Dziwny był to dla mnie koncert, wbił mnie w osobliwe melancholijny stan. Armia jest dla mnie zespołem, za którym kryje się jakaś wizja. Niby piszę "jakaś", bo trudno ją uchwycić słowami, ale to wizja o bardzo konkretnym i specyficznym charakterze. Rozgrywa się w rozległej przestrzeni i ma jakiś napowietrzny, kosmiczny wymiar, choć dotyka też ziemi i innych sfer. Mam pewien staż w jej wypatrywaniu, odczytywaniu, kontemplowaniu (choć można też powiedzieć, że ją sobie wymyśliłem
). Sobotni koncert miał niektóre parametry zachowane: rozmach, tempo, energia, ciekawa setlista, elementy teatralne, ciepłe przyjęcie publiczności; a równocześnie sama muzyka niespecjalnie na mnie działała. Owszem, mogłem skupić się na tekstach - tak intelektualnie, mogłem też pomyśleć o samej wizji, ale jakoś tym razem niejako w czasie przeszłym... Wspominałem, co mówił jakiś czas temu Budzy o stylu Armii, że stara katedra z siwymi włosami - bardzo mi się podoba takie ujęcie tematu, ale tym razem ta myśl miała dla mnie gorzki smak. Były oczywiście fragmenty, kiedy Armia zaczynała lekko mnie unosić - na przykład Sindirisowy fragment Soul Side Story. Sam Tomasz też - znów! - okazał się scenicznym wyjadaczem: akcja perkusyjna (ewidentnie jest dryg do bębnów
), czy potem opowieść o pierwszym spotkaniu z Litzą, zdecydowanie rozpraszały mój smutny nastrój. Ale faktem jest też, że - w moim odbiorze - muzyka straciła gdzieś swoje wyrafinowanie, uprościła się jakoś, wystygła, że chwilami kojarzyła się z wykonawcami, o których nawet nie chcę tu wspominać. Wciąż czułem wielkość zamiaru, rozmach zaklęty w formie, tę wizję, którą kocham, ale... to co usłyszałem w Opowieści Zimowej nie porwało mnie jak nieraz, brzmiało jak jakiś sztuczny, instrumentalny podkład. Choć to oczywiście skrajny przykład i bywały chwile o wiele lepsze. Zwłaszcza początki utworów działały, potem jednak to istotne
coś gdzieś ulatywało. Wiem, że się tu podkładam i narażam, trudno mi też, bo osoby występujące na scenie nie są mi obojętne, ale jeśli mam tu cokolwiek napisać, to muszę w ten sposób. Może to kwestia nieogrania, może ja byłem w nastroju surowym, ale - jak mówię - dziwnie się czułem na tym koncercie. Nie żarło mi. Choć mimo wszystko wyczuwałem wielkość...
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
