmowanie porodów, problemy z zaopatrzeniem i infrastrukturą itp. Opisane bardzo sugestywnie i naturalistycznie.
Dodatkowo w drugim z wymienionych zbiorków jest ciekawostka - opowiadanie "Siostra Barbara", opublikowane w prasie w 1953 jako fragment powieści. Szkopuł w tym, że koniec końców fragment ten do powieści nie wszedł.
Kolejna ciekawostka biograficzna - tematem "rozdziału" jest rodzące się uczucie Stefana do nowej pielęgniarki, która nosi imię rzeczywistej żony Lema. Jak nic, kolejna autobiografia.
W ostatecznej wersji książki w ogóle nie ma postaci Siostry Barbary.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
