Ultima Thule

znowu jest późno i znowu nie nadaję się do recenzowania, ale po wielokrotnym już przesłuchaniu Koncertu w Teatrze potwierdzam swoje dotychczasowe oceny i daję pełne silne pięć gwiazdek - dla mnie płyta Tymoteusza numer jeden!

_________________
ćrąży we mnie zła krew

Wczoraj posłuchałem sobie od nowa i muszę powiedzieć, że płyta urosła w moich oczach uszach i sercu - rozum jeszcze podpowiada co innego. Nie będę się rozwodził nad jej pięknem i rozmachem. Awansowała i to sporo w hierarchii. Widocznie brakowało mi trochę dystansu do tej płyty. Ale to tak już jest - jedne żrą cały czas, inne dopiero po jakimś czasie z kolei mnie pożerają - to jest właśnie to.
Daję pinć i pół gwiazdki bez kozery. Temu zespołowi to się po prostu należy.

_________________
W jednej ręce granat,
w drugiej nóż... i już!

czesc Robert!!! pozdrawiam z Torunia. Dzieki za płyte ktora przywiozł mi remigiusz...

_________________
„człowiek, który tworzy, wyraża się przez sztukę, a nic nie ma sensu bez Boga, bo inaczej jest dziełem przypadku...”

Hmm, a nie lepiej, korzystając z

_________________
Go where you think you want to go
Do everything you were sent here for
Fire at will if you hear that call
Touch your hand to the wall at night

http://bialafabryka.blogspot.com/2010/04/buty-spadaja.html

Płyta, że buty spadają.

Zobaczyłem, że w końcu nie napisałem w tym wątku nigdy, co mi tak bardzo się podoba w tej koncertowej płycie - trzy razy dałem pięć gwiazdek, ale najpierw w ciemno, a potem zawsze było za późno

Spróbuję więc, choć nie chcę rozbijać pisaniny na poszczególne utwory. Na początek uwaga co do Dementi: ta płyta od początku zdawała mi się bardzo ładna, ale bardzo mało emocji z niej byłem w stanie wydobyć. I to mi nie grało, bo w pamięci grały różne niesamowite koncerty po kościołach, czasem gdzie indziej, gdzie owszem, estetyka estetyką, ale jak mnie to porywało! Dementi lubię, nawet bardzo, ale nigdy mnie nie porwało, a na początku to byłem wręcz zawiedziony.

Koncert w Teatrze ma wszystkie zalety koncertów, na których byłem, i to tych najlepszych. Magia głosu Angeliki, którego każde (dosłownie każde) rozbrzmienie tworzy niesamowitą aurę i hipnotyzuje mnie. Totalny czad od Mateusza Pospieszalskiego, że ręce same się składają do braw w środku utworów - czarodziej! Wspaniałe współbrzmienie tej wielkiej kilkunastoosobowej załogi, gdzie każdy ma swoje miejsce i nikt sobie nie przeszkadza. Dużo przestrzeni w brzmieniu i coś takiego - trudnego do wyrażenia - co sprawia, że ta muzyka unosi się nad ziemią; to nie jest jakiś mistycyzm nie z tego świata, jak jakieś Triodante albo i niektóre z wczesnych nagrań Tymoteusza, nie: ta muzyka jest blisko, jest ludzka i przyjazna, ale jednak unosi się, jakby nie imały się jej prawa fizyki.

Muzyka na Dementi nie unosiła się: była bardzo ładna i tkwiła solidnie w tej jakże pięknie wydanej płycie i jej okładce, równie estetycznej jak ona sama. Muzyka z Koncertu w Teatrze ma w sobie wiatr, nie wicher ogromny i ogień, ale lekki powiew wiatru. Chyba dzięki temu nieuchwytnemu czemuś wszystkie utwory z Dementi w wersjach z Teatru są dla mnie lepsze... szczególnie pięknie unoszą się Ty, któryś jest wierny, Psalm 63, Kiedy Izrael był dziecięciem - utwory oryginalnie dobre, ale dopiero tutaj każdy jest dla mnie rewelacją. No i Crucem Tuam - o to właśnie chodzi! Przecież to nie jest jakieś arcydzieło muzyki sakralnej. Dlaczego więc jest tak piękne? Bo coś je unosi...

Chyba najbardziej właśnie urzekło mnie na płycie z Teatru to, że te utwory stanowiące dla mnie normalnie środek stawki na Dementi, tak bardzo mi się tu podobają. No i oczywiście to, czego brakowało najbardziej: magii utworów Angeliki i wirtuozerii Mateusza P. (w przypadku Rzek Babilonu też ekspresji Maleo!), które sprawiają, że najbardziej na płycie podobają mi się właśnie Psalm 6 i Nad rzekami Babilonu, bardziej niż te stare i niby ulubione hity w rodzaju Kantyku czy Psalmu 18 (którym skądinąd Koncert w Teatrze niczego nie ujmuje).

_________________
ćrąży we mnie zła krew

A osiem lat temu wreszcie napisałem to, co widać powyżej, i potem nikt już niczego nie napisał

A dziś napiszę, że w ciemno pomyliłem się: ta płyta ma dla mnie sześć gwiazdek. Jest to płyta z tego bardzo rzadkiego gatunku, że dosłownie każdy jej moment mnie zachwyca. Wczoraj wieczorem posłuchałem całości i naprawdę - tak jak w poście powyżej pisałem: to nie są ciary i odlot do nieba, ale jest to i tak permanentny lot, tylko taki łagodny, powtórzę: w lekkim powiewie przychodzisz do mnie, Panie.
Zacytuję też Gera z posta otwierającego wątek o Moody Blues:

Ja mogę to samo powiedzieć tu. Wszystkie dźwięki są tu na swoim miejscu. Być może jest tu na rzeczy coś, co MAQ napisał (też 9 lat temu - MAQ, pamiętasz to?!)

ale ja to bardziej jednak rozpatruję, że oni wszyscy, cały ten bezprecedensowy, 16-osobowy ensemble, grali jak natchnieni, każdy idealnie na swoim miejscu.

Natomiast nieustająco nie zgadzam się z tym, co tenże MAQ tam zarzucił, że brakuje koncertowej siły - byłem na wielu koncertach akustycznych 2Tm2,3, od początku byłem ich totalnym admiratorem, i uważam, że właśnie ta płyta uchwyciła tę magię tak, że lepiej się nie da.

_________________
ćrąży we mnie zła krew

Nie pamiętałem, przeczytałem, chętnie bym posłuchał i się odniósł, ale nie mam tej płyty. Komuś pożyczyłem i szlag ją trafił. Z jednym sprzed 9 lat zgadzam się na 100%. Jeszcze lepszy był koncert rok później , ale nigdy nie wiadomo czy byłby lepszy na płycie . Jak teraz pomyślę o składzie, który w tym okresie grał to... Boże. Mateo, Marek, Marcin, Stopa...

Dlatego byłem tak wzburzony po relatywnie niedawnym występie, gdzie poza Budzym, Angeliką i Litzą wszystko brzmiało wręcz groteskowo. Co najwyżej jak cień tamtych wydarzeń.

_________________
http://freemusicstop.com