Cytat:
"Cosmopolis" to już zupełnie inne czasy i zupełnie inny świat. Kurtyna opadła, mury runęły, "Babilon upadł". Przynajmniej tak się mogło wtedy wydawać. Zniknęło zagrożenie wojną atomową, sztandar został wyprowadzony, pojawiła się otwarta przestrzeń i (przynajmniej pozornie) nieograniczone możliwości - cosmopolis. I to na tej płycie słychać. To co nazywacie "amerykańskością" może być po prostu "normalnością", w przeciwieństwie do demoludowej beznadziei i klaustrofobii sprzed dekady.
Czaję o co ci chodzi, bo mam mniej więcej takie odczucia, kiedy myślę o utworze tytułowym z "Cosmopolis" - zawsze właśnie on tak mi się kojarzył, jako trochę taki happy end tych historii z Czarnej Brygady. Oczywiście warto pamiętać, że Brylu (nie wiem jak Lipiński, bo jego wypowiedzi na tematy pozamuzyczne raczej mnie irytują w większości przypadków, więc wiele wymazałem z pamięci) potrafił być mimo wszystko dość ostrym krytykiem tej nowej rzeczywistości i, mimo doceniania jej zalet, czytając wywiady z nimi z tego okresu miałem wrażenie, że się nią nie zachłysnął, ale od początku plusy nie przesłaniały mu minusów (głównie jeśli chodzi o bezrobocie), chociaż oczywiście entuzjastycznie podszedł do zmian. Tym niemniej faktycznie - zdecydowanie słychac, że "Cosmopolis" to nie jest płyta nagrywana przez państwie, w którym muzycy grającego zespołu są ot tak zawijani na dołek, a po ulicach jeżdżą czołgi.
Natomiast ja mówiąc o tej westowości czy amerykańskości, myślałem raczej o warstwie muzycznej. Wydaje mi się, że na tle tego wszystkiego, co się pamięta (chociażby tutaj na forum) ze światowego rocka z lat '91-'92, "Cosmopolis" jawi się jako świeży, rockowy album, mający coś w sobie z ogólnie światowego ducha muzyki rockowej tych czasów. Oczywiście - cały czas jest to Brygada, cały czas mają swoje odloty, kontynuują różne charakterystyczne wątki ze swojej historii czy z twórczości Bryla, ale tak jest. Tę różnica ducha różnych etapów Brygady słychać jeśli posłuchamy różnych wersji "Wojny". Kiedy nagrywali to w 1982 roku jako "Warsaw" to był duszny, ciężki wpierdol. Latem 1982 roku
grali to u Słomy w transowej, dziwnej wersji. A na "Cosmopolis" brzmi ten utwór bardziej rockowo, bardziej płynie niż w wersjach o dekadę starszych.
Ale jest jeszcze coś:
Cytat:
Lipiński i Brylu musieli trochę popracować nad Jeżykiem, który podobno w Kulcie zatracił trochę inwencję w akcentowaniu.
To jest bardzo ważne! Brygada Kryzys na "Cosmopolis" niby jest bardziej rockowa, ale zwróćcie uwagę jak wspaniale ten zespół wciąż buja! Ta rockowość wcale nie wiąże się z jakąs kwadratowością. Tymon Tymański kiedyś mówił, że jakkolwiek uwielbia muzykę rockową, to znaczna jej częśc, szczególnie tej nowszej, brzmi jak potańcówka stada słoni. A Brygada na "Cosmopolis" brzmi totalnie gruwiaście i finezyjnie, a przy tym nie traci mocy. Zwróćcie uwagę np. na utwór "Żondzi Xionc". To by można było zagrać dużo mniej ciekawie (tak by pewnie było gdyby to nagrało np. Czad Komando Tilt
), ale to 1,5 minut to jest czysta finezja, Stopa, Brylu, to jak cała ta maszyneria funkcjonuje. A to jest tylko wierzchołek góry
Cytat:
Nie wiem, na czym to polega, ale w Cosmopolis - choć rzeczywiście nie jest to coś tak unikalnego, jak Czarna - działa mi jakaś magia, podejście do dźwięków mnie zaczarowuje. Świetnym przykładem tego jest np. Age Of Iron. Nie ma tu właściwie tradycyjnie rozumianej 'kompozycji', nie jest to też typowa płynąca psychodelia ani jakaś muzyczna impresja. Nie umiem tego nazwać - niby pełnoprawny utwór pełną gębą, ale jednak też forma całkiem eksperymentalna, nieoswojona... świetna rzecz.
No ja mam taką myśl, że oni (poprzez swoje doświadczenie, tylekroć wspominaną wyżej finezję i zwracanie uwagi na szczegóły) po prostu świetnie razem grali, niezależnie czy to były otwarte czy bardziej określone formy. No i pełna zgoda.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
, była wtedy wtedy na rockowej scenie w ostrym ataku. Taki oddech, już nie chcę się odwoływać do pozabrygadowego przeboju Lipińskiego. Tylko, że jest jedna rzecz, że Cosmopolis ma swoją głębię, ma swoje misterium, swój blask. Jakąś czystość - to dosyć niezwykłe. I jeszcze taka okoliczność, że pewnie wszyscy w ciągu tych 10 lat się wiele nauczyli, choć może stracili też przy tym trochę naturszczykowskiej genialności. Może nawet niektórzy popadli w jakieś nawyczki - Przaeo raz wspominał (bo my sporo na boku gadamy o takich problemach 
