Próbuję sobie na początek odpowiedzieć na pytanie, jakie skojarzenia budzi we mnie utwór "Marność". Bardzo trudno odpowiedzieć, ponieważ bogactwo skojarzeń jest tak ogromne, jak i bogactwo samego utworu, być może jednego z najbardziej barokowych w dorobku Armii.
Pierwsze skojarzenie jest niewątpliwe: MRÓ. Rozpisywałem się już o tym na forum, więc będę się powtarzał, ale na potrzeby WFO chyba warto: jako słowo na określenie czegoś małego, nieistotnego, a więc marności, jest to poetycko genialne. Mrówka - zwierzę malutkie, ale 'mró' to nawet pół mrówki, a jeżeli nawet mrówka jako zwierzę kojarzy się oprócz małości z siłą, prawcowitością, etc., to już 'mró' pozbawione jest tych skojarzeń - zostaje tylko maleńkość, a nawet pół maleńkości; jednak słuchając nie musimy wiedzieć, że jest 'ó' z kreską, więc nasuwa się i mru jak 'mru-mru', a więc znów coś i małego i cichego, ani mru-mru. Jakby nie było, jako dźwięk jest to takie nic, jak 'pyk!' albo 'cyt!', ale z nich wszystkich MRÓ jest najlepsze. Dla mnie silny kandydat na najlepszy wers napisany przez Budzego.
Drugie skojarzenie: ten rozpoczynający akord, ten sam, który został wykorzystany w menu do DVD ze Stodoły, choć samego utworu tam nie ma (no, jednak jest
) - czasem brzmi on bardzo akustycznie, i nie dziwne, że po nastu latach usłyszałem wreszcie ten utwór na żywo na tym rewelacyjnym paraakustycznym koncercie Armii w Hard Rock Cafe, ale też brzmi całkiem metalicznie gdy jest podkładem pod "ta bajka jest mała jak mró". Bardzo świetny akord na swoim miejscu!
A potem skojarzenia już walą drzwiami i oknami. No bo ta galopująca zwrotka, trademark Ducha (czyż "mieszkam we mgle..." nie ma tego samego
czegoś, co "w Twoich rękach, w szczerym polu" albo "masz oczy a nie widzisz..."?), z armijnych galopad te na Duchu cenię i lubię najbardziej. No bo riff pod refrenem - ja niby przy Pięknorękim narzekałem, że niespecjalnie lubię, kiedy tekst refrenu w kółko powtarza te same słowa i tutaj to ciągłe wykrzykiwanie "maaar-nooość!" pewnie by mnie nużyło, gdyby nie to, że tego piłowania gitarowego pod spodem to ja mogę słuchać dowolną ilość razy! No bo w ogóle wszelkie dźwięki wydawane tu przez Popkorna wydają mi się trafione w 10/10, to jest utwór nie wiem, czy skrojony przez niego, czy idealnie pod niego, ale gitara jest tu dla mnie elementem numer jeden, również w partiach instrumentalnych, które uważam za doskonałe.
To muzycznie, ale oczywiście tekst - cały od a do z, upside down & inside out, on Lanek kraść, puste niebo, barbarzyńskie słońce i księżyc nieprzytomny, a do tego mgła, i przede wszystkim ten niesamowity ptak o smaku śliny, dla mnie po 'mró' figura retoryczno-metaforyczna numer jeden tego tekstu. Tekstu, który uważam za absolutną pierwszą ligę Armii, prawdopodobnie nawet podium.
Oczywiście, jest na Duchu kilka numerów, które lubię jeszcze bardziej. Przeczuwam ocenę tę samą, co dostał Przebłysk i Miejsce pod słońcem. Ale to jeszcze musi poczekać na odsłuch albo i kilka odsłuchów.
Jedziemłeeee!
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
.
